Το «Μandy» προσπαθεί να είναι καλτ (αλλά με το ζόρι δεν γίνεται αυτό) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το «Μandy» προσπαθεί να είναι καλτ (αλλά με το ζόρι δεν γίνεται αυτό)

Νύχτες Πρεμιέρας | 3-10-2018 |

Ο Ρεντ και η Μάντι ζουν ευτυχισμένοι σε ένα απομονωμένο σπίτι στo δάσος όταν μια μοχθηρή συμμορία απόκοσμων μηχανόβιων τους επιτίθεται με μανία. Μετά την επίθεση, ό,τι έχει απομείνει στον Ρεντ είναι η πιο άγρια δίψα για εκδίκηση και το φονικότερο όπλο όλων: η οργή αυτού που έχει μόλις χάσει τα πάντα.

Τι είναι αυτό που κάνει μια ταινία καλτ; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι περίπλοκη, με δεδομένο πως δεν υπάρχει καν ένας συγκεκριμένος ορισμός για την ίδια την έννοια του καλτ: είναι δεδομένο πως αν ρωτήσουμε μερικές δεκάδες ανθρώπων, οι απαντήσεις που θα πάρουμε θα διακατέχονται από μία κάποια ποικιλία.

Το μοναδικό βέβαιο είναι ότι καμία πραγματικά καλτ ταινία δεν διεκδίκησε να εδραιωθεί ως τέτοια στις συνειδήσεις του κινηματογραφικού κοινού αλλά το ακριβώς αντίστροφο: το κινηματογραφικό κοινό «βάφτισε» ως καλτ διάφορες ταινίες στην ιστορία του σινεμά χωρίς την έγκρισή τους. Και φυσικά, βασική προϋπόθεση για την απόδοση αυτού του χαρατηρισμού είναι μια δημιουργία να έχει πρώτα παλιώσει.

Η τεράστια γοητεία που προσδίδει σε μια ταινία ο χαρακτηρισμός της καλτ έχει οδηγήσει πολλούς σκηνοθέτες, αγνοώντας τους παραπάνω κανόνες, να επιχειρούν να γυρίσουν συνειδητά ένα καλτ φιλμ: όμως όπως είπαμε ήδη αυτό είναι αδύνατο. Το «Mandy» είναι ακριβώς κάτι τέτοιο.

Ο Πάνος Κοσμάτος, ο Ελληνοκαναδός σκηνοθέτης που είχε υπογράψει το (αυθεντικά καλτ αλλά και υπερεκτιμημένο) Sci Fi με το όνομα «Beyond the Black Rainbow» το 2010, αυτή τη φορά επιχείρησε να γυρίσει κάτι καλτ με το ζόρι και ως εκ τούτου η προσπάθειά του αυτή νομοτελειακά οδηγεί στην δημιουργία μιας κακής ταινίας.

Έχοντας ως βασικές του επιρροές τον ονειρικό (λέγε με και μαστουρωμένο) κόσμο του Ντέιβιντ Λιντς και την ωμή βιαιότητα του Κουέντιν Ταραντίνο, ο Κοσμάτος γυρίζει μια ταινία που κανονικά θα έπρεπε να είναι… δυο. Διότι η αναντιστοιχία ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μισό του «Mandy» είναι τόση μεγάλη όσο η διαφορά κινηματογραφικής φιλοσοφίας ανάμεσα στον Λιντς και τον Ταραντίνο. Έτσι, από εκεί που βλέπουμε μια σοβαροφανή και αργόσυρτη ταινία, περνάμε ξαφνικά και άγαρμπα σε ένα άλλο στιλ, κάφρικης και αυτοσαρκαστικής βίας, που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από άλλο φιλμ.

Φανερά μπερδεμένος από την έλλειψη προσανατολισμού που χαρακτηρίζει το δημιούργημά του, ο Κοσμάτος χρησιμοποιεί την διάθεση αυτοσαρκασμού του Νίκολας Κέιτζ, που με τη σειρά του φαίνεται να έχει αποδεχθεί το ότι είναι κακός ηθοποιός και να το διασκεδάζει, ως όχημα για τις παλινδρομήσεις στο ύφος και ως εργαλείο επικάλυψης της εσωτερικής συνοχής της ταινίας του.

Όμως όσο και αν προσπαθήσει, μια κακή και αδύναμη σε βασικές πτυχές της ταινία να πλασαριστεί ως καλτ, στο τέλος της ημέρας θα παραμένει απλά κακή και το «Mandy» δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτόν τον γενικό και απαραβίαστο κανόνα.

Διαβάστε περισσότερα για:
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell