Έχω Θυμό.... MEGAλο – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό…. MEGAλο

Eκτός Θέματος, Έχω Θυμό... | 28-10-2018 |

Ξημερώνει 28/10/2018… Η ώρα είναι 2:20 και πριν 10 περίπου λεπτά, έπεσε μαύρο στο Mega Channel… Στις ψηφιακές πλατφόρμες συνεχίζεται βέβαια. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί αυτήν την ώρα…

Το είδα ζωντανά… Να κόβεται το σήμα του, και στην τηλεόρασή μου να γράφει, “Δεν Υπάρχει Εικόνα”. Και δεν κωλώνω να το πω. Βούρκωσα. Θα μου πεις, γιατί; Και θα έχεις και δίκιο. Ούτε μετοχές είχα στο κανάλι, ούτε συγγενείς έχω από εκεί μέσα. Άρα τι σε πείραξε;

Ήμουν 5 χρονών όταν έβλεπα σε λούπα για 3 μήνες το σήμα του σταθμού να πηγαινοέρχεται στην οθόνη, και ρώταγα την μάνα μου “Μαμά τι είναι αυτό;”, “Καινούριο κανάλι μάλλον”. Φαντάσου. Ιδέα δεν είχε κανένας μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ποια είναι η πρώτη μου ανάμνηση από το Mega. Πέρα από αυτό το σήμα που πηγαινοερχόταν.

Δεν θέλω να μιλήσω για τα πίσω από τις κάμερες. Για τις συνεννοήσεις στα γραφεία. Για τις στρατηγικές και τις πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν με ενδιέφεραν, και συνεχίζουν να μην με ενδιαφέρουν. Και δεν θα ασχοληθώ γιατί δεν έχω στοιχεία. Και όταν δεν έχεις στοιχεία, τότε μπορείς να βασιστείς σε αστικούς μύθους. Άρα να μας λείπει το βύσσινο…

Θέλω όμως να σας πω τι ήταν για εμένα το Megaλο κανάλι…

Πέρα από συντάκτης στο cinefreaks, η δουλειά μου, που την σπούδασα και την αγαπώ, είναι η υποκριτική. Ναι, δηλώνω ηθοποιός. (βέβαια κάθε φορά που κάποιος το ισχυρίζεται αυτό ένας Χορν πεθαίνει, αλλά bear with me.) Το μικρόβιο μπήκε μέσα μου, γιατί ξεκίνησα να βλέπω σειρές και ταινίες από όταν ήμουν 5 χρονών… Πάνω κάτω, από τότε που ξεκίνησε το Mega. Θυμάμαι να στήνομαι στην τηλεόραση για να δω “Αυθαίρετους”, και κυρίως την Βάσια Τριφύλλη, της οποίας το μαλλί μου είχε κάνει εντύπωση. Δεν καταλάβαινα Χριστό, αλλά το κόλλημα κόλλημα. Θυμάμαι να βλέπω ταινίες για πρώτη φορά στην ζωή μου, και να μένω με το στόμα ανοιχτό. Με τον Conan, με τον Rambo, με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Εμφανιζόταν στο κρόουλ “Σε πρώτη τηλεοπτική μετάδοση” και εγώ πετούσα από την χαρά μου. Έτσι για την ιστορία.

Θυμάμαι να βλέπω Απαράδεκτους, και να γελάω με την ψυχή μου. Όπως το κάνω ακόμα δηλαδή. Θα μου πεις τώρα εσύ, μήπως εξιδανικεύεις λίγο τα πράγματα, γιατί η θύμηση είναι γλυκιά; Μπορεί. Αλλά συγνώμη κιόλας, αυτό δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς. Θυμάμαι να στήνομαι για να δω Beverly Hills και Dawson’s Creek, σαν τα πρώτα δείγματα αμερικανικής τηλεόρασης. Ακόμα και οι Transformers, στο Mega τους είχα δει.

Ναι το ξέρω, γίνομαι γλυκανάλατος, μελό και ίσως και υπερβολικός. Αλλά παιδιά (δεν) λυπάμαι. Έτσι νιώθω. Θα μπορούσα να απαριθμήσω τους άπειρους χαρακτήρες από τις σειρές του καναλιού που με στιγμάτισαν, που τους μελέτησα. Αλλά δεν θα το κάνω.

Θέλω όμως να πω ευχαριστώ στους συγγραφείς και στους σκηνοθέτες που μου προσέφεραν καλή τηλεόραση. Σας ευχαριστώ πολύ που μου χαρίσατε τον Κύριο και την Κυρία Χατζηγιώργη. Την Δήμητρα, τον Σπύρο, τον Βλάσση, τον Γιάννη, τον Βασίλη και την Ρένια, και κατ’ επέκταση τον Κωσταντέν, τον Ομάρ, την Βάνα Καρούλου Λέκκα, και τον Τζον Βαρδαξή Κουτρουμπέση. Την Όλγα, την Μαρία, την Ειρήνη, τον Ανδρέα, την Μπεμπέκα, τον Θείο Αριστείδη και την Καιτούλα την Κώτσαρη. Τον Κωσταντίνο, την Μαρίνα, την Μπουμπού, την Ντένη, και την Νινέττα. Την Μπία, την Καίτη, την Σούλα, τη Σίση, των Γιώργο, τον Σάββα, την Τάμμυ και τον Χοσέ. Τον Σπύρο, τον Φώτη, την Αγγέλα, την Ντάλια, την Αμαλία, την Ζουμπουλία, την Σόφη, και την Θεοπούλα. Την Ερατώ. (ναι το είπα). Την Αλέκα, την Φωφώ, την Ντοντό και την Πόπη. Είναι πολλοί ακόμα… (wing στον Χριστόφορο Παπακαλιάτη).

Ένα Megaλο ευχαριστώ…