Έχω Θυμό... με τους tv snobs – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τους tv snobs

Έχω Θυμό... | 21-8-2018 |

Ζούμε την χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Μην το αρνηθείς. Μπορείς να το τσεκάρεις και μόνος σου. Μαθαίνεις περισσότερα για τηλεοπτικές σειρές ή τηλεταινίες, παρά ποτέ. Και λογικό μου ακούγεται. Το format έχει αλλάξει, κόσμος και ντουνιάς συρρέει στους τηλεοπτικούς δέκτες, και υπάρχει και καλή δικαιολογία για όλα αυτά.

Οι σειρές πια δεν είναι Ατίθασα Νιάτα, και Μαρία της Γειτονιάς. Πλέον μπορείς να δεις από sit-com μέχρι σειρές εποχής, που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από παραγωγές, που μόνο στον κινηματογράφο περίμενες ότι θα δεις. Κι όμως… Υπάρχει ακόμα κόσμος που σνομπάρει όχι μόνο τους δημιουργούς, αλλά κυρίως αυτούς που παρακολουθούν σειρές. Και για τους δημιουργούς δεν με νοιάζει. Γιατί να με νοιάζει; Είμαι όμως εδώ για να υπερασπιστώ εσένα φίλε μου Cinefreak, ή και TvFreak, που θες και γουστάρεις να βλέπεις σειρές.

Σε παλιότερο “Έχω Θυμό…” είχαμε ασχοληθεί με τους film snobs. Άστους όμως αυτούς. Το μάθανε το μάθημά τους.

Τι ορίζουμε όμως ως tv snob; Σίγουρα δεν είναι εκείνος που απλώς δεν βλέπει σειρές γιατί δεν μπορεί να αφιερώσει πολλές ώρες για το ίδιο θέμα. Εκείνος δεν βλέπει σειρές, το έχει δεχτεί, είναι κομπλέ και δεν τον νοιάζει αν βλέπεις εσύ. Ο άλλος όμως είναι που μου προκαλεί θυμό… Εκείνος που σε απαξιώνει επειδή επιλέγεις να δεις μία σειρά. Και σε λέει “καμένο” και “χασομεράκια”. Αν ήμουν σε μία σχολική αυλή θα έλεγα ένα “όποιος το λέει είναι”, και θα πήγαινα στο κυλικείο να πάρω μία γρανίτα φράουλα, ή αλλιώς μπομπονέλα όπως τις λέγαμε εμείς. (σπάσιμο όταν είχε μόνο με γεύση cola, αλλά άλλο θέμα αυτό).

Κανείς δεν σου είπε ντε και σώνει να δεις σειρές φίλε μου. Κανείς. Άλλωστε τελευταία φορά που κοίταξα είχαμε δημοκρατία, οπότε αν δεν είσαι στη φυλακή όπου δεν έχεις επιλογές, μπορείς να δεις ό,τι γουστάρεις. Με την διαφορά ότι, μπορώ να δω και εγώ ό,τι γουστάρω. Και εδώ είναι που έχω το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει σύγκριση ανάμεσα σε κινηματογράφο και τηλεόραση. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά fromats οπότε οι ταινίες πρέπει να συγκρίνονται με ταινίες, και οι σειρές με σειρές. Η μόνη σύγκριση που μπορεί να γίνει είναι όταν μία ταινία διασκευάζεται σε τηλεοπτική σειρά, και το αντίστροφο. Και αυτό μόνο και μόνο λόγω θεματικής.

Κανείς δεν ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί αν το “Game of Thrones” γινόταν κινηματογραφικό franchise. Το ότι βρίσκεται στην τηλεόραση όμως δεν σημαίνει πώς στερείται καλλιτεχνικής υπόστασης και ενδιαφέροντος.

Θυμάμαι παλιότερα ότι ξεκίνησα να παρακολουθώ το “Breaking Bad”, μία από τις καλύτερες σειρές που έχουν δημιουργηθεί ποτέ, ακριβώς όταν τελείωσε. 5 σεζόν, 13 επεισόδια ανά σεζόν. Μου πήρε μόλις 6 μέρες για το δω ολόκληρο, και θα ήταν λιγότερες, αλλά έχε χάρη που είχαμε και δουλειές, αλλιώς θα σου ‘λεγα. Έτυχε να το σχολιάσω σε μία παρέα, για να ακούσω την ατάκα “Καλά, εσύ το έχεις κάψει τελείως!”. Και ερωτώ: “Για ποιο λόγο;” Επειδή επέλεξα να παρακολουθήσω ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της σύγχρονης ιστορίας; Γιατί το έκαψα; Γιατί έτυχε αυτό το επίτευγμα να είναι τηλεοπτικό; Καπέλο μου! Εσύ φίλε μου που το σνομπάρεις, επειδή έτυχε να είναι “τηλεόραση”, έχεις ιδέα γιατί μιλάω; Όχι! Οπότε, γιατί μιλάς;

Από ζωγραφική δεν καταλαβαίνω. Ποτέ δεν ασχολήθηκα, ποτέ δεν μελέτησα την συγκεκριμένη τέχνη. Αλλά δεν με βλέπεις έξω από τις γκαλερί, να σνομπάρω εκείνους που δεν αφήνουν βερνισάζ για βερνισάζ. Καπέλο τους!

Νομίζω όμως όχι έχεις λανθασμένη αίσθηση φίλε μου σνομπαρία. Νομίζω ότι έχεις κολλήσει στην εποχή που άκουγες σειρά από το εξωτερικό και το μυαλό σου πήγαινε στην “Τόλμη και Γοητεία”. Πάρ’ το αλλιώς, θα βρεις. Θεωρείς ότι έχω χάσει τον χρόνο μου βλέποντας τηλεόραση; Γνώμη σου. Εγώ θυμάμαι άλλα πάντως. Θυμάμαι την Francis McDormant στο “Olive Kitteridge” να δίνει μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες της καριέρας της. Θυμάμαι την Viola Davis στην πρώτη σεζόν του “How to Get Away with Murder”, να διαλύει την εικόνα του δυνατού χαρακτήρα. Θυμάμαι τον Ross και την Rachel στα “Φιλαράκια” να χωρίζουν, και εγώ να κλαίω. Θυμάμαι την Eva Green να δαιμονίζεται στην “Penny Dreadful”, και να μην μπορώ να κοιμηθώ. Θυμάμαι το “Downton Abbey”, και να σκέφτομαι, “Τι σενάριο Θεέ μου!”

Σου είπα να δεις σειρές; Δεν στο είπα. Αλλά δεν θα μας πεις και εμάς να μην δούμε. Καπέλο μας!