Έχω Θυμό... με όσους σνομπάρουν τις animation ταινίες... – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με όσους σνομπάρουν τις animation ταινίες…

Έχω Θυμό... | 28-8-2018 |

Είναι που λες καλοκαίρι. Ζέστη κάνει, κουνούπια έχει, τουκ τουκ από τις ρακέτες στις παραλίες έχει… Γενικά από παντού καραδοκούν πράγματα για να σου προκαλέσουν θυμό. Δυστυχώς δεν μπορώ να σταθώ σε όλα εκείνα τα πράγματα που μπορεί να μου σπάσουν τα νεύρα καλοκαιριάτικα, πρώτον γιατί θα χρειαστώ ένα ολόκληρο άλλο site, αλλά θα χρειαστώ και καμιά 10αριά ώρες για να τα συγκεντρώσω όλα.

Και θα με ρωτήσεις φίλε και φίλη Cinefreak, τώρα εσύ γιατί εκνευρίστηκες πάλι;

Είναι που λες βράδυ, έχουμε κάτσει δίπλα στο κύμα, η θαλασσιά αύρα υπάρχει ολόγυρα, η παρέα έχει κέφι, και κουβέντα στην κουβέντα, πάμε στα κινηματογραφικά… Εγώ είδα αυτό, εγώ είδα εκείνο, εμένα μου άρεσε το τάδε, εμένα δεν μου άρεσε το δείνα, και πάει λέγοντας. Κάποιος από την παρέα, αποφάσισε να πει τον καημό του, ότι έχει καιρό να δει καλό animation. Σπεύσαμε κάποιοι να τον καθησυχάσουμε. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, βρε ηρέμησε, βρε μια χαρά πήγαν φέτος τα animation, και κάπως ηρέμησε. Κάποιος άλλος όμως πετάχτηκε και είπε: “Σιγά μην κάτσω εγώ να δω animation. Βαριέμαι, και όποιος τα βλέπει, χάνει τον χρόνο του.”

Βαριά κουβέντα, και πως να την αντέξεις. Οπλίστηκα με υπομονή, και επιχειρήματα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τα κινούμενα σχέδια, τα οποία κάποτε τα λέγαμε με την γενική κατηγορία Μίκυ Μάους (ναι, δεν ήταν ήρωας της Disney, τότε. Ήταν κατηγορία ταινιών και σειρών), ξεκίνησαν με στόχο τα παιδιά. Προκειμένου οι μικροί τηλεθεατές να έχουν τα δικά τους προγράμματα. Από την εποχή όμως του πρώτου Toy Story, μέχρι και σήμερα, ονομάζονται animation, και μιλάμε για εξαιρετικά δείγματα κινηματογράφου. Θα στο πάω όμως πιο πίσω, τουλάχιστον από την στιγμή που άρχισα να παρακολουθώ με άλλο μάτι τα «Μίκυ Μάου» (ναι, πολλές φορές το τελικό ς απέχει).

Θυμάμαι ας πούμε να είμαι πιτσιρίκι και να βλέπω το “Lion King”. Θυμάμαι ακόμα τον θάνατο του Μουφάσα, και ένα δάκρυ τρεμοπαίζει στα μάτια μου. Θυμάμαι όμως την μάνα μου, να το βλέπουμε μαζί, και εκείνη να κλαίει. Να στο πάω και πιο πίσω; Bambi. Και αν δεν ξέρεις τι εννοώ, σταμάτα ό,τι κάνεις και δες το.

Ίσως λοιπόν εξ’ ορισμού, τα κινούμενα σχέδια να έχουν δημιουργηθεί για παιδιά. Η πορεία τους όμως είναι εντελώς διαφορετική. Και δεν θέλω να μιλήσω για anime, (γιατί δεν έχω και την γνώση) ή για ταινίες που χρησιμοποίησαν το animation σαν τεχνολογία για να πουν αυτό που θέλουν, βλέπε “The Congress”, ή το “Scanner Darkly”. Ας επιστρέψω στο Toy Story.

Ναι, το πρώτο αφορούσε παιχνίδια. Ήταν φωτεινό, ήταν ευχάριστό, ήταν κινηματογραφικό επίτευγμα. Φτάνεις όμως στο τρίτο, το οποίο θα μπορούσε να είναι ένα film αγωνίας, όχι μόνο για παιδιά, και επίσης αντλεί έμπνευση από το ολοκαύτωμα. Ναι, αυτό που σου λέω ισχύει.

Μπορώ όμως να σε πάω και σε κάτι πιο βαρύ. Coraline. Είναι μία ταινία με stop-motion animation τεχνολογία, την οποία όμως πρέπει να το καλοσκεφτείς πριν αφήσεις το παιδί σου, το ανίψι σου, ή το βαφτιστήρι σου να την δει. Γιατί συγνώμη κιόλας, εκεί που η Other Mother, μετατρέπεται σε σε τέρας, εγώ μια ανατριχίλα την παθαίνω. Θες και άλλο; Το περσινό “Kubo and the Two Strings”, επίσης stop-motion. Ποτέ δεν θα καταλάβω εκείνον που το χαρακτήρισε παιδικό, όταν υπάρχει σκηνή με τα δίδυμα πνεύματα, που φορούν πορσελάνινη μάσκα και απειλούν τον Kubo. Θα “πετάξω” κι ένα Iron Giant τώρα, και βγάλε συμπέρασμα.

Μπορώ να δημιουργήσω μία τεράστια λίστα με ταινίες κινουμένων σχεδίων, που αποτελούν εξαιρετικά δείγματα κινηματογράφου (Spirited Away, Up, Shrek, Finding Nemo, Dinosaur, Incredibles, The Secret of the Celts, Brave), αλλά το έχεις πιάσει το νόημα.

Οπότε απαξιωτικέ φίλε μου: Πριν σνομπάρεις δες. Και στο λέω γιατί είμαι σίγουρος ότι η γνώμη σου θα αλλάξει. Τα animation είναι ενήλικες ταινίες in disguise. Και έχουν γίνει έτσι, ώστε οι γονείς να μπορούν και εκείνοι να περάσουν καλά βλέποντας μία ταινία, μαζί με τα παιδιά τους. Για εμάς όμως που δεν έχουμε παιδιά, αποτελούν ακόμα μία επιλογή κινηματογραφικής εμπειρίας.

Γιατί άντε να εξηγήσεις στο πιτσιρίκι, την σκηνή του ονείρου στον Dumbo. Καλή τύχη…

Δες λοιπόν και μη με νευριάζεις καλοκαιριάτικα… Έχω Θυμό.