Έχω Θυμό... με τις ανδρικές τραγουδιστικές ερμηνείες στα κινηματογραφικά μιούζικαλ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τις ανδρικές τραγουδιστικές ερμηνείες στα κινηματογραφικά μιούζικαλ

Έχω Θυμό... | 23-7-2018 |

Ψάχνοντας λοιπόν στο μαγικό και μαγευτικό κόσμο των Ίντερνετσ, (διότι για άλλο μαγευτικό κόσμο δεν μας βλέπω, καθώς διακοπές δεν προβλέπονται φέτος) έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της Guardian, με έναν από τους καλύτερους τίτλους που έχω δει ποτέ στην ζωή μου: “The Lamest Showman”…. Ο δημοσιογράφος της Guardian, Steve Rose, τον οποίο σαν προτείνω να ακολουθήσετε, αναρωτιέται γιατί στα κινηματογραφικά μιούζικαλ οι άντρες δεν μπορούν να τραγουδήσουν. Αναρωτιέται δικαίως… Αλλά απάντηση δεν βρίσκει ο καημένος.

Ξεκίνησα λοιπόν να ερευνώ. Να ακούω και να ψάχνω. Και κατέληξα ότι ο Rose έχει δίκιο. Βουνό.

Το sequel του Mamma Mia! βρίσκεται ήδη στις αίθουσες. Και ξάφνου θυμηθήκαμε το πρώτο. Τι μας ήρθε στο μυαλό; Η Meryl Streep να τραγουδά το “The Winner takes it all”:

Ή έστω την Amanda Seyfried να τραγουδά το “Honey Honey”:

Και ενώ είσαι μέσα στο κέφι το τρελό, θυμάσαι εκεί τα νιάτα του, έρχεται ο Pierce Brosnan και καταστρέφει τα πάντα.


Και άσε το Mamma Mia! Άστο που σου λέω. Θες να πάμε πιο παλιά; Ας πάμε. Θυμάσαι το Chicago. Βλέπεις έτσι; Δεν σε ρωτάω. Είμαι σίγουρος ότι το θυμάσαι. Αλλά τι θυμάσαι; Μην πας στο “Cell Block Tango“, που είναι όλες μαζεμένες και είναι ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα. Πήγαινε στη Renne Zellweger, και στο “Roxie”:

Δες θες; Πήγαινε στην Catherine Zeta Jones, και στο “All that Jazz”:

Δεν θες ούτε αυτό; Πήγαινε στην Queen Latifa, και στο “When You’re Good to Mama”:

Δεν θα πας όμως ποτέ από μόνος σου στον Richard Gere, και στο “Miracle Man”:


Θα σε πάω τώρα σε κάτι αμιγώς τραγουδιστικό, που δεν έχει για πρόζα ούτε μία ατάκα. Τους “Αθλίους”. Αναγκαστικά θα θυμηθείς την Anne Hathaway, στο οσκαρικό “I Dreamed a Dream“:

Εγώ προσωπικά πηγαίνω κατευθείαν στο “On My own”, από την Samantha Barks:

Και όλα αυτά για να προσπεράσω τον Rusell Crowe, και το “Stars”:


Τελευταίο παράδειγμα από τα πολλά, ο “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street”, και ακόμα θυμάμαι την Helena Bonham Carter, να ερμηνεύει το “By the Sea”:

Αλλά προσπαθώ να ξεχάσω τον Johnny Depp, και το “My Friends”:


Τι συμβαίνει ακριβώς; Κανείς δεν ξέρει. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχουν άνδρες ικανοί για μιούζικαλ. Σου έχω τρεις φωτεινές εξαιρέσεις:

Εξαίρεση πρώτη: Hugh Jackman. Και δεν θα σε παραπέμψω στο “Les Miserable”, ή στο πρόσφατο “The Greatest Showman”. Θα σε πάω στον εναρκτήριο λόγο του, όταν παρουσίασε τα Oscar:

Εξαίρεση δεύτερη: John C. Reilly, και το “Mr. Cellophane”, από το “Chicago”:

Εξαίρεση τρίτη: Daniel Day Lewis, στο “Nine”:

Οπότε ίσως το πρόβλημα να είναι βαθύτερο. Ίσως και βαθιά σεξιστικό. Λέω εγώ τώρα. Ίσως οι απαιτήσεις από τις γυναίκες ερμηνεύτριες να είναι μεγαλύτερες. Ίσως να τους ζητούσαν περισσότερα, και να εκπαιδεύτηκαν περισσότερο, γιατί αλλιώς θα τις έτρωγε η μαρμάγκα του Hollywood. Ίσως, λέω ίσως!

Μία λύση βλέπω στον ορίζοντα: Όταν φίλε μου σκηνοθέτη θέλεις να κάνεις μιούζικαλ, πήγαινε μία βόλτα μέχρι το Broadway, και δες τι παπάδες μπορούν να κάνουν να κάνουν ερμηνευτές όπως ο Neil Patrick Harris. Ίσως η λύση για ένα καλό μιούζικαλ να μην είναι το μεγάλο όνομα. Αλλά κάποιος που μπορεί να τραγουδήσει, όπως αρμόζει σε ένα είδος ταινιών που όσο να πεις, δεν φτάνει να τραγουδάς καλά στο ντουζ.