Έχω Θυμό... με τον M. Night Shyamalan – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τον M. Night Shyamalan

Έχω Θυμό... | 2-7-2018 |

Προσπαθούσα να σκεφτώ τι να γράψω για την στήλη αυτής της εβδομάδας. Κάνω τα σερφαρίσματά μου, και καμία έμπνευση. Δεν κάνεις μια περατζάδα στην προηγούμενη εβδομάδα; Όλο και κάτι θα έγινε. Είπα στον εαυτό μου. Και βλέπω ότι βγήκε το πρώτο πόστερ του “Glass”, του τρίτου μέρους, της ανεπίσημης τριλογίας του M. Night Shyamalan. Και ήρθα στα ίσα μου. Διότι αναλογίστηκα το τι έχω τραβήξει με αυτόν τον τύπο, και εκνευρίστηκα. Βασικά η αίσθηση είναι εκείνη που κοιμάσαι μέσα στην ντάλα του μεσημεριού, ζέστη και κακό, και μία μύγα έχει βάλει στόχο να σου τριβελίσει το κορμί. Αυτό. Εγώ είμαι εγώ, και ο Shymalan είναι η μύγα. Μπήκε στο σπίτι; Αυτό ήταν! Δεν θα την ξεφορτωθείς εύκολα.

Η σχέση μου με τον εν λόγω καλλιτέχνη ξεκίνησε, όπως και των περισσοτέρων μας, το μακρινό 1999. 19 χρόνια πριν, όταν και εμφανίστηκε στις κινηματογραφικές οθόνες μας η “Έκτη Αίσθηση”. Πριν από αυτή είχε σκηνοθετήσει άλλες 2 ταινίες. Δεν τις έχω δει, δεν τις ξέρω, συν ότι στη μία έπαιζε κιόλας. Σχολείο τότε, 3η Γυμνασίου, cinefreak εγώ από τότε, περίμενα νωχελικά να έρθει η ώρα που θα βγουν περιοδικά για ταινίες προκειμένου να ενημερωθώ. Όλοι οι φίλοι μου το είχαν δει, αλλά ευτυχώς. Στον φυσικό χώρο του spoiler, δηλαδή τη σχολική αυλή, καμία πληροφορία δεν έχω για την ταινία. Και πάω σινεμά. Κανείς έλεγχος βέβαια για ηλικίες, έτσι! Αχ, αθάνατα 90’s. Βλέπω λοιπόν, καταλαβαίνω ότι (SPOILER ALERT) o Bruce Willis τα έχει τινάξει τα πέταλα από την αρχή του εργακίου (δεν το παίζω έξυπνος, έκανε μπαμ από την αρχή), ενθουσιάζομαι από την ανακάλυψη που ακούει στο όνομα Haley Joel Osment, φεύγω από την αίθουσα απογοητευμένος που το κατάλαβα το φινάλε από την μέση, ευχαριστημένος γιατί συνειδητοποίησα ότι είδα μία εξαιρετική ταινία (βέβαια το “The Others” του Alejandro Amenabar, του οποίου η παραγωγή καθυστέρησε 3 χρόνια, αν είχε βγει στην ώρα του, θα το είχε καταστρέψει, αλλά τέλος πάντων).

Την επόμενη χρονιά, βγαίνει ο “Άφθαρτος”. Ξανά συνεργασία με Willis, αλλά τώρα μου φέρνεις τον Samuel L. Jackson, με το άθλιο κούρεμα, και λέω εδώ είμαστε. Βλέπω trailer, και βουρ για τους σινεμάδες. Τελειώνει η ταινία, ακόμα ένα twist, καλύτερο ή χειρότερο από αυτό της 6ης Αίσθησης δεν μας αφορά, και λέω επιτέλους ένας νέος σκηνοθέτης με δική του υπογραφή. Δεν μπορώ να πω πως τρελάθηκα με την ταινία, αλλά δεν έκλαψα και τα λεφτά μου.

Και μετά από 2 χρόνια ήρθε. 2002 και “Οιωνός”. Και πήραμε την κάτω βόλτα όμορφή μου Παναγιώτα, και σταματημό δεν είχαμε. Τι να πρωτοθυμηθώ από αυτά που θέλω να ξεχάσω! Μέχρι και ο Phoenix ήταν απογοήτευση. Ολόκληρος εξωγήινος πολιτισμός έρχεται σε έναν πλανήτη που αποτελείται 70% από νερό, και πεθαίνει αν έρθει σε επαφή με το νερό. Χώρια που μπορείς επίσης να το καταλάβεις από την αρχή. Κάτι η πιτσιρίκα που αφήνει τα ποτήρια ολούθε, κάτι η συγχωρημένη σύζυγος του Mel Gibson, που τους έχει πει εμμέσως πλην σαφώς πώς να γλυτώσουν, η ταινία τελειώνει, και έχω μείνει να λέω, δεν πειράζει πουλάκι μου, στο συγχωρώ, και πάμε για καλύτερα. Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, προσπάθησε να περπατήσει Χιτσκοκικά, δημιουργώντας αγωνία και τρόμο σε άλλα επίπεδα. Αλλά είπαμε. Πάμε για καλύτερα.

Ποια καλύτερα; Ποια καλύτερα! 2004 και “Σκοτεινό Χωριό”. Περισσότερο έχω φοβηθεί στο δικό μου το χωρίο όταν έχει διακοπή ρεύματος. ξεκινάει η ταινία και όλα καλά. Εποχής, με τα σκηνικά του, με τα κοστούμια του, και με το τέρας του να καραδοκεί σε κάθε γωνία του δάσους που περικυκλώνει το χωριό. Μέχρι που η Bryce Dallas Howard καταφέρνει να φύγει από την περίμετρο, για να ανακαλύψει ότι ζούμε στο σήμερα, και οι ανώτεροι της, έχουν φτιάξει έναν εικονικό κόσμο γεμάτο αιμομιξία για να ξεφύγουν από τον καπιταλισμό και την κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει. Συν ότι τέρας δεν υπάρχει, και ο Andrien Brody μεταμφιέζεται σε τέρας… Προσπαθούσε να σκεφτεί ποιο από τα δύο twist είναι το καλύτερο, δεν αποφάσισε, και έτσι έβαλε και τα δύο. Αποδυναμώνοντας και τα δύο, φυσικά.

 

 

2006 και “Lady in the Water”. Το είδα με την ελπίδα να μην έχει plot twist. Και δεν είχε, ευτυχώς. Bryce Dallas Howard ξανά, αλλά με Paul Giamati αυτή τη φορά, και λέω εδώ είμαστε. Ναι την κατάλαβα την προσπάθεια για κάτι πιο χαλαρό, ωραίο και το μηνυματάκι περί ελπίδας και αλληλοβοήθειας, αλλά βαρέθηκα μάνα μου. Και ήταν κρίμα να βλέπω δύο αγαπημένους ηθοποιούς, να προσπαθούν να παίξουν και να μην μπορούν.

Αλλά μέχρι τότε έκανα υπομονή. Από το “Lady in the Water” και κάτω, τον είχα διαγράψει και είχε πει ότι δεν θα ξανασχοληθώ μαζί του.

Αλλά είμαι και εγώ σαν το κουνούπι που ξέρει ότι δεν πρέπει να πλησιάζει το μωβ φωτάκι του χασάπη, αλλά εκεί! Επιμονή!

2008 και το “Συμβάν” εμφανίζεται, και μαζί του ο Mark Wahlberg, και η Zooey Deschanel. Βλέπω την ταινία χωρίς να ξέρω τίποτα. Μέχρι την μέση, να μου ρίχνω χαστούκια, και να λέω “Επιτέλους έκανε ταινία που μου αρέσει”. Αλλά πανηγύρισα νωρίς. Καθώς από τα μισά και κάτω, σαν να γύρισε να σου είπε, Και τι με νοιάζει εμένα που σου αρέσει. Θα στην καταστρέψω. Και το έκανε. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, μου άρεσε η ιδέα ότι τα φυτά τα πήρανε στο κρανίο και σκοτώνουν κόσμο. Μου άρεσε. Και αυτό το πλάνο στον αγρό με το αεράκι που κοντοζυγώνει, μου άρεσε κι αυτό. Αλλά γιατί μόνο αυτά; 

2010 και “The Last Airbender”. Η πρώτη του ταινία που έκλεισα στα μισά. Δεν είχα ιδέα τότε, σχετικά με το anime πάνω στο οποίο βασίστηκε, οπότε δεν μπορούσα να κάνω συγκρίσεις. Αλλά φαντάσου να το είχα δει, πόσα νεύρα θα είχα. Ήταν σίγουρο ότι οτιδήποτε φέρει την υπογραφή του, θα είναι απογοήτευση.

2013 και “After Earth”. Προσπάθησα. Προσπάθησα πολύ. Αντιστάθηκα πολύ, αλλά είμαι και περίεργος το κέρατό μου το τράγιο. Δεν έφτασα ούτε μέχρι την μέση.

Εκεί τον αποχαιρέτισα. Του είπα αντίο, και ελπίζω να μην τα ξαναπούμε.

Έφτασε όμως το 2015 και το “The Visit”, το οποίο κανείς δεν είδε, και ίσως κανείς δεν γνωρίζει. Found footage τρόμου. Τρόμαξα και μόνο στην ιδέα ότι θα το δω. Το είδα όμως. Και τελείωσε και η αντίδρασή μου ήταν ένα Χμ… Δεν τρελάθηκα, δεν απογοητεύτηκα. Αν και ο πήχης πια είναι χαμηλός.

Ήρθε όμως το 2016 και το “Split”. Και μου βάζεις James McAvoy, με πολλαπλές προσωπικότητες. Ο James μοναδικός όπως πάντα. Η Anya Taylor-Joy επίσης καταπληκτική. Πήγες να με ξεγελάσεις με όλα αυτά. Να με κάνεις να πιστέψω ότι άλλαξες, ότι μπορείς ακόμα να με κρατήσεις. Αλλά όπως πάντα, έτσι και εδώ, από τα μισά και κάτω ήταν σαν να σου είπε κάποιος τελείωνε γιατί κλείνει το μαγαζί. Ήπιες γρήγορα το ποτό σου και έφυγες. Όσο και να άρεσε το “Split” θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Ήταν λίγο. Ήταν μικρό. Θα μπορούσα να πω και αδιάφορο. Αλλά δεν θα το πω. Και μην προσπαθήσετε να με πείσετε πως η εμφάνιση του Bruce Willis στο τέλος, σαν τον χαρακτήρα του από τον “Άφθαρτο” ήταν εξαιρετικό twist. Ήταν ένα πασιφανές afterthought, με σκοπό να επαναφέρει την τελευταία του ουσιαστική επιτυχία και πάλι στο προσκήνιο.

Το “Glass” θα το δούμε με το καλό. Εύχομαι μόνο να μην μας σπάσει στα χέρια, γιατί αν αυτό συμβεί θα κόψουμε τις φλέβες μας. Σιγουράκι…