Έχω Θυμό... με τους film snobs – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τους film snobs

Έχω Θυμό... | 15-5-2018 |

Και πριν βιαστείς να πεις “κι εγώ”, σκέψου ότι και εσύ έχεις υπάρξει, και εγώ και όλοι μας…

Τι ορίζουμε όμως ως film snob; Film snob είναι εκείνος ο θεατής, που θα απαξιώσει οτιδήποτε δεν ταιριάζει στην κινηματογραφική αισθητική του, θα μιλήσει με τα χειρότερα λόγια για τα είδη ταινιών που δεν παρακολουθεί, και θα σε κοιτάξει με σηκωμένο φρύδι αν τολμήσεις να έχεις διαφορετική άποψη. Γενικά, σνομπάρει. Πολύ, άσχημα και χοντρά.

Πρόσφατο παράδειγμα: Συζητάμε με μία φίλη πριν λίγες μέρες, και με ρωτάει “παίζει τίποτα καλό, να πάω σινεμά;” Φυσιολογικά ρωτάω, τι είδος θα ήθελε να δει. Δεν είχε καταλήξει. Ωραία λέω. Και τις αραδιάζω 4-5 ταινίες που θα πρότεινα στους πάντες. Επόμενη ερώτηση: “Είναι από την Αμερική;”, και απαντώ “ναι, αυτή, αυτή και αυτή”. “Ε, τότε δεν πρόκειται να τις δω. Δε μου αρέσει ο αμερικάνικος κινηματογράφος.”

Και εκεί φίλε/φίλη μου Cinefreak, είναι που μου γύρισε το μάτι. Και όχι γιατί μου απαξίωσες τον Αμερικανικό κινηματογράφο. Δεν τον έχω συγγενή. Αλλά γιατί μου απαξίωσες γενικά. Και δεν καταλαβαίνω και το γιατί.

Ναι, οκ, κανείς δεν σε αναγκάζει να δεις blockbusters με εφέ και περιπέτεια. Γιατί, κακά τα ψέματα, φίλε μου σνομπαρία. Όταν σκέφτεσαι Αμερικανικό Κινηματογράφο, αυτό σου έρχεται στο μυαλό. Εδώ είναι που κάνεις λάθος. Μα, Αμερικανικός, μα Γαλλικός, μα Κινέζικος κινηματογράφος, οι πάντες έχουν να επιδείξουν καλές και κακές ταινίες. Όπως υπάρχουν καταπληκτικά blockbuster, (βλ. Ημέρα Ανεξαρτησίας, Pacific Rim, Avengers), έτσι υπάρχουν και κακά (βλ. G.I.Joe, Battleship, Transformers). Το να ισοπεδώνεις μία ολόκληρη βιομηχανία, γιατί κάτι σου έκατσε άσχημα, είναι όσο να πεις, ολίγον ψηλομύτικο.

Ας πάμε όμως και στον αντίποδα. “Σιγά μην κάτσω να δω εγώ, γαλλική ταινία. Τι είμαι;”. Μην αναρωτιέσαι, θα σου πω εγώ. Ανίδεος. Ας το ξαναπώ: Όπως υπάρχουν καλές ταινίες από την Γαλλία (βλ. Amelie, Οι Άθικτοι, και πόσες ακόμα), έτσι υπάρχουν και κακές. Το να μην βλέπεις ταινίες επειδή δεν σου αρέσει η γλώσσα που μιλάνε, ειλικρινά δεν έχω κάτι να σε αντικρούσω. Πέρα από το γεγονός ότι μάλλον κάτι δεν έχεις καταλάβει.

Κάποια στιγμή στο παρελθόν, ένας συγγενής μου λυσσάει, με το ότι δεν έχω δει Ναγκίσα Οσίμα. Και να φανταστείς ήμουν teenager τότε. Λέω δεν μπορεί, για να μου το λέει, κάτι σημαίνει. Μέσα σε ένα βράδυ, βλέπω την Αυτοκρατορία των Αισθήσεων, και την Αυτοκρατορία του Πάθους. Και θα το ομολογήσω. Ο 15χρονος εαυτός μου, σκυλοβαρέθηκε. Μπορεί να μην με αφορούσαν οι ταινίες. Μπορεί και να μην τις κατάλαβα τότε. Κανείς δεν ξέρει. (και να δεις που μάλλον ήταν το δεύτερο). ΑΛΛΆ: δεν γύρισα να πω πώς δεν θα ξαναδώ ταινία από την Ασία. Χρόνια αργότερα, είδα το Taboo του ιδίου. Να σου πω την αλήθεια, και με αυτό βαρέθηκα. Αλλά, σκηνοθετικά, φωτογραφικά και υποκριτικά ήταν άψογο.

Να στο πω διαφορετικά. Αγαπώ τις ταινίες τρόμου (αν και τα τελευταία χρόνια, το είδος με πληγώνει). Μέσα σε αυτές, είναι και τα “Saw”. Ναι, γιατί όχι. (τα τρία πρώτα βέβαια, γιατί μετά το χάσανε ολίγον). Σε συζήτηση λοιπόν, με παρέα, ακούστηκε: “Βλέπεις αυτές τις αηδίες; Είσαι άρρωστος!” Αν εγώ τώρα, γυρίσω να σου πω, ότι το “Saw” έχει βασιστεί στις συγκρούσεις χαρακτήρων όπως αυτές περιγράφονται στα βιβλία του Λακάν, τι θα μου πεις; Βασικά, αυτό δεν ξέρω καν αν ισχύει, αλλά είναι μία πρώτης τάξεως αντιπαράθεση, για να σου κάψει τον εγκέφαλο.

Ας πάμε όμως σε ένα άλλο αγαπημένο μου παράδειγμα. Lars Von Trier, ο οποίος επέστρεψε φέτος με το “The House That Jack Built”, το οποίο προβλήθηκε στις Κάννες, και κόσμος αποχώρησε από την προβολή. (μάθε τα πάντα κάνοντας κλικ εδώ.) Εγώ προσωπικά, δεν τον μπορώ. Δεν τον αντέχω, και τον βαριέμαι. Αλλά τον έχω δει. Τον έχω μελετήσει. Τον έχω παρακολουθήσει. Και πλέον, δεν τον ακολουθώ. Δικαίωμά μου. Γούστο μου και καπέλο μου, και καουμποϊλίκι μου. Όπως γούστο σου, και καπέλο σου και καουμποϊλίκι σου και εσένα που σου αρέσει. Το ότι δεν αρέσει σε εμένα, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι άχρηστος, ή ατάλαντος, ή δεν ξέρω εγώ τι. Έχει το ύφος του, έχει τον τρόπο του, έχει την τεχνική του.

Ακόμα και στο παραπάνω κείμενο, φαίνομαι και εγώ snob. Και το ξέρω.

Η λύση είναι μία: Τι θες να δεις μανούλα μου; Θες να βλέπεις μόνο Fast and Furious και Jason Statham; Θες να βλέπεις μόνο σκηνοθέτες που το όνομά τους τελειώνει σε -sky; Θες να βλέπεις μόνο κινηματογράφο από σκανδιναβικές χώρες; Θες μόνο blockbuster; Μαγκιά σου. Δες αυτό που θες, και άσε και τους άλλους να βλέπουν αυτό που θέλουν. Και χαλάρωσε. Το πολύ πολύ, να μην συμβαδίζουν οι παρέες για να πάνε σινεμά. Δεν έγινε και τίποτα. Υπάρχουν και επιτραπέζια.