Έχω Θυμό... με το κοινό στο σινεμά – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με το κοινό στο σινεμά

Έχω Θυμό... | 3-5-2018 |

Αν ο Φαραώ ζούσε σήμερα, σίγουρα αυτό θα αποτελούσε μία κινηματογραφική πληγή του.

Και επειδή σίγουρα κάποιοι με βρίζουν ήδη, άκουσε με πρώτα, και μετά ρίξε μου όσο καντήλια έχει η Μητρόπολη. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα με καταλάβεις φίλε μου Cinefreak, και θα με νιώσεις, και θα μου ρίξεις και δίκιο.

Και εξηγούμαι από την αρχή για να μην παρεξηγούμαι. Υπάρχουν ταινίες στον κινηματογράφο που τον θέλουν τον χαβαλέ τους καθ’ όλη την διάρκεια. Θυμάμαι να έχω πάει σινεμά, παλιά λέμε τώρα, για να δω το Scream 3. (Δεν ντρέπομαι, το λέω!) Στο κλασικό πρώτο κυνήγι, για να πεθάνει το πρώτο άσχετο θύμα, πετάγεται ένας και λέει την επική ατάκα:”Άϊ σιχτιρ, τρεις ταινίες τώρα, ένας δε λέει να βγει από την πόρτα. Όλοι πάνω πάνε.” Αυτό ήταν. Η αίθουσα μετατράπηκε σε γήπεδο, γιουχάραμε τον (την) δολοφόνο, και καταλήξαμε να περάσουμε υπέροχα. Αλλά βλέπαμε το Scream. Ούτε ο ίδιος ο Wes Craven δεν θα είχε πρόβλημα.

Αλλά μεγαλώσαμε. Και τα εισιτήρια ακρίβυναν, και τα πήγαινε-έλα στα σινεμά μειώθηκαν, γιατί άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στην εργασία, και όχι στη χαρά. Οπότε, αποφασίζεις να πας σινεμά επιλεκτικά, με την ελπίδα η ταινία που θα δεις να αξίζει τον κόπο. Αυτό βέβαια είναι άλλη συζήτηση.

Θα μοιραστώ μαζί σας λοιπόν την πιο πρόσφατη (τραυματική) μου εμπειρία. Είναι Παρασκευή, και αγκαζάρω παρέα και πάμε σινεμά να δούμε “Shape of Water”.

Δεν πήραμε τίποτα να φάμε μέσα στην αίθουσα. Κυρίως γιατί θα τρώγαμε τα πάντα στα trailer, οπότε και θα φουσκώναμε και δεν θα είχαμε να φάμε και τίποτα κατά την διάρκεια της ταινίας. Δίπλα μας όμως, θεατές που το μόνο που δεν έχουν είναι ταπεράκια με κεφτέδες. Ποπ κορν, αναψυκτικά, και το χειρότερο: νάτσος και πατατάκια. Γεμάτη η αίθουσα, ευχάριστο αυτό, γεμάτες όμως και οι χούφτες με τρόφιμα, κακό αυτό.

Ξεκινάει η ταινία, και θες να κάνεις το αυτονόητο: να την δεις, να την απολαύσεις. Θα μπορέσεις όμως; Θα δείξει…

Και ξεκινάει το ρεσιτάλ. Διότι κανένα σύστημα ήχου δεν παίζει δυνατότερα από την ανθρώπινη μασέλα που καταβροχθίζει πατατάκια, σαν να μην υπάρχει αύριο, και κυρίως σαν να έχει ανακοινωθεί ότι θα κλείσουν τα εργοστάσια πατατακίων, και δεν θα ξαναφάς το αγαπημένο σου σνακ ξανά.

Λες δεν μπορεί, θα τα φάνε όλα και κάποια στιγμή θα σταματήσουν. Και συμβαίνει, και ησυχάζεις. Βέβαια ανάμεσα στο μασούλημα, έχεις και αυτό το διακριτικό σλουπρ από το καλαμάκι. Διότι, η αίθουσα πλέον είναι συνυφασμένη με την μασαμπούκα. Και όχι μόνο.

Πληγή δεύτερη: τα κινητά. Έχεις πάει να δεις ταινία, και τσεκάρεις το κινητό σου κάθε τρεις και παραλίγο. Γιατί γλυκούλη μου θεατή; Γιατί ανά 3 λεπτά εγώ πρέπει να αντιλαμβάνομαι με την άκρη του ματιού μου, λευκές λάμψεις από παντού; Μπορεί να είσαι εξέκιουτιβ, και να περιμένεις νέα για τις μετοχές τις πολυεθνικής σου. Άντε να το δεχτώ. Αλλά την ώρα που βλέπεις ταινία, την οποία και πλήρωσες, πόσο σημαντικά θεωρείς τα stories του Instagram; Αλλά τουλάχιστον αυτό είναι αθόρυβο. Το να το σηκώνεις όμως και να μιλάς, σαν να είσαι μόνος σου, ε όχι!

Και ξεκινάμε με τις ομιλίες. Ο ένας αναλύει τις αφηγηματικές τεχνικές του σκηνοθέτη στην παρέα του. Ο άλλος σχολιάζει ό,τι βλέπει. Ο τρίτος θυμήθηκε να πει στην παρέα του τα νέα της εβδομάδας. Ο τέταρτος διάλεξε να έρθει στο σινεμά για να αναθερμάνει την σχέση του. If you know what i mean. O πέμπτος μιλάει στην οθόνη. Όχι, γλυκούλη, δεν θα σου απαντήσει ο ηθοποιός, ΣΤΑΜΑΤΑ να τον ρωτάς πράγματα. Αλλά και να σε άκουγε, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα σου απαντούσε;

Συζητώντας αυτό το τελευταίο, έχω ακούσει και δικαιολογία: “Και τι φοβάσαι; Ότι θα χάσει τα λόγια του; Αχαχαχα”. Όχι φίλε μου, δεν φοβάμαι κάτι τέτοιο. Φοβάμαι μην χάσω εγώ την ψυχραιμία μου, και αρχίζω να σε βρίζω. Γιατί τουλάχιστον, κάποιος θα μπορεί να σου απαντήσει.

Σε καταλαβαίνω φίλε μου. Θες να πας στο σινεμά να χαλαρώσεις. Να διασκεδάσεις, να περάσεις καλά. Θα φας, θα πιεις, θα σχολιάσεις, θα κλάψεις, θα τρομάξεις, όλα θα τα πάθεις, και καλά να τα πάθεις. Θα σου πω όμως κάτι, με την ελπίδα να μην πάθεις σοκ, με την αποκάλυψη: Υπάρχουν θεατές που έχουν πάει σινεμά, για να δουν την ταινία… Άκουσον άκουσον τώρα εσύ!

Για αυτό την επόμενη φορά που θα πας στο σινεμά, φίλε μου, καλέ μου φίλε, συγκεντρώσου και δες την. Δεν είναι δύσκολο. Απλά κάθεσαι, και κοιτάς μπροστά ένα μεγάλο πράγμα που λέγεται πανί. Βγαίνουν κάτι άνθρωποι εκεί, που μιλάνε. Ταινία το λένε. Για δες το!