Είδα τα Oscar, και τι κατάλαβα [ ; ] – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Είδα τα Oscar, και τι κατάλαβα [ ; ]

Απόψεις, Αφιερώματα, Βραβεία | 6-3-2018 |

Η ώρα είναι 12 και κάτι, Κυριακή ξημερώματα Δευτέρας. Και η βραδιά για την οποία συζητάμε εδώ και κάτι μήνους έχει φτάσει. Και λες θα συνδυάσω και δουλειά και διασκέδαση. Και θα κάνω πλήρη αναμετάδοση των γεγονότων της βραδιάς, όπως κάνω κάθε χρόνο με το Cinefreaks, και θα περάσω και καλά βλέποντας βραβεία.

Εξηγούμαι: Για εμένα τα βραβεία, όλα τα βραβεία (Oscar, Emmy, Sag, Σφαίρες, Bafta, Grammie, MTV Movie Awards, Βατόμουρα, Eurovision), είναι η παιδική μου χαρά μέσα στον χρόνο. Βλέπω τα πάντα, ακούω τα πάντα, παίρνω θέση, διαλέγω αγαπημένους, χαίρομαι με την νίκη τους, θυμώνω περισσότερο με τις ήττες του. Όχι γατί φταίνε αυτοί. Πάντα φταίει το σάπιο σύστημα. Άσχετο.

Η βραδιά ξεκινάει, και βλέπω φυσικά κόκκινο χαλί. Ελάτε τώρα, μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλό μας. Το κόκκινο χαλί μας αρέσει, κυρίως γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση ο θαυμασμός, αλλά και το κράξιμο. Ανυπομονούμε να δούμε μία κακοντυμένη να εμφανίζεται σαν τον καρνάβαλο για να μπορέσουμε να καφρίσουμε. Έλα όμως, που φέτος δεν μας έγινε το χατίρι. Διότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φέτος λες και τους χτύπησε όλους ο αέρας της σωστής ενδυματολογίας. Υπήρχαν εξαιρέσεις βέβαια, ΦΩΤΕΙΝΟΤΑΤΕΣ όπως:

την οποία Bianca Blanco την έχουμε στην μπούκα κάθε χρόνο, και πιστεύουμε ότι το κάνει επίτηδες,

ή το ατόπημα της αγαπημένης Salma Hayek.

Άντε να ήταν και άλλες 2-3… Μέχρι εκεί όμως. Και λες δεν θα μου πάει καλά η βραδιά. Βλέποντας λοιπόν κόκκινο χαλί, κυρίως στο E! Entertaiment, καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Οι παρουσιαστές ρωτούν τους celebrities της βραδιάς περισσότερο για τις ταινίες, και λιγότερο για το τι φοράνε. Και λες, Cate Blanchett, τώρα δικαιώνεσαι. Και καθώς το κόκκινο χαλί συνεχίζεται, αυτό σου αρέσει πιο πολύ. Ναι δεν με αφορά, αν έβαλες Valentino ή Dior. Με αφορά να μου πεις για το αντίκτυπο της ταινίας σου, και την εμπειρία σου. Και αφού το κάνει το Ε!, τότε μπορούν όλοι.

Είχα λοιπόν κάτι να χαίρομαι. Με τούτα και με εκείνα το κόκκινο χαλί ολοκληρώνεται, η ώρα έχει πάει 3 το πρωί, και έχω κάνει τα κουμάντα μου, για να αντέξω μέχρι τις 7 το πρωί. Έχω να περιμένω Jimmy Kimmel, έχω να περιμένω χιούμορ, έχω να περιμένω πολιτικά ορθούς ευχαριστήριους λόγους, και να το σηκώνει η Frances McDormand. Γιατί η αλήθεια είναι πως κάθε χρόνο, επειδή τα Oscar είναι τα τελευταία στη σειρά, λίγο πολύ ξέρεις πως θα πάει το πράγμα.

Εν αρχή είναι το εναρκτήριο νούμερο του Jimmy Kimmel:

Ξεκινάει ευχαριστώντας το κοινό που παρακολουθεί, και προτρέπει όσους κερδίσουν να μην σηκωθούν αμέσως να παραλάβουν το βραβείο τους, αναφερόμενος φυσικά, στο περσινό λάθος με την ανακοίνωση της καλύτερης ταινίας. Κατόπιν αστειεύτηκε για το αγαλματίδιο των Oscar, λέγοντας πως είναι ένα άγαλμα περιορισμών, με τα χέρια του σε κοινή θέα, χωρίς να προκαλεί λεκτικά, και χωρίς πέος. Και μία αναφορά στον Harvey Weinstein και μία αναφορά στον Trump, και που γελάσαμε; Πουθενά! Η απογοήτευση έγκειται στο ότι πέρσι ο Kimmel, φάνταζε σαν μια ιδανική επιλογή, με φρεσκάδα, και σατιρικό χιούμορ, απαραίτητο. Φέτος θέλω να πιστεύω ότι δεν φταίει αυτός αλλά οι παραγωγοί της βραδιάς, που ήθελαν να ηρεμήσουμε λίγο, να χαλαρώσουμε, και να αφήσουμε τα σκάνδαλα πίσω μας.

Και αφού το εναρκτήριο νούμερο τελειώνει, και έχεις μείνει με την απογοήτευση, σκέφτεσαι εκεί κατά τις 03:20 ότι “ξέρω πάνω κάτω τι θα συμβεί, οπότε βοήθα Παναγιά μου”.

Πρώτο βραβείο της βραδιάς εκείνο του Β’ Ανδρικού, και θυμάσαι ξάφνου ότι πάντα το πρώτο βραβείο ήταν εκείνο του Β’ Γυναικείου. Άρα τα πράγματα άλλαξαν. Οι γυναικεία εκπροσώπηση θα προβληθεί απόψε καλύτερα, ή δικαίως ή όπως θα έπρεπε.

Ο Sam Rockwell κερδίζει, φυσικά και αναμενόμενα, εγώ πανηγύρισα, όπως είχα πανηγυρίσει και στα Bafta, και στα SAG και στις Σφαίρες, ο Sam μου χάρισε έναν εξαιρετικό ευχαριστήριο λόγο, και cut για διαφημίσεις, στο πρώτο από τα συνολικά 16 breaks.

Επιστροφή στο Dolby Theater, για τις υπόλοιπες τρεις ώρες. Κάπου μέσα σε αυτές βίντεο για να ευχαριστήσει η Ακαδημία το κοινό που βλέπει ταινίες. Και καλά έκανε και τις είδε. Και καλά έκανε να τις προμοτάρει. Όμως και οι 9 υποψήφιες ταινίες στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας, δεν έχουν συγκεντρώσει ικανά ποσά στο box office. Θα μας μου πεις τώρα φίλε μου Cinefreak, είναι οι εισπράξεις λόγος για να είναι μία ταινία υποψήφια; Αν ίσχυε αυτό θα έπρεπε να είναι υποψήφιο για καλύτερη ταινία ακόμα και το πρώτο Saw. Και έχεις και δίκιο θα σου απαντήσω εγώ. Τι γίνεται όμως όταν αυτό συνδυάζεται; Βλέπε Wonder Woman; Και μήπως γλείφουμε λίγο το κοινό να χαλαρώσει από social media και να μας αφήσει να διαχειριστούμε λίγο τα σκάνδαλα από μόνοι μας; Λέω ο καχύποπτος εγώ τώρα.

Πήρα την απόφαση να μην αναλύσω τίποτα όσο βλέπω. Αυτό θα έρθει μετά.

Ο Kimmel συνέχισε τις κρυάδες, ειδικά στο σημείο με το πιτσιρίκι που αναπαριστούσε τον εαυτό όταν ήταν μικρός. Και άρχισα να αναπολώ Whoopi Goldberg, Ellen De Generes, και Tina Fey.

Η Allison Janney, κερδίζει επίσης, και μας προσφέρει μία από τις ωραιότερες ατάκες, την οποία περιμέναμε χρόνια να ακούσουμε, έστω και σαν αστείο: “Τα έκανα όλα μόνη μου”. Και ενώ ξέραμε ότι δεν θα φύγει έτσι από την σκηνή, είχαμε μια ελπίδα ότι “Φαντάσου να μην ευχαριστήσει κανέναν και να φύγει.”

Κάπου πετάχτηκε ένα βίντεο αφιέρωμα για τα 90 χρόνια του θεσμού, πράγμα το οποίο έχουμε σχεδόν ξεχάσει μετά το δίωρο.

Πριν από αυτό όμως ήρθε το Oscar Πρωτότυπου Σεναρίου. Σε μία κατηγορία που θα μπορούσαν να φύγουν όλοι νικητές. Η νίκη του Peele για το “Get Out” όμως ήρθε σαν έκπληξη. Και εδώ θα πρέπει να πάω πάσο. Καταλαβαίνω όλου αυτούς εκεί έξω που ήθελαν μέχρι να πάρει και το Καλύτερης Ταινίας. Εμένα συνεχίζει να μην μου αρέσει. Και συνεχίζω να θέλω το “Three Billboards”. Ακόμα και μετά την νίκη του. Τι να κάνω; Έχω και εγώ το κολλήματά μου. Διάβασα σε ένα ξένο site, ότι η πολιτική ορθότητα και το oscar inclucivity στρέφει την πλάστιγγα του σεναρίου ή σε εκείνον ή στην Gerwig. Και αφού δεν το πήρε γυναίκα, ας το δώσουμε στον μαύρο. Προσωπικά δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό. Το Get Out έκανε χαμό. Άρα, μάλλον εγώ κάτι δεν έχω καταλάβει.

Ο Gary Oldman πήρε επιτέλους το βραβείο του από τις Jane Fonda και Helen Mirren, οι οποίες είναι ομορφότερες από ποτέ. Το έχω πει και θα το ξαναπώ: Αν περνούσε από το χέρι μου, θα είχε πάρει Oscar ακόμα και για το Πέμπτο Στοιχείο. Συγκινήθηκε με την μανούλα, και είπε κιόλας ότι ο Timothee Chalamet, θα είναι σίγουρα ξανά υποψήφιος στο μέλλον. Gary, το μεγαλείο σου.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε ότι οι φάκελοι με το όνομα του νικητή, γράφουν απέξω με μεγάλα γράμματα για ποια κατηγορία μιλάμε. Αναγκαία προσθήκη, αλλά και εσωτερικό αστείο. Μη την πάθουμε σαν τα περσινά. Άλλον μας δείξατε άλλον μας μπήξατε. Ο Guillermo Del Toro πάντως, ακούει το όνομά του από τον Warren Beatty, ανεβαίνει, και ρίχνει και μια ματιά στον φάκελο, να σιγουρευτεί ότι το “Shape of Water” είναι γραμμένο κανονικά.

Πριν όμως από αυτό, είχαμε το Α’ Γυναικείου, και την σίγουρη νίκη της Frances McDormand. Και περιμέναμε ότι θα μιλήσει. Και ότι θα πει πολλά. Και το έκανε. Και ΜΠΡΑΒΟ της, που τα είπε. Αλλά, μισό λεπτάκι… Οι πάντες χειροκροτούσαν. Οι πάντες σηκώθηκαν όρθιοι. Η ίδια παρακάλεσε τις γυναίκες να σηκωθούν για να δείξουν ότι οι χρηματοδότες και οι παραγωγοί πρέπει να τους δώσουν ευκαιρίες. Συνεχίζει να είναι θλιβερό το γεγονός ότι αυτό θα πρέπει να υπενθυμίζεται. Τι να κάνεις; Η αλλαγή έρχεται σαν χελώνα, αλλά η χελώνα κέρδισε τον λαγό στον Αίσωπο. H Frances πετάει την ατάκα “Inclusion Rider”. Γίνεται trending topic στο twitter σε λεπτά, και η αναζήτηση με τα περισσότερα κλικ στο Google. Διάβασε τι σημαίνει εδώ. Και μιλάμε για ένα όρο στα συμβόλαια που θα έπρεπε όλοι να γνωρίζουν, αλλά μέχρι στιγμής κανείς δεν μιλούσε για αυτό. Η McDormand το έφερε στο φως, και πολύ καλά έκανε.

Το βραβείο της έδωσαν η Jodie Foster και η Jennifer Lawrence. Γιατί; Γιατί ο Casey Affleck έχει στην πλατούλα του κάτι σκάνδαλα για σεξουαλική παρενόχληση και αποφάσισε να μην πατήσει ποδαράκι στην τελετή. Εκείνος το αποφάσισε, τον “αποφάσισαν” κανείς δεν ξέρει. Εξού και η περσινή νικήτρια Emma Stone για το Α’ Γυναικείου, έδωσε το βραβείο σκηνοθεσίας, επίσης στον Del Toro.

To χειλάκι μας πάντως γέλασε σε μία παρουσίαση και μόνο. Η Maya Rudolph και η Tiffany Hadish, παρουσιάζουν τα Oscar Ντοκιμαντέρ, κάνουν πλάκα και χαλαρώνουν τους πάντες, και κάνουν ίσως το καλύτερο σχόλιο της βραδιάς. Μιλούν για το #oscarssowhite, αλλά πάνε την κουβέντα στο πίσω από τις κάμερες, με σχόλιο που σφάζει με το βαμβάκι, που λένε και στο χωρίο μου. Με την μόνη διαφορά ότι αυτό το σχόλιο, λογικά είναι γραμμένο από τους παραγωγούς. Φαύλος κύκλος.

Η ώρα έχει πάει 7 παρά το πρωί. Ο ήλιος αρχίζει να βγαίνει, τα πουλάκια κελαηδούν, το “Shape of Water” παίρνει 4 Oscar, το “Dunkirk” 3, και μεγάλο νικητή δεν έχεις. Θυμάσαι μέσα στην νύστα σου ένα Gravity που πήρε 7 oscar και λες, ναι αυτό ήταν μεγάλος νικητής. Γιατί από 13 υποψηφιότητες να κερδίσεις 4, όσο να πεις δεν το λες και ρεκόρ. Η βραδιά τελειώνει, και εσύ έχεις κάτσει τώρα και αναρωτιέσαι “τι κατάλαβα εγώ από το αποψινό; θα τα δω του χρόνου; και αν ναι γιατί”

Η Ακαδημία προμοτάρει ότι τα Oscar είναι τα σημαντικότερα βραβεία της χρονιάς. Όμως μετά από όλα τα προηγούμενα βραβεία που μοιράζονται, από τις Χρυσές Σφαίρες, μέχρι εκείνα των Σωματείων, πόσο ενδιαφέρον έχουν πια; Μήπως τα 91α βραβεία πρέπει να το πάρουν αλλιώς; Μήπως πρέπει να κάνουν reboot; Και άσε παραδίπλα το αν είναι αντικειμενικά. Αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Πρέπει επιτέλους να δημιουργηθεί ένα βραβείο Ψηφιακής Ερμηνείας. Αν είσαι τα σημαντικότερα βραβεία της χρονιάς, act like it. Φέρε πίσω των Hugh Jackman, ή βάλε μου τον Neil Patrick Harris να κάνει τους παπάδες που έκανε στα Tony, ή φέρε μου την Whoopi να κατεβαίνει από τα ταβάνια, ή ακόμα καλύτερα: κάνε Ακαδημία του την ρελάνς και παρουσίασε τα βραβεία σου πρώτη από όλους. Σταμάτα να ακολουθείς το trend, και δημιούργησε το. Γιατί Ακαδημία μου, μεταξύ μας τώρα, ψιλοβαρέθηκα.

Αντιός, και μέχρι του χρόνου σας αφήνω με το κομμάτι που έπρεπε να κερδίσει:

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα για: