Το line-up του Fraternity Of Sound Festival σε ταινίες – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το line-up του Fraternity Of Sound Festival σε ταινίες

Αφιερώματα | 16-10-2017 |

Το Fraternity of Sound Festival, το οποίο ξεκινά στις 26 Οκτώβρη και συνεχίζεται μέχρι τις 29 του μήνα ίσως είναι το σημαντικότερο μουσικό φεστιβάλ του 2017 εν Ελλάδι και οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημά μας στη 3 Shades of Black η οποία παίρνει θαραλέες πρωτοβουλίες σε πείσμα των καιρών. Τα ονόματα του τετραήμερου πολλά και σίγουρα ετερόκλητα μεταξύ τους, καθώς σύμφωνα με δήλωση της εταιρείας σημασία δεν έχει το μουσικό ιδίωμα, αλλά η αισθητική που αποπνέουν τα συγκροτήματα που φέρνουν. Έτσι, τη σκηνή θα καταλάβουν πολλά διαφορετικά ονόματα, μικρά και μεγάλα, που κυμαίνονται από το μελωδικό synth industrial και το power electronics έως το noise rock και το industrial metal.

Ως κινηματογραφικός ιστότοπος, οπότε, δε μπορούσαμε παρά να απορήσουμε: τι θα γινόταν αν αντικαθιστούσαμε τις νότες με καρέ, τα συγκροτήματα, δηλαδή, με ανάλογες αισθητικά ταινίες; Οπότε, μιας και λατρεύουμε τους συνειρμούς και τις προκλήσεις, δεν αρκεστήκαμε στο να βρούμε ταινίες για μερικά, αλλά για όλα τα ονόματα που θα δούμε επί σκηνής στο Fuzz Club στον Ταύρο και στο The Temple στο Γκάζι. Περισσότερες πληροφορίες για το φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε εδώ. Καθίστε αναπαυτικά και καλή ανάγνωση.

Πέμπτη 26/10-Opening Rites (Curated By Coherent States)

Dead Gum-Rome 78

Lo-fi ως πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό του ήχου του ελληνικού one man project. Θορυβώδεις κιθαριστικοί πειραματισμοί, «υπόγεια» φωνητικά, κομμάτια που τα ακούς και αν δεν ξέρεις περί τίνος πρόκειται, οι συνειρμοί με τη no wave σκηνή thw Νέας Υόρκης του τέλους της δεκαετίας του 70 μπορούν να γίνουν με ευκολία, όχι όμως σε ηχητικό επίπεδο αλλά σε θέμα αισθητικής. «Μασημένες» εικόνες μιας ειρωνικής Τέχνης όπου σημασία δεν έχει ο ήχος και η ποιότητά του, αλλά η αντίθεση σε ό,τι μπορεί να παρουσιαστεί ως γυαλιστερό σε έναν πολιτισμό που παραπαίει. Και ποια καλύτερη επιλογή από το Rome ’78, την ταινία στην οποία όλες οι σημαίνουσες μορφές του no wave κινήματος παρελαύνουν χλευάζοντας την κατάντια μιας Νέας Υόρκης που τείνει να χαρακτηριστεί ως νέα Ρώμη.

Colin Potter-La Planete Sauvage

Πολυσχιδής καλλιτέχνης, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως πειραματιστής του ηλεκτρονικού ήχου τη δεκαετία του ’80 και συνεργάστηκε με διάφορα ονόματα της βρετανικής σκηνής, ενώ σήμερα αποτελεί μέλος των Nurse With Wound. Ακούγοντας τις πρώτες του κυκλοφορίες, δημιουργούνται νοητικά διάφορες εικόνες από ένα μέλλον το οποίο δεν έχει ακόμα έρθει, από πλανήτες μακρινούς όπου οι νόμοι της Γης δεν ισχύουν. Ήχοι που μοιάζουν σαν να βγήκαν από το γαλλικό animation του 1973, όταν οι εικόνες των μπλε γιγάντων οι οποίοι έχουν σκλαβώσει τους ανθρώπους και τους μετέφεραν σε έναν άλλο πλανήτη φάνταζαν εξαιρετικά προφητικοί, έστω και αν επρόκειτο περί αχαλίνωτης φαντασίας.

Puce Mary-Mother Joan Of The Angels

Η θηλυκή πλευρά του θορύβου που έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται πως προσφέρει κάτι στη μουσική ακρότητα του σήμερα. Άλλοτε υποχθόνια απειλητική και ως επί το πλείστον ευθέως επιθετική, η Frederikke Hoffmeier αποτελεί μια από τις χαρακτηριστικότερες μορφές της power electronics του σήμερα. Καμία καλύτερη περίπτωση ταινίας από το συγκεκριμένο φιλμ που μέχρι και σήμερα σοκάρει με τη βλάσφημη διάθεσή του. Στις κραυγές των δαιμονισμένων καλογριών που κατοικούν στο μοναστήρι της Πολωνικής επαρχίας μπορεί να ακουστεί η λύσσα με την οποία η Hoffmeier ξεχωρίζει ανάμεσα στην ανδροκρατούμενη σκηνή που επιλέγει να εκπροσωπήσει.

Croatian Amor-The Neon Demon

Εν αντιθέσει με το πιο πρόσφατο φιλμ του Refn, να ξεκαθαρίσουμε πως τρέφουμε συμπάθεια προς τη μινιμαλιστική industrial μουσική του Croatian Amor. Όπως, όμως, συμβαίνει στη συγκεκριμένη ταινία –εκτός από το γεγονός πως το τελευταίο του album, Love Means Taking Action θα μπορούσε κάλλιστα να ντύνει τις σεκάνς που η Dakotta Fanning βυθίζεται στο σκότος του κόσμου στον οποίο εισέρχεται- στερείται συναισθήματος. Πανέμορφο, στυλιζαρισμένο, σκοτεινό με τα φώτα του να έχουν νέον αποχρώσεις, μοιράζεται μια κοινή αισθητική νοοτροπία. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η συνταγή λειτουργεί υπέρ του δημιουργού, με τη συναισθηματική «ψύχρα» να λειτουργεί προς όφελος του τελικού αποτελέσματος.

Παρασκευή 27/10-Day 1

Maggot Heart-Switchblade Sisters

Ένα όνομα άγνωστο που με λίγη διερεύνηση παραπάνω καταλήγει ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσθήκες του φεστιβάλ. Και αυτό επειδή η Linnea Olson είναι γνωστή ως η πρώην κιθαρίστρια των Beastmilk/Grave Pleasures. Το μοναδικό EP που κυκλοφόρησε με τίτλο City Girls είναι ένα πολλά υποσχόμενο δείγμα για το τι θα ακούσουμε στο μέλλον. «Επικίνδυνο», θηλυκό (μα όχι θηλυπρεπές) post punk/rock ‘n’ roll που φέρνει στο νου εικόνες από κατεστραμμένες μεγαλουπόλεις στα συντρίμμια των οποίων διαβαίνουν γυναικείες συμμορίες μοτοσυκλετιστών. Το περίφημο exploitation film του 1975 αποτελεί την ίσως καλύτερη απεικόνιση αυτού του EP. Εν αναμονή ενός full length δίσκου.

Kooba Tercu-Badou Boy

Γκαραζοειδές ροκ υβρίδιo με πινελιές από τη σαβάνα της Αφρικής. Οι κιθάρες παντρεύονται με τελετουργικά κρουστά και δημιουργούν ρυθμούς βγαλμένους από εποχές και κουλτούρες όπου η μουσική δεν απευθυνόταν στη διανόηση αλλά στο σώμα και μέσω της τελετουργίας στην ψυχή. Μουσική η οποία προσωποποιείται στον πρωταγωνιστή του Badou Boy, μιας ταινίας μεσαίου μήκους από τη Σενεγάλη του 1970. Ο συγκεκριμένος πρωταγωνιστής είναι ένας γνήσιος παρίας του Dakar που επιμένει να παραμένει ανήθικος για τη χώρα του, διατηρώντας παράλληλα την αφρικανική θέρμη. Εικόνα και ήχος σε πλήρη εναρμόνιση μηνύματος και συμπεριφοράς.

Circle-Sweet Movie

Μια και μόνο μια λέξη μπορεί να περιγράψει τους Φινλανδούς: Ψυχεδέλεια. Παίρνουν τα βασικά δομικά υλικά της ροκ και τα χρησιμοποιούν για να «ζωγραφίσουν» παράξενες εικόνες από έναν κόσμο αλλόφρονα, οπού η λογική σταματά να υπάρχει και δίνει τη θέση της σε μια παράνοια απολαυστικά καθαρτική. Και δεν υπάρχει καλύτερη περίπτωση ταινίας για να περιγράψει αυτή τη μουσική από το Sweet Movie, την ταινία του Dusan Makavejev της οποίας η τρέλα είναι τέτοια ώστε κανένα στόμα δεν μπορεί να την περιγράψει επακριβώς, είναι μια εμπειρία που βιώνεται και δεν περιγράφεται, με τον ίδιο τρόπο που απολαμβάνεται η μουσική των Circle.

Nurse With Wound-8×8:A Chess Sonata In 8 Movements

Hans Richter, Marcel Duchamp, Jean Cocteau. Τρία από τα σημαντικότερα ονόματα της avant garde του 20ου Αιώνα και σίγουρα τρεις από τις πιο αλλόκοτες μορφές που γνώρισε η πειραματική Τέχνη. Η σύμπραξη των τριών σε μια σκηνοθετική δημιουργία κάθε άλλο παρά αδιάφορη μπορεί να περάσει, με το μόνο σίγουρο όρο που τη χαρακτηρίζει να είναι αυτός του δυσπρόσιτου μα και του πολυεπίπεδου. Έτσι είναι και το μουσικό σχήμα που ο Steven Stapleton, μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της πειραματικής μουσικής, διατηρεί από το 1978. Οι δίσκοι του κινούνται σε διαφορετικές φόρμες, με κοινό μεταξύ τους άξονα τη διάθεση αποδόμησης του συμβατικού ήχου και τη ρήξη με οτιδήποτε τείνει να χαρακτηριστεί ως μουσική. Βάλτε το Dada x να σιγοντάρει ηχητικά τη συγκεκριμένη ταινία και θα εκπλαγείτε με το πώς αλληλοσυμπληρώνονται.

The Soft Moon-Akira

Σε αυτή τη θέση μπορούν να μπουν άπειρες ταινίες οι οποίες να περιγράφουν το ρετροφουτουριστικό στυλ στο οποίο κινούνται μουσικά οι Soft Moon. Αντ’ αυτού, θα σας προτείνουμε ένα μικρό πείραμα, εν είδει του συνδυασμού του Μάγου Του Οζ με το Dark Side of The Moon: δοκιμάστε να βάλετε το Far κατά την εισαγωγική σκηνή του αριστουργήματος του  Katsuhiro Otomo, με τα φώτα των μηχανών να τις ακολουθούν ενώ οι οδηγοί τους προβαίνουν σε μια μάχη μεταξύ συμμοριών. Μόλις τελειώσει αυτό, βάλτε τη σκηνή που ο Tetsuo παραληρεί στο δωμάτιό του όπου βλέπει ψυχεδελικά μα συνάμα τρομακτικά οράματα και για μουσική υπόκρουση να παίζει το Wasting. Όλα βγάζουν νόημα. Το Neo Tokyo δε θα μπορούσε να ηχεί διαφορετικά μπροστά στην επερχόμενη έλευση του καταστροφέα/σωτήρα του, Akira.

 

28/10-Day 2

Pharaoh Overlord-Easy Rider

Συγκρότημα-alter ego των Circle με τις βάσεις του να είναι στερεωμένες πολύ περισσότερο στη ροκ ψυχεδέλεια παρά στην άλλη, σχεδόν σχιζοφρενική εκδοχή τους. Η αισθητική τους μοιάζει να κοιτά προς την άλλη μεριά του Ατλαντικού και σε δεκαετίες που έχουν προ πολλού περάσει. Τόσο cool όσο οι μορφές των Dennis Hopper και Peter Fonda να καβαλάνε τις μηχανές τους σε μια Αμερική που υπόσχεται το Μεγάλο Όνειρο σε όσους συμβιβαστούν αλλά αυτοί επιμένουν να παραμείνουν όπως είναι. Και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η σκηνή που τριπάρουν με LSD είναι η τέλεια οπτική περιγραφή του τι εστί Pharaoh Overlord. Και όχι, δεν είναι ΣΤΟΝΕΡ.

Omega  Monolith-The Beyond

Ήχος συμπαγής, βαλτώδης (απαραίτητη πτυχή του sludge) και συνάμα τελετουργικός. Το δίδυμο των Omega Monolith χαρακτηρίζεται από μια ογκώδη, μισανθρωπική και απόλυτα γκρίζα (δείτε τα εξώφυλλα τους) αισθητική, η οποία ανταποκρίνεται πλήρως στις μηδενιστικές τάσεις που ο Lucio Fulci, μαιτρ του giallo, τελειοποίησε στη μάλλον καλύτερή του ταινία, όπου οι νεκροί περπατούν τη Γη λίγο πριν το οριστικό τέλος της ανθρωπότητας. Τα μουχλιασμένα χρώματά του, ο αργός ρυθμός του και το λεπτομερές (και επίσης αργών ταχυτήτων) splatter του, έχουν πολλά κοινά με τη μουσική των Monolith. Kαι αυτό για τον γράφοντα, μόνο ως παράσημο μπορεί να θεωρηθεί.

Ghold-Buried

Μουντό, αποπνικτικό, κλειστοφοβικό sludge metal με «θαμμένα» φωνητικά να το ολοκληρώνουν. Ηχητικά, οι Βρετανοί μπορούν να παρομοιαστούν με την αίσθηση του να είσαι θαμμένος ζωντανός και να προσπαθείς απέλπιδα να ξαναβγείς στην επιφάνεια προτού τελειώσει το οξυγόνο. Όπως ο πρωταγωνιστής του Buried βρίσκεται σε ένα φέρετρο κάτω από τη γη και δίνει μια τελευταία προσπάθεια να σωθεί προτού τελειώσει η μπαταρία του κινητού του. Ταινία για γερά νεύρα, όπως και οι ήχοι των Ghold.

Unsane-Reservoir Dogs

Γρήγοροι, αδυσώπητοι ρυθμοί. Φασαριόζικες ακολουθίες νοτών. Τσιτωμένα ουρλιαχτά να συνοδεύουν τον όλο ορυμαγδό. Μια αιματοβαμμένη αισθητική ως συνδετικός κρίκος των δίσκων τους μεταξύ τους. Τίποτα πιο κατάλληλο για να περιγράψει τη μουσική του noise rock σχήματος από την πιο «άμεση» ταινία του Tarantino. Κοφτοί ρυθμοί, άκρατη βία, καμία υπόνοια σιωπής, αντιπροσωπευτικό δείγμα φιλμικής αδρεναλίνης που δεν ανταποκρίνεται στον machismo των ταινιών δράσης και την αντίστοιχη δοξασία της βίας, αλλά αντιθέτως σε αιμοβόρικα γούστα πιο «σινεφίλ» ατόμων. Περιττό να αναφέρουμε πως δεν υπάρχει ήρωας και κανείς δε μένει ζωντανός. Ακριβώς όπως και με τον θόρυβο των Αμερικάνων.

Godflesh-Hardware

Το δίδυμο των industrial metal ηρώων δε θα μπορούσε να εκπροσωπείται στο σελιλόιντ καλύτερα από άλλη ταινία. Και αυτό επειδή τα κατεστραμμένα σκηνικά του μέλλοντος εκφράζουν πλήρως τις εικόνες που συνειρμικά δημιουργούνται όσο ακούει κανείς το Streetcleaner. Τίθεται, όμως, ένα μεγάλο ζήτημα. Ποια φιγούρα τους εκπροσωπεί καλύτερα; Ο Carl McCoy ως νομάς της ερήμου που αναζητά  τα συντρίμμια του παλιού βιομηχανικού κόσμου ή το ρομποτικό κτήνος που σκορπά σαν άλλο άλιεν τον τρόμο και αίματα στις τηλεοράσεις που παίζουν το Halber Mensch των Einsturzende Neubauten; Μάλλον η δεύτερη φιγούρα είναι πιο αντιπροσωπευτική. Και όσοι απορούν γιατί δεν μπήκε το Tetsuo ή το Mad Max εδώ, είναι επειδή το πρώτο δικαιωματικά αντιπροσωπεύεται από την japanoise σκηνή ενώ το δεύτερο ταυτίζεται περισσότερο με τους Ministry. Τουλάχιστον στο μυαλό μου.

 

29/10-Day 3

Afformance-Black Mirror

Τις προάλλες το αθηναϊκό post rock σχήμα που ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από μιας κινηματογραφικής αισθητικής μουσική, κυκλοφόρησε δύο δίσκους αντιθετικούς μεταξύ τους σε ηχητικό επίπεδο, με τον έναν να αποτελεί τη μουσική για μια υποθετική ταινία. Οι εικόνες που γεννά παραπέμπουν ευθέως στη ζοφερή πραγματικότητα του μέλλοντος (ή του παρόντος) όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στη Βρετανική σειρά. Μουσική βγαλμένη από ένα απρόσωπο μέλλον το οποίο μοιάζει απτά κοντινό. Αν επιμεληθούν τη μουσική ενός ή και παραπάνω επεισοδίων δε θα μας κάνει εντύπωση, είναι η τέλεια επιλογή.

Drew McDowall-Το Αίμα του Ποιητή

Mέλος των Coil, του ίσως σημαντικότερου σχήματος που γέννησε η ηλεκτρονική μουσική, κατά την περίοδο 1995-2000. Κατεξοχήν πειραματικός μουσικός που αρέσκεται στο να μπλέκει με υπνωτιστικά αποτελέσματα τους βιομηχανικούς ήχους με διαφόρων ειδών samples, συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο το όραμα του σχήματος του οποίου υπήρξε μέλος. Ενδεχόμενα η ιδανικότερη οπτικοποίηση της μουσικής του να αντικατοπτριζόταν στον λυρικό υπερρεαλισμό του Αίματος του Ποιητή, του φιλμ του Jean Cocteau που μπόρεσε όπως κανένα άλλο να αποτυπώσει τον παραλογισμό των ονείρων αλλά και το πώς το ασυνείδητο τα μπλέκει μεταξύ τους, δημιουργώντας μια πραγματικά πρωτοποριακή οπτική αφήγηση. Ακριβώς σαν τη μουσική του ίδιου αλλά και των Coil.

Zonal-Brothers Quay

Αφηρημένη ηλεκτρονική μουσική από ένα βραχύβιο project του Justin Broadrick των Godflesh μαζί με τον Kevin Martin, γνωστό και ως The Bug. Μινιμαλιστικής αισθητικής «μουσική» που εγείρει διάφορα ερωτηματικά και πολλαπλές αναγνώσεις, έστω και αν κυκλοφόρησαν έναν μόνο δίσκο, το Quatermass Project Volume 1 του 2000. Ευθύς, λοιπόν, παραλληλισμός με τις μικρού μήκους πειραματικές stop motion ταινίες των Αδερφών Quay, οι οποίοι ουδέποτε στόχευσαν σε μια στρωτή αφήγηση, όσο στην απεικόνιση αφηρημένων σκέψεων και συναισθημάτων. Αν δείτε το The Street of Crocodiles θα καταλάβετε για τι περίπτωση σκηνοθετών μιλάμε, έστω κι αν δε μπορέσετε να αποκωδικοποιήσετε πλήρως (ή και καθόλου) τα σημαινόμενα τους.

Ben Frost-Midnight Special

Η μουσική του Ben Frost πάντα είχε μια κινηματογραφική διάσταση, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τα soundtrack που έχει επιμεληθεί για ταινίες όπως το The Deep και το Sleeping Beauty. Πολλές είναι οι περιπτώσεις που η ατμοσφαιρική industrial ambient μουσική του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως χαλί, αλλά ας υποθέσουμε πως τα κομμάτια του ντύνουν τις σεκάνς της συγκεκριμένης και σχεδόν αγνοημένης ταινίας του 2016, ειδικά το τέλος της. Το οπτικό ντελίριο θα είχε ίσως να κανακεύεται άνετα μια ονειρικότερα αλλόκοσμη κορύφωση, ενώ οι σκοτεινές του στιγμές αυτόματα θα γίνονταν σκάλες πιο ασφυκτικές.

Thurston Moore Group-Performance

Sonic Youth: το συγκρότημα το οποίο παρά τα ξεκούρδιστα και φτηνά μουσικά όργανα μπόρεσε να δαμάσει τον θόρυβο και να τον κάνει κτήμα του παρουσιάζοντας στο ευρύ κοινό αυτό που ακόμα δεν είχε ονόμαστεί noise rock.Ο Thurston Moore υπήρξε ιδρυτικό τους μέλος, ενώ μετά τη διάλυσή τους πειραματίστηκε με πολλές πτυχές της ροκ. Μένουμε στον τελευταίο του δίσκο, Rock ‘n’ Roll Consciousness, ένα κράμα θορύβου και ψυχεδέλειας που διατηρεί ακέραια την αλητεία που (θα ‘πρεπε να) συνοδεύει τη συγκεκριμένη μουσική. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, δεν επιλέγεται το Performance των Donald Cammell και Nicolas Roeg, μια ταινία «θορυβώδης» για τη συντηρητική Αγγλία όπου γυρίστηκε, ψυχεδελική σίγουρα –και μόνο η σκηνή που η σφαίρα διαπερνά έναν εγκέφαλο αρκεί για να χαρακτηριστεί έτσι- και με την αλήτικη φιγούρα του Mick Jagger σε πρωταγωνιστικό ρόλο να δίνει το στίγμα της εποχής που η μουσική μπορούσε να γίνει επικίνδυνη.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , ,