Blade Runner 2049: Υπερεκτιμημένο blockbuster ή φιλοσοφικό αριστούργημα; Δυο συντάκτες διαφωνούν χωρίς όρια! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Blade Runner 2049: Υπερεκτιμημένο blockbuster ή φιλοσοφικό αριστούργημα; Δυο συντάκτες διαφωνούν χωρίς όρια!

Critic VS Critic, Αφιερώματα | 17-10-2017 | and

Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον γεγονός ότι η συζήτηση που μονοπωλεί το ενδιαφέρον στους κύκλους των απανταχού σινεφίλ (και μη) τις τελευταίες εβδομάδες αφορά κατά βάση το BladeRunner 2049, το σίκουελ του εμβληματικού για τη δεκαετία του 80 sci-fi/δυστοπικού φιλμ νουάρ, δια χειρός Ντένις Βιλνέβ, και τη σύγκρισή του με το φιλμ – προκάτοχό του.

Διανύουμε μία από τις σπάνιες αλλά τόσο απολαυστικές εκείνες περιόδους που το σινεφίλ κοινό διχάζεται και μοιράζεται σε δύο στρατόπεδα: αυτό των φανατικών υποστηρικτών του καινούριου φιλμ που το θεωρούν άξιο συνεχιστή του πρώτου και εκείνο των επικριτών ή και των haters του που το αντιμετωπίζουν με περισσότερο σκεπτικισμό η με δυσανασχέτηση.

ToCinefreaks φιλοξένησε μια από τις πιο σκεπτικιστικές κριτικές αναφορικά με την ταινία του Βιλνέβ: το κείμενο της Μαριάννας Τσότρα απείχε πολύ από τις αποθεωτικές κριτικές και τους ισχυρισμούς περί αριστουργήματος που κυκλοφόρησαν εκεί έξω. Στον αντίποδα, μια από τις κριτικές που αντιμετώπισαν με ασύλληπτο ενθουσιασμό το BladeRunner 2049 ήταν εκείνη του Δημοσθένη Χριστόπουλου στο Menshouse.

Επειδή λοιπόν εμείς εδώ στο Cinefreaks είμαστε πλουραλιστές και ενθαρρύνουμε κάθε τέτοιου είδους debate (η αλήθεια είναι πως μας αρέσει και λίγο να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, όταν έχει να κάνει με κινηματογράφο), βάλαμε κάτω τους δύο συντάκτες των παραπάνω κριτικών, τη Μαριάννα Τσότρα από τη μια πλευρά του τραπεζιού και το Δημοσθένη Χριστόπουλο από την άλλη και τους αφήσαμε να συζητήσουν, τσακωθούν και να διαφωνήσουν χωρίς όρια. Η συζήτηση βέβαια ξέφυγε λίγο αλλά στην τελική… αυτό ήταν και το νόημα!

Το debate των ημερών λοιπόν:

Μαριάννα Τσότρα: Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε κάπως ας σου κάνω μια τυπική ερώτηση. Πως σου φάνηκε το Blade Runner 2049;

Δημοσθένης Χριστόπουλος: Κοίτα, ακόμα δεν έχουν τελειώσει τα 10s αλλά τολμώ να πω ότι η ταινία είναι το σκεπτόμενο blockbuster της δεκαετίας. Αυτό που ήταν δηλαδή το Κουρδιστό Πορτοκάλι για τα 70s, το πρώτο Blade Runner για τα 80s, το Seven για τα 90s και το Dark Knight για τα 00s, αυτό είναι το Blade Runner 2049 για τη δεκαετία που διανύουμε. Η ταινία σέβεται πάρα πολύ τον μύθο της πρώτης, τον επεκτείνει και χωρίς να τον αναιρεί του προσθέτει καινούρια πράγματα. Είναι το τέλειο σίκουελ.

Μ.Τ.: Σίγουρα είναι ένα σκεπτόμενο blockbuster και αυτό είναι κάτι που χρειαζόμαστε στο σύγχρονο σινεμά, να βλέπουμε δηλαδή blockbuster που να έχουν κάτι παραπάνω να πουν. Νομίζω πως κανείς δεν αμφισβητεί την ποιότητα του Blade Runner 2049. Oι ενστάσεις που ακούγονται, κατά την άποψή μου έχουν να κάνουν με το αν η ταινία είναι άξια συνεχίστρια της πρώτης. Αυτό είναι το θέμα συζήτησης που απασχολεί τους φανς και μη της πρώτης ταινίας. Νομίζω ότι το Blade Runner 2049 κλέβει τα στοιχεία της πρώτης ταινίας και αν μείνει στην ιστορία με τον τρόπο που περιγράφεις θα το έχει πετύχει μόνο λόγω του βάρους του ονόματός του. Πάρα πολύς κόσμος όμως θεωρεί ότι στη σύγκριση με το πρώτο, το Blade Runner 2049 χάνει.

Δ.Χ.: Αυτό σημαίνει πώς πάρα πολύς κόσμος δεν μπήκε στην διαδικασία να δει την ταινία και να την κρίνει και ως αυτόνομο δημιούργημα αλλά εξαρχής την αντιλήφθηκε ως κάτι που πρέπει να κριθεί ετεροκαθοριζόμενο από την πρώτη ταινία…

Μ.Τ.: Νομίζω ότι αυτό το έκανε το ίδιο το 2049 από μόνο του. Προσωπικά μου αρέσει πολύ το πρώτο Blade Runner, δεν είμαι ούτε geek βέβαια, ούτε καμιά τεράστια φαν και δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να το συγκρίνω με το Κουρδιστό Πορτοκάλι ας πούμε, αλλά την θεωρώ μια κλασική ταινία. Ε, το σίκουελ δεν είχε την συνοχή της πρώτης ταινίας, έπαιξε πολύ πιο safe, έκανε πολύ εύκολα κάποια πράγματα για τον θεατή και το σενάριο φάνηκε να έχει ξεκάθαρα όρια.

Δ.Χ.: Εγώ πάλι λέω ότι όσοι αγάπησαν το πρώτο Blade Runner ως αυτό που ήταν πραγματικά, όχι δηλαδή ως μια ταινία που είχε ωραία πλάνα και καλή μουσική από το Vangelis ξέρω’ γω αλλά όσοι το αγάπησαν ως φιλοσοφικό Sci-Fi, όλοι όσοι το λατρεύουν σαν geek με άλλα λόγια και όχι απλά ως κινηματογραφόφιλοι, όσοι το έχουν δει χίλιες φορές και το έχουν αναλύσει ξανά και ξανά στις παρέες τους, αυτός ο κόσμος λοιπόν είδε το Blade Runner 2049 και όταν βγήκε από την αίθουσα παραπατούσε.

Μ.Τ.: Νομίζω ότι αυτό δεν αφορά όλους τους geek με το BladeRunner. Δεν νομίζω ότι το έπαθαν όλοι αυτό.

Δ.Χ.: Εγώ νομίζω ότι το έπαθαν όλοι. Κατά την άποψή μου, όσοι δεν το έπαθαν είναι αυτοί που δεν γούσταραν έτσι κι αλλιώς το Blade Runner ως αυτό που ήταν αλλά γενικότερα ως καλλιτεχνικό έργο. Εγώ δεν νομίζω ότι το Blade Runner 2049 ήταν safe ως προς το περιεχόμενό του. Παραδέχομαι όμως ότι σε ορισμένα σημεία του ήταν safe ως προς την αφήγησή του. Συμφωνώ ότι η ταινία δίνει μασημένα κάποια πράγματα μη τυχόν και δεν τα καταλάβει ο θεατής. Εκεί είναι ένα σημείο που χάνει σε σχέση με την ταινία του Σκοτ. Το πρώτο υπονοούσε πολλά πράγματα που ο θεατής δεν έπιανε με την μια, έπρεπε να περάσει καιρός για να τα καταλάβει. Το ότι ο Ντέκαρτ ας πούμε ενδέχεται να είναι ανθρωποειδές πέρασε καιρός για να αναπτυχθεί ως θεωρία, στην ταινία απλά υπονοήθηκε. Ε, εδώ όλα δίνονται με πιο εύκολο τρόπο. Εντάξει, αυτό ίσως είναι ένα αρνητικό.

M.T.: Πιστεύεις ότι αυτή η θεωρία αναφορικά με τον Ντέκαρτ που υπάρχει από το πρώτο φιλμ ήταν πρόθεση της αρχικής ταινίας ή το έβγαλαν οι οπαδοί;

Δ.Χ.: Σίγουρα ήταν πρόθεσή της, υπάρχουν παντού στοιχεία που το υπονοούν.

Μ.Τ.: Πάντως στο βιβλίο του Ντικ δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι τέτοιο. Ο Ντικ δηλαδή δεν νομίζω πως ήθελε ο Ντέκαρτ να είναι ρέπλικα. Ήθελε ξεκάθαρα να είναι άνθρωπος.

Δ.Χ.: Ούτε καν! Στο βιβλίο ο Ντικ παίζει διαρκώς με το μυαλό του αναγνώστη για το αν ο Ντέκαρτ είναι ρέπλικα ή όχι. Δεν δίνει σαφή απάντηση ποτέ γιατί δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία αλλά παίζει συνέχεια με αυτό.

Μ.Τ.: Εγώ νομίζω ότι το κάνει με όλους τους χαρακτήρες αλλά όχι με τον Ντέκαρτ. Σε κάνει να πιστεύεις ότι γύρω από τον Ντέκαρτ υπάρχουν πολλά ανθρωποειδή και όταν φαίνεται πως κάποιοι εξ’ αυτών δεν είναι, πέφτεις από τα σύννεφα γιατί αυτοί είναι και οι χαρακτήρες που μοιάζουν οι πιο ρομποτικοί, με την μικρότερη ενσυναίσθηση. Από εκεί δηλαδή που νομίζεις ότι βλέπεις ανθρωποειδή, τελικά καταλαβαίνεις ότι βλέπεις ανθρώπους χωρίς ίχνος συναισθήματος και εντελώς υποταγμένους και πειθαρχημένους. Ο Ντέκαρτ που έχει συναισθήματα τα βλέπει όλα αυτά και όσο συνειδητοποιεί πως κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ρομποτικοί από τα ανθρωποειδή, σοκάρεται.

Δ.Χ.: Και αυτό είναι που τον κάνει να αμφιβάλλει και για τον ίδιο. Διότι αν το στοιχείο που καθορίζει τους ανθρώπους είναι η συμπάθεια προς την ανθρώπινη ζωή και τελικά φαίνεται πως κάποια ανθρωποειδή έχουν πολύ πιο ανεπτυγμένη συμπάθεια από τους ίδιους τους ανθρώπους, αυτόματα όλα αυτά που υποτίθεται πως διαχωρίζουν ανθρώπους και ανθρωποειδή παύουν να ισχύουν. Άρα ο Ντέκαρτ δεν νιώθει πια σίγουρος ότι είναι άνθρωπος μόνο και μόνο επειδή νιώθει  άνθρωπος. Αυτά που έχει μάθει ότι χαρακτηρίζουν το ανθρώπινο είδος απλά δεν ισχύουν, άρα όλα αμφισβητούνται.

Μ.Τ.: Ο Ντέκαρτ μπαίνει σε σκέψεις αναφορικά με το αν μπορεί να συνεχίσει να σκοτώνει ανθρωποειδή με δεδομένο πως καταλαβαίνει πως έχουν αισθήματα. Όχι αναφορικά με το αν είναι ανθρωποειδές ο ίδιος.

Δ.Χ.: Μα αυτή η αμφισβήτηση των δεδομένων είναι καθολική, άρα πιάνει και τον εαυτό του. Και στην τελική, αυτή είναι και η ουσία και γι’ αυτό δεν απαντιέται και ποτέ αν ο Ντέκαρντ είναι ανθρωποειδές ή όχι. Γιατί η ουσία είναι πως ο διαχωρισμός ανθρώπων και ανθρωποειδών τελικά δεν έχει σημασία.

Μ.Τ.: Ναι, αυτό σίγουρα. Αυτό που μας λέει ο Ντικ είναι ότι οι διαφορές μας στην κοινωνία δεν έχουν να κάνουν με τέτοιου τύπου διαχωρισμούς. Είναι ας πούμε μια αλληγορία για τον ρατσισμό. Ο Ντικ μάλιστα εμπνεύστηκε για όλο αυτό όταν διάβασε την ιστορία ενός ναζί στρατιώτη που έλεγε πως τον ενοχλούσαν τα παιδιά στα στρατόπεδα που ούρλιαζαν τη νύχτα και προσπαθούσε απλά να μην τα ακούει. Και ο Ντικ παρομοίασε αυτόν τον στρατιώτη με ένα ρομπότ και του ήρθε η ιδέα για το «Do Androids Dream of Electric Sheep?».

Δ.Χ.: Να πω εδώ μιας και έχει πάει εκεί η κουβέντα, ότι αν και τα δυο Blade Runnerμεταφέρουν αυτούσια την κεντρική ιδέα του βιβλίου του Φίλιπ Ντικ, δεν είναι ταινίες που μπορούν να χαρακτηριστούν τυπικό δείγμα μεταφοράς της ατμόσφαιρας του Ντικ στο σινεμά. Ο Ντικ δομεί ένα κοινωνικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τον καταναλωτισμό, από την προσδοκία της κοινωνικής ανέλιξης, από την οργανωμένη θρησκεία, κοιτάει τους χαρακτήρες του επικριτικά, οριακά τους ειρωνεύεται. Το κοινωνικό περιβάλλον μπουκάρει στην πλοκή του βιβλίου και την καθορίζει. Η ταινία του Σκοτ φτιάχνει ένα εντελώς άλλο περιβάλλον, η δυστοπία του είναι άλλου τύπου. Δεν ενδιαφέρεται να αναλύσει τα πράγματα με τόσο εξειδικευμένο τρόπο, το κοινωνικό περιβάλλον είναι υποστηρικτικό, όχι συμπρωταγωνιστής. Η ταινία κρατάει απλά την κεντρική ιδέα, ότι δηλαδή το μοναδικό τεχνητό στοιχείο στην κοινωνία είναι οι διαχωρισμοί αλλά το αναλύει με έναν πολύ υπόγειο τρόπο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Blade Runner είναι μέχρι και ελιτίστικο. Και ίσως, εδώ που τα λέμε, γι’ αυτό να είναι μια γαμάτη ταινία.

Μ.Τ.: Και γι’ αυτό το Blade Runner2049 δεν είναι γαμάτη…

Δ.Χ.: Είναι άλλο πράγμα, γυρισμένο σε μια άλλη εποχή. Το Blade Runner 2049 είναι το Blade Runner της εποχής μας.

Μ.Τ.: Ναι, αυτό είναι αρνητικό! Ότι ακριβώς επειδή το Blade Runner της εποχής μας απευθύνεται σε μαζικά κοινά και πρέπει να το καταλάβουν όλοι δεν έχει το ύφος του πρώτου. Ο Βιλνέβ ας πούμε είχε κάνει το Enemy που ήταν πολύ πιο εγκεφαλική και χαμηλόφωνη ταινία και αν και αναγνωρίστηκε ως ταινιάρα δεν την κατάλαβαν πολλοί και δεν πήγε καλά στα ταμεία. Ε, το Blade Runner 2049 όμως έπρεπε να είναι mainstream οπότε αναγκαστικά το έκανε safe. Εμένα αυτό με απογοήτευσε.

Δ.Χ.: Το είπα και πριν: είναι safe ως προς την αφήγησή του και μόνο σε ορισμένα σημεία. Όχι ως προς το περιεχόμενό του. Το ότι δεν είναι τόσο χαμηλόφωνο και τόσο εσωστρεφές όσο το Enemy δεν λέει κάτι, δεν σημαίνει πως χάνει από βάθος επειδή είναι πιο mainstream. Και γενικά, ας μην κρίνουμε τον Βιλνέβ σε σχέση με τις παλιές του ταινίες. Έτσι κι αλλιώς δεν θα ξανακάνει τέτοιες ταινίες ο Βιλνέβ, μπαίνει πλέον στο χώρο του blockbuster, γίνεται το αντίπαλο δέος του Νόλαν. Όπως ήταν παλιά το Σκορτσέζε-Κόπολα ή το Σπίλμπεργκ-Κάμερον, έτσι θα είναι τώρα το Νόλαν-Βιλνέβ, το δίπολο των δυο μεγάλων σκεπτόμενων μπλοκμπαστεράδων του Χόλιγουντ. Το δημιουργεί το ίδιο το Χόλιγουντ αυτό το δίπολο, το χρειάζεται. Ε, ο Νόλαν χώνει μάχες και εκρήξεις και τέτοια στις  blockbuster ταινίες του και ο Βιλνέβ γυρίζει ένα αργό και ατμοσφαιρικό νουάρ με το Blade Runner 2049. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι safe ταινία.

Μ.Τ.: Μα αναμασάει αυτά που λέει το πρώτο!

Δ.Χ.: Τα εξελίσσει. Δεν τα αναμασάει. Τα πάει ένα βήμα πιο πέρα. Καταρχήν αντιστρέφει το κύριο χαρακτηριστικό του πρώτου. Στο πρώτο ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είναι ανθρωποειδή. Στο δεύτερο ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είναι άνθρωποι γιατί όλοι μοιάζουν με ανθρωποειδή. Και με βάση αυτή την πιο απαισιόδοξη αρχική προσέγγιση σε σχέση με την πρώτη ταινία φτιάχνει ένα ακόμα πιο αισιόδοξο φινάλε σε σχέση με την πρώτη. Επίσης, παίρνει ένα παραδοσιακό διάλογο ανάμεσα στους οπαδούς του Blade Runner, το αν ο Ντέκαρτ είναι ρομπότ ή όχι, τον προεκτείνει με τρομακτική ευλάβεια γαλουχώντας περαιτέρω την υπόνοια και προσθέτει την θεωρία ότι ο Ντέκαρτ και η Ρέιτσελ είναι δυο ανθρωποειδή που φτιάχτηκαν για να μπορούν να τεκνοποιήσουν και τελικά αυτό δεν το έμαθαν ποτέ οι κατασκευαστές τους γιατί το έσκασαν! Είναι ωδή στην εξέγερση και την ελευθερία.

Μ.Τ.: Εντάξει, το πηγαίνει καλά με την ιστορία του Ντέκαρτ και της Ρέιτσελ και μου άρεσε και εμένα ότι συντηρεί τον μύθο χωρίς τελικά να δίνει απάντηση. Αν και συνεχίζω να λέω ότι το γεγονός πως στα δίνει όλα στο πιάτο αποδυναμώνει το ύφος του Blade Runner. Επίσης, ο νέος χαρακτήρας της ιστορίας, ο Κ. του Γκόσλινγκ, είναι πολύ κατώτερος του Ντέκαρτ σε επίπεδο εξέλιξης, καμία σχέση με το πως ο Ντέκαρτ αλλάζει στην πρώτη ταινία. Εδώ ο Γκόσλινγκ είναι ένας τύπος που περιφέρεται χωρίς να πείθει. Δηλαδή το δυνατό στοιχείο της ταινίας είναι οι παλιοί της χαρακτήρες!

Δ.Χ.: Εγώ πάλι πιστεύω πως υπάρχει υποδειγματική εξέλιξη χαρακτήρα. Ο τύπος είναι ένα πειθήνιο ρομπότ που κάνει ότι του λένε χωρίς κανένα κίνητρο και καμία βούληση. Κάποια στιγμή ανακαλύπτει πως μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ένα ρομπότ και μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο για πρώτη φορά στη ζωή του παύει να είναι υπάκουος, κυνηγάει το δικαίωμα του στην αληθινή ζωή. Και τελικά, αυτό αναιρείται! Δεν είναι κάτι ανώτερο, είναι απλά ένα ανθρωποειδές και απογοητεύεται. Αλλά δεν σταματάει την πορεία του, συνεχίζει να παλεύει για κάτι. Γιατί πλέον αυτό που τον ορίζει δεν είναι ότι είναι άνθρωπος ή ανθρωποειδές αλλά ακριβώς ότι αγωνίζεται.

Μ.Τ.: Αυτό δεν πιστεύω ότι θέλει να το πει με τίποτα η ταινία. Αυτό είναι απλά μια οπαδική προσέγγιση για το τι θα ήθελαν οι οπαδοί να λέει η ταινία. Η ίδια η ταινία ούτε καν θέλει να τα πει όλα αυτά, απλά έχει έναν κεντρικό χαρακτήρα που δρα για να υπάρχει πλοκή. Όλο αυτό περί συνειδητοποίησης του χαρακτήρα και της εξέγερσής του και τέτοια, δεν υπάρχει πουθενά.

Δ.Χ.: Για μένα φαίνεται ξεκάθαρα ως πρόθεση της ταινίας στην τελευταία σκηνή. Ο Κ. σε όλη την ταινία είναι ανέκφραστος και ψυχρός, ένα κανονικό ανδροειδές. Και στο τέλος, όταν έχει γίνει ό,τι έχει γίνει, ο Ντέκαρτ τον κοιτάει και τον ρωτάει: «Γιατί με βοήθησες; Δεν είμαι τίποτα για εσένα». Και ο Κ. τον κοιτάει και χαμογελάει σαν άνθρωπος για πρώτη φορά σε όλη την ταινία. Χαμογελάει, δεν είναι πια ένα ψυχρό, υπολογιστικό ανδροειδές. Έχει βρει ένα νόημα στη ζωή του. Και γι’ αυτό κάνει ό,τι κάνει αλλά αδυνατεί να το εξηγήσει στον Ντέκαρτ.

Μ.Τ.: Είναι απλά ο ήρωας της ταινίας και επειδή είναι ο ήρωας της ταινίας είναι καλούλης και βοηθάει τον Χάρισον Φορντ. Όλο αυτό ήταν αναμενόμενο να γίνει επειδή έτσι γίνεται στο Χόλιγουντ. Τα υπόλοιπα είναι απλά θεωρίες. Η ταινία πότε μας τα λέει όλα αυτά;

Δ.Χ.: Στο πρώτο Blade Runner πότε μας λέει η ταινία γιατί ο αρχηγός των ανθρωποειδών σώζει τον Ντέκαρτ; Δεν το λέει ποτέ. Απλά μας αφήνει να εκτιμήσουμε τους λόγους.

Μ.Τ.: Ναι, αλλά μας βάζει εκείνο τον εξαιρετικό μονόλογο του Ρούτγκερ Χάουερ που μένει ιστορικός! Δίνει βαρύτητα σε αυτή την πράξη, δεν την ξεπετάει. Μας λέει ότι «όλες αυτές οι στιγμές θα χαθούν σαν δάκρυα στη βροχή», ότι εφόσον ο θάνατος πλησιάζει πλέον όλα είναι μάταια και δεν έχει άλλο κίνητρο και μέσω αυτής της σκηνής μας φωνάζει ότι δεν είναι ο κακός της ταινίας, απλά κάποιος που είχε βούληση και στόχο.

Δ.Χ.: Ε, και ο Βιλνέβ αναλύει την εξέλιξη του Κ. με αντίστοιχο τρόπο.

Μ.Τ.: Πως; Απλά με το χαμόγελο του Γκόσλινγκ; Μας αναλύει μια ολόκληρη μετάβαση ενός χαρακτήρα σε μια νέα συνθήκη απλά βάζοντας τον Γκόσλινγκ να χαμογελάει;

Δ.Χ.: Ναι. Το λέει απλά με ένα χαμόγελο.

Μ.Τ.: Ε, εγώ θα ήθελα να μπορεί να το πει με έναν μονόλογο όπως ο Χάουερ στην πρώτη ταινία.

Δ.Χ.: Μα τότε θα λέγατε όλοι ότι είναι ξεδιάντροπη αντιγραφή!

Μ.Τ.: Ε, εκεί είναι η μαγκιά. Να το κάνεις χωρίς να είναι αντιγραφή.

Δ.Χ.: Εντάξει, αυτό δεν είναι λογική όμως. Ο καθένας κάνει την ταινία του όπως πιστεύει.

Μ.Τ.: Καλά κάνει και ίσα-ίσα: η ταινία είναι πολύ καλή για αυτό που είναι. Απλά είναι μόνο ένα καλογυρισμένο blockbuster. Μην το αναγάγουμε στο αριστούργημα της δεκαετίας επειδή φανταζόμαστε συμβολισμούς εκεί που δεν υπάρχουν.

Δ.Χ.: Άμα ήταν μια άλλη ταινία θα μπορούσα να συζητήσω ότι φαντάζομαι πράγματα που δεν υπάρχουν. Ας πούμε έχω γράψει μια ανάλυση για το Batman V Superman και τους συμβολισμούς που έχει περί αντίθεσης Ανθρώπου-Θεού που αν κάποιος μου πει «σιγά μην είχε αυτό στο μυαλό του ο Σνάιντερ» εγώ θα το συζητούσα ότι όντως μπορεί να το έχω φανταστεί. Αλλά εδώ μιλάμε για το Blade Runner που έχει ξεκάθαρο φιλοσοφικό υπόβαθρο και για τον Βιλνέβ που είναι διαπιστωμένα ένας πολιτικός σκηνοθέτης.

Μ.Τ.: Ακόμα και έτσι, μην μου το συγκρίνεις με το Κουρδιστό Πορτοκάλι!

Δ.Χ.: Αναλογικά το συγκρίνω, όχι απευθείας! Λέω πως ότι είναι το αντίστοιχο των 10s.

Μ.Τ.: E, εντάξει εγώ το θεωρώ βαρύ αυτό.

Δ.Χ.: Εντάξει λοιπόν, ας συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε.

M.T.: Εντάξει λοιπόν.