Φεστιβάλ Βενετίας 2017: ο Aronofsky διχάζει, ο Clooney απογοητεύει, ο Frears ζεσταίνει με την τρυφερότητα του και ο McDonagh μπορούσε και καλύτερα. – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Φεστιβάλ Βενετίας 2017: ο Aronofsky διχάζει, ο Clooney απογοητεύει, ο Frears ζεσταίνει με την τρυφερότητα του και ο McDonagh μπορούσε και καλύτερα.

Ειδήσεις, Φεστιβάλ | 5-9-2017 |

Μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες του φετεινού Φεστιβάλ Βενετίας δεν ήταν άλλη από το νέο δημιούργημα του Darren Aronofsky με τίτλο Mother! Η επιστροφή του στα κινηματογραφικά δρώμενα έπειτα από το μέτριο και συμβατικό (εντός ορίων βέβαια) Νώε δε θα μπορούσε παρά να απασχολήσει τόσο το κοινό όσο και τους κριτικούς. Λογικό, καθώς η πολλά υποσχόμενη υπόθεση, η οποία βρίσκει την Jennifer Lawrence και τον σύζυγό της, τον οποίο υποδύεται ο Javier Bardem, σε ένα απομονωμένο εξοχικό. Η ηρεμία τους θα διαταραχθεί με την άφιξη ενός μυστήριου ζευγαριού, του οποίου οι προθέσεις δείχνουν να ρέπουν προς το κακό και ο τρόμος αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Το ατμοσφαιρικό θρίλερ του Aronofsky, λοιπόν, δίχασε το κοινό που παρευρέθηκε στην προβολή του, με άλλους φανερά απογοητευμένους να γιουχάρουν και άλλους να το επευφημούν. Ο Robbie Collin της Telegraph δήλωσε πως η ταινία ήταν τόσο συναισθηματικά έντονη που “τα σωθικά του μετατράπηκαν σε χυλό”, ενώ άλλοι το χαρακτήρισαν συγκλονιστικό κατά γενική ομολογία. Από την άλλη, δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να εκφράσουν τη διαφωνία τους. Χαρακτηριστική ήταν η άποψη που εκφράστηκε από το Variety, η οποία θέλει το Mother! να είναι ένας μπαρόκ εφιάλτης που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι να δειχθεί, ενώ άλλοι στο Twitter το χαρακτήρισαν ως χαοτικό και αυτοαναφορικό σε σημείο γελοιότητας.

Από την άλλη μεριά, καθόλου ενθουσιαστικές δεν υπήρξαν οι αντιδράσεις που αφορούν στην τελευταία ταινία του George Clooney με τίτλο Suburbicon. Η μαύρη αυτή κωμωδία σε σενάριο του ίδιου αλλά και των αδερφών Cohen βρίσκει τον Matt Damon  στο ρόλο ενός οικογενειάρχη των προαστίων γύρω στο 1955. Η σύζυγός του, την οποία υποδύεται η Julianne Moore είναι η σύζυγός του, Rose, ο “αρχηγός” της οικογένειας, παρότι μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα βρίσκεται καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, ενώ η δίδυμη αδερφή της, Margaret, διατηρεί στενές σχέσεις με την οικογένεια. Ένα βράδυ δύο εγκληματίες εισβάλλουν στο σπίτι τους και όλα αλλάζουν.

Οι αντιδράσεις από Βενετία μιλούν για μια παραγυαλισμένη ταινία, που ενώ δείχνει να είναι ειλικρινής στα όσα την απασχολούν, ταυτόχρονα δε σταματά να είναι άστοχη, θεματικά επαναλαμβανόμενη και ίσως αχρείαστα σκοτεινή. Και, αν και πρόκειται για ανακατασκευή μιας πρώιμης ταινίας των Cohen η οποία αποσύρθηκε από την παραγωγή, μας δίνονται όλοι οι λόγοι ώστε να καταλάβουμε το γιατί έγινε αυτό.

Παρά το δυνατό καστ επίσης, απέτυχε να ξεπεράσει τα όρια του ανεκτού το Victoria And Abdul. Η τελευταία ταινία του Stephen Frears αφορά στη συναναστροφή μεταξύ της Βασίλισσας Βικτώριας και του Μουσουλμάνου υπηρέτη της, Abdul, μια φιλία παράδοξη όσο και δυνατή, η οποία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Παρά την αναμενόμενα εξαιρετική ερμηνεία της Judi Dench, το σενάριο αποτυγχάνει να δώσει το ίδιο βάρος στο δίδυμο, παρά το γεγονός ότι το επιχειρεί. Ωστόσο, αν δεν μπορεί παρά να γίνει αντιληπτό κάτι, αυτό δεν είναι άλλο από τον ουμανισμό του Frears, ο οποίος πιστεύει βαθύτατα στην ανθρωπιά και το δείχνει εμφανώς. Μπορεί αυτή τη φορά να μην έχει την ίδια κλάση που είχε στη Philomena, αλλά κάποια στοιχεία εξακολουθούν να είναι εκεί.

Τέλος, ανάμεικτα συναισθήματα προκάλεσε το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri του Martin McDonagh, του οποίου το εντυπωσιακό τρέιλερ και η πολλά υποσχόμενη υπόθεση το τοποθέτησαν ανάμεσα στις “υποχρεωτικές” ταινίες της φετινής διοργάνωσης. Η ιστορία μιας εργαζόμενης γυναίκας η οποία ζητά εκδίκηση για τη δολοφονία της κόρης της αναμενόμενα δημιούργησε υψηλές προσδοκίες. Καλύφθηκαν, όμως;

Το ότι η συγκεκριμένη ταινία θα βρει το δρόμο της προς τα Όσκαρ δε θα αποτελέσει έκπληξη καθώς έχει όλα τα φόντα. Μια εκπληκτική κεντρική ερμηνεία, ένα βραβευμένο όνομα δημιουργού, ο ρόλος της γυναίκας που σπάει τα στερεότυπα περί ασθενούς φύλου, όλα συνηγορούν υπέρ της ταινίας. Αυτό που δεν λειτουργεί, παρόλα αυτά, είναι το σενάριο, το οποίο προσπαθεί να αγγίξει την ιδιαιτερότητα των Cohen με μακάβριους τόνους, αλλά αποτυγχάνει στο να προσεγγίσει τους χαρακτήρες του με οπτική πειθώ, σε σημείο πολλά από αυτά που βλέπουμε επί της οθόνης να μοιάζουν κενά, άδεια από οποιαδήποτε ζωή και επαναλαμβανόμενα σε τραγελαφικό σημείο. Στερεοτυπικό στη γραφή του και προβλεπόμενο σε πολλά σημεία, αποτυγχάνει να τηρήσει τις υποσχέσεις που έδωσε. Αλλά η κεντρική ερμηνεία είναι αναντίρρητα εξαιρετική.

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , ,