Top 10 - Οι 10 καλύτερες ερμηνείες παιδιών στην ιστορία του κινηματογράφου! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Top 10 – Οι 10 καλύτερες ερμηνείες παιδιών στην ιστορία του κινηματογράφου!

Top-10 | 22-2-2016 |

Κάθε τόσο, βγαίνει μία ταινία στον σινεμά, όπου έκπληκτοι παρακολουθούμε μία μαγική ερμηνεία από νέους και κυρίως παιδιά.Χρειάζεται πολλή γενναιότητα αλλά και αφοσίωση μέσω της αβεβαιότητας , του να προσλαμβάνεις νέους, άγνωστους ερμηνευτές. Σε αυτή την ηλικία, οι πιο πολλοί ηθοποιοί είναι άπειροι, όπως είναι λογικό και όμως καταφέρνουν να αποδίδουν με απίστευτα φυσικό τρόπο, ερμηνείες με δύσκολο υπόβαθρο. Είναι σαν να τους ρίχνει κάποιος σε καταστάσεις που βιώνουν κυρίως οι ενήλικες και όμως να ξέρουν με μια διαολεμένη βεβαιότητα πώς να υποδυθούν ακριβώς τον ρόλο, σαν να έχουν βιώσει και να γνωρίζουν το υπόβαθρο αυτών των καταστάσεων.

Στις ταινίες αυτής της λίστας, τα παιδιά έχουν τον κύριο και πρωταγωνιστικό ρόλο. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι καλούνταν να φέρουν εις πέρας ολόκληρη την ταινία, η οποία στηριζόταν στις ερμηνείες τους, κυρίως, και όμως το κατάφερναν με ευκολία. Οι ταινίες αυτές ασχολούνταν με δύσκολα θέματα, όπως: απώλεια της αθωότητας, ένδεια, απουσία οικογένειας, θλίψη…. 

Και όμως, τα παιδιά-πρωταγωνιστές, ερμήνευαν τους ρόλους αυτούς με απίστευτη διακριτικότητα και φυσικότητα. Ας δούμε, όμως τις 10 ταινίες, με τα παιδιά που έκλεψαν την παράσταση!

1. Ο Enzo Staiola στο “The Bicycle Thief” (1948) (Κλέφτης Ποδηλάτων)

the_bicycle_thiefjpg

Η πιο διάσημη ταινία του Vittoria de Sica, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του κινήματος του νεορεαλισμού. Ο Enzo Staiola υποδύεται τον Bruno, τον γιο του Ricci, ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά.  Ο χαρακτήρας του μικρού Bruno, προσθέτει αρκετή χάρη σε αυτό το σοβαρό κλασικό δράμα.

Παρακολουθούμε τις συναισθηματικές εναλλαγές του πιτσιρίκου, ο οποίος, κοιτάζει και παρατηρεί τον πατέρα του, πότε με θαυμασμό και πότε με θλίψη, σαν μικρό ελαφάκι. Εκτιμά, μέσα από τα μάτια της αθωότητας του, τις μικρές επιτυχίες του πατέρα του, όπως το να πάρει ένα ποδήλατο ή να πάνε να φάνε μαζί σε ένα εστιατόριο. Από την άλλη, όμως, γίνεται μάρτυρας της οικονομικής καταστροφής του πατέρα του και των άσχημων και ντροπιαστικών επιπτώσεων που επιφέρει η απελπισία.

Ο μικρός δεν παίζει τον ρόλο με υπερβολική γλυκύτητα, αντίθετα είναι αληθινός, σοβαρός και αυτό βοηθάει στην πλοκή, καθώς και στην κορύφωση του δράματος και στην ανάδειξη της σχέσης του με τον πατέρα του.

2. Ο Jean-Pierre Léaud στα “400 χτυπήματα” (The 400 Blows, 1959)

The-400-Blows

Τα 400 χτυπήματα είναι μία βασική ταινία του παγκοσμίου κινηματογράφου, θεμελιώδης για την γέννηση του νέου κύματος αλλά και μία σπουδή, θα έλεγε κανείς, πάνω στην νεανική εγκληματικότητα. Επίσης, με αυτή την ταινία ξεκινάει και η  στενή συνεργασία μεταξύ του Léaud, που υποδύεται τον Antoine Doinel, και του σκηνοθέτη François Truffaut,  που γύρισε πέντε ταινίες βάσει αυτού του χαρακτήρα, ο οποίος είναι γεμάτος  αντιφάσεις.

Ο Αντουάν, λέει συνέχεια ψέματα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα κακό σε αυτό. Η διαστρεβλωμένη λογική του προέρχεται από την απουσία κάθε είδους καθοδήγησης στην ζωή του. Επαναστατεί απέναντι σε αυτό που θεωρεί τυραννικό εκπαιδευτικό σύστημα και στην ανούσια οικογενειακή ζωή.

Η σκηνή, στην οποία βλέπουμε τον ψυχίατρο να κάνει διάφορες ερωτήσεις στον Antoine, είναι μία καταφανής απόδειξη της ερμηνείας του Léaud. Η σκηνή, την οποία βλέπουμε από μία οπτική γωνία, μας αποκαλύπτει την ευφυΐα του, καθώς και την διαστρεβλωμένη άποψή του για τον κόσμο. Το βλοσυρό πρόσωπο του Αντουάν, καλύπτει, σαν μάσκα, αυτό που κρύβεται πίσω από την επιφάνεια, δηλαδή μία χαμένη ψυχή, ένας άνθρωπος που δεν έχει πού να πάει σε αυτόν τον κόσμο. Όταν τον ρωτάει ο γιατρός αν είναι παρθένος, κινείται νευρικά και χαμογελάει πονηρά, αυτάρεσκα αλλά και ντροπιασμένα. Έχει θαρραλέες προθέσεις, αλλά παραμένει ένα άτακτο παιδί, κατά βάθος…

Στο τέλος, ο Antoine τρέχει στο τέλος του κόσμου και αισθάνεται την απόλυτη ελευθερία, χωρίς όμως να συνειδητοποιεί ότι η συνέπεια της εξέγερσής του είναι η απόλυτη μοναξιά…

3. Ο Salvatore Cascio στο “Cinema Paradiso” (1988)

cinema-paradiso

Ο Τότο είναι ένας από τους πιο αγαπημένους παιδικούς χαρακτήρες στην ιστορία του σινεμά, και αυτό είναι λογικό, καθώς ο Cascio που τον υποδύεται, είναι τόσο χαριτωμένος, ζωηρός και γλυκός!

Το σινεμά είναι για αυτόν, ένας κόσμος μαγικός, ένας κόσμος όπου τα όνειρα μετατρέπονται σε εικόνες. Είναι ένας χαρακτήρας που εύκολα συμπαθούμε και μπορούμε να ταυτιστούμε,  δηλαδή όταν γελάει, γελάμε και εμείς, όταν βουρκώνει, θέλουμε και εμείς να κλαίμε με λυγμούς και πάει λέγοντας. Συνεπώς, η χημεία που υπάρχει μεταξύ του μικρού και του Alfredo, που χειρίζεται την μηχανή προβολής, είναι αβίαστη και απίστευτη, κάτι που βοηθάει ακόμα περισσότερο στην δημοτικότητα της ταινίας αυτής.

4.Η  Natalie Portman στο “Léon: The Professional” (1994)

leon-1994

Η Natalie Portman, στην πρώτη της εμφάνιση, μας εκπλήσσει με την πολυπλοκότητα με την οποία υποδύεται τον χαρακτήρα της, καθώς και με το πώς αποκαλύπτει σιγά σιγά την προσωπικότητά της. Υποδύεται την Ματίλντα, ένα πρόωρα ανεπτυγμένο κορίτσι, το οποία έρχεται αντιμέτωπο με το ξεκλήρισμα όλης της οικογένειάς της, από έναν νονό ναρκωτικών, γεγονός το οποίο πρέπει να αντέξει για να συνεχίσει να ζει. Εστιάζει όλη της την προσοχή και δίνει όλη της την ενέργεια στην εκδίκηση, στην οποία έχει την βοήθεια του γείτονα της δίπλα πόρτας, ο οποίος τυγχάνει να είναι και πληρωμένος δολοφόνος, του  Léon (Jean Reno). Η σχέση μεταξύ αυτών των δύο, εξελίσσεται αργά και σταθερά. Η Πόρτμαν, καλείται να είναι τόσο ώριμη και να φέρεται σαν ενήλικας, δηλαδή σαν τον Leon, ενώ η ηλιακή διαφορά μεταξύ τους, είναι πολύ μεγάλη.

Άλλες στιγμές η μικρή είναι γλυκιά, αστεία, χαζούλα αλλά και εύθραυστη, όπως είναι αναμενόμενο από ένα παιδί της ηλικίας της. Το να εξισορροπεί αυτές τις δύο όψεις του χαρακτήρα της, δεν είναι εύκολο και όμως η Πόρτμαν, πλαισιώνει τον χαρακτήρα της με απίστευτη συναισθηματική νοημοσύνη, από το να είναι ξεροκέφαλη και πεισματάρα, μέχρι το να είναι πονηρή, γεμάτη ενέργεια και ζωή, σε κάθε πλάνο. Εξαιρετική ερμηνεία!

5. Η  Victoire Thivisol στην “Ponette” (1996)

Ponette-1996

Μία από τις πιο θλιβερές ταινίες, ίσως και πιο θλιβερή από το Forbidden games, η Πονέτ είναι μία ταινία που ακολουθεί από κοντά ένα μικρό κορίτσι, που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον ξαφνικό θάνατο της μάνας του. Ο πατέρας της μικρής είναι απών, καθώς προσπαθεί να αντιμετωπίσει την δυστυχία του, εγκλωβισμένος μέσα στον πόνο του, χωρίς να προσπαθεί να βοηθήσει την μικρή να δεχτεί το γεγονός και να συνειδητοποιήσει την τραγική κατάσταση.

Η ταινία, ουσιαστικά, προσπαθεί να ανακαλύψει πώς ένα παιδάκι ήσυχο και μαζεμένο, θα μπορέσει να ξεπεράσει την θλίψη του, χωρίς την βοήθεια κάποιου ενήλικα. Όπως, όλοι γνωρίζουμε και οι μεγάλοι έχουμε πρόβλημα με την απώλεια του θανάτου και με κάθε είδους απώλεια, πόσο μάλλον η μικρή Πονέτ. Την παρακολουθούμε, με μεγάλο πόνο, να προσπαθεί και να αναρωτιέται με ποιον τρόπο θα βρει και θα δει ξανά την αγαπημένη μαμά της.

Η ερμηνεία της Thivisol, είναι συγκινητική, γεμάτη ευαισθησία αλλά και ντροπαλότητα, έτσι που δημιουργεί ένα πορτρέτο αιθέριας θλίψης. Ψάχνει την μητέρα της και την φωνάζει στην ύπαιθρο, γεμάτη αβεβαιότητα αλλά και γεμάτη λαχτάρα πως θα την βρει ξανά…Παρακολουθούμε το ταξίδι της ως το τέλος, που φαντάζει “πολύ καλό για να είναι αληθινό”…Αλλά, ποιος ξέρει, η ζωή είναι γεμάτη θαύματα!!

6.Η Mira Grosin στο “We Are The Best!” (2013)

We-Are-the-Best

Αυτή η ταινιούλα είναι μία από τις πιο χαλαρές και ευχάριστες ταινίες των τελευταίων χρόνων! Ο  Lukas Moodysson φτιάχνει τα πορτρέτα αυτών των νέων με πολύ χιούμορ και ζωντάνια, έτσι δηλαδή όπως είναι η νεότητα! Η Mira Grosin και η Mira Barkhammar υποδύονται 2 κορίτσια στη Σουηδία που αποφασίζουν να φτιάξουν μια ροκ πανκ μπάντα, παρόλο που έχουν ένα μικρό πρόβλημα… Δεν ξέρουν να παίζουν μουσική!

Σε αυτή την ταινία, παρακολουθούμε την πολύ σημαντική θεώρηση του ότι η εφηβεία και η επαναστατικότητα σε αυτές τις ηλικίες, δεν εμποδίζονται από την σοβαρότητα του εκάστοτε σκοπού. Πηγαίνουν στο σχολείο, μιλάμε με ενήλικες και παίζουν μουσική και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα απίστευτης ευθυμίας!

Ο Moodysson εστιάζει στα κορίτσια, στην πανκ μπάντα τους, χωρίς να ασχολείται ιδιαίτερα με τους περιφερειακούς ενήλικες χαρακτήρες. Είναι φορές που η ταινία μοιάζει με ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο παρακολουθούμε 2 καλές φίλες να περνάνε όμορφα τον χρόνο τους!

7. Ο Jacob Tremblay στο “Room” (2015)

Room

Ο πεντάχρονος Jack, έχει περάσει όλη του τη ζωή σ’ένα καταθλιπτικό δωμάτιο με την μητέρα του. Ο μικρός διηγείται την ιστορία μέσα από την δικιά του οπτική, από τη στιγμή που δραπετεύει από το δωμάτιο και αντικρίζει τον κόσμο για πρώτη φορά. Η ιστορία της μάνα του, Brie Larson, εκτυλίσσεται περιφερειακά, καθώς υποφέρει και δεν μπορεί να συνηθίσει στον κόσμο που κάποτε ζούσε.

Η ερμηνεία του πανέξυπνου πιτσιρικά, του Tremblay, είναι αυτή που δεν αφήνει το έργο να πάρει μορφή διδακτική και γλυκανάλατη. Σαν όλα τα παιδιά είναι ζωηρός και αφελής αλλά αναγκάζεται να γίνει πιο έξυπνος για να αντιμετωπίσει τον τρομαχτικό κόσμο μας. Στην αρχή ζαρώνει και μιλάει σε χαμηλόφωνους τόνους, λες και ο κόσμος μας πραγματικά τον πολτοποιεί με το μέγεθός του. Ο χαρακτήρας του, που αναδύεται κατά την διάρκεια της ταινίας, περιβάλλεται από απλότητα και ζεστασιά και με αυτόν τον τρόπο βοηθάει και ξέρει πως πρέπει να βοηθήσει τη μητέρα του, να ξεπεράσει τις δυσκολίες της.

8. Η Tatum O’Neal στο “Paper Moon” (1973)

69-Tatum-ONeal-in-Paper-Moon-1973

 

Η O’Neal δίνει μία έξυπνη, γεμάτη αυτοπεποίθηση ερμηνεία. Μας τραβάει την προσοχή, υποδυόμενη την Addie, ένα εννιάχρονο κορίτσι που ταξιδεύει με τον πιθανό πατέρα της, ο οποίος είναι μεγάλος απατεώνας. Ο Peter Bogdanovich έκανε φοβερή επιλογή στη διαλογή των ηθοποιών ( το κοριτσάκι υποδύεται εντελώς αντίθετα από τον πραγματικό της πατέρα,  Ryan O’Neal). Μοιράζονται τους ρόλους τους στην οθόνη, με πολλή εξυπνάδα αλλά και καταφέρνοντας να φέρουν μία ισορροπία στην εξέλιξη της ταινίας. Ο βαθμός ωριμότητας της μικρής, πολλές φορές προσδίδει στον ρόλο μία κωμική νότα, είναι έξυπνη και έχει μεγάλη θέληση, αλλά μερικές φορές χάνει την ψυχραιμία της.

9. H Ana Torrent στο  “The Spirit of the Beehive” (1973)

The Spirit of the Beehive

 

Αυτή είναι μία λυρική ταινία που μας οδηγεί μέσα από τα μάτια ενός παιδιού στην δύσκολη μετάβαση μεταξύ παιδικής ηλικίας και των δυσκολιών και των πολυπλοκοτήτων της ωρίμανσης. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, η Ana, είναι ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο μπερδεύεται με την ιδέα του θανάτου, όταν παρακολουθεί τον James Whale’s Frankenstein (1931), στο τοπικό σινεμά της πόλης της. Την παρακολουθούμε να κοιτάζει την οθόνη του κινηματογράφου με ένα πλατύ, αχανές βλέμμα.

Αυτό που καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ο φακός του σκηνοθέτη Víctor Erice, είναι κάτι σαν θαύμα: το αίνιγμα της παιδικής ηλικίας. Η μικρή πρωταγωνίστρια δίνει με απίστευτη καθαρότητα και ευαισθησία την αφέλεια της παιδικής φαντασίας. Οι απορίες της και το χάος που προκαλεί η ταινία στο μυαλουδάκι της, την οδηγούν σε μία κατάσταση ύπνωσης. Η πραγματικότητα την μπερδεύει και δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει πραγματικά, στα αλήθεια.

 10. Ο Gaspard Manesse στο “Au Revoir Les Enfants” (1987)

Au revoir les enfants

 

Ο Louis Malle είναι ο καταπληκτικός σκηνοθέτης αυτής της αυτοβιογραφικής ταινίας. Ο Manesse υποδύεται τον Julien, έναν μαθητή σε ένα σχολείο της υπό γερμανικής κατοχής Γαλλίας. Γίνεται φίλος με έναν καινούριο συμμαθητή του, τον Bonnet, που αποδεικνύεται ότι είναι Εβραίος και κρύβεται στο σχολείο.

Ο Julian, μπροστά στους φίλους του διατηρεί έναν αέρα υπεροψίας, αλλά όταν μένει μόνος του, τον παρακολουθούμε να έρχεται αντιμέτωπος με τις νεανικές φοβίες του και με τις γελοιοποιήσεις που μπορεί να υφίσταται. Ακόμα, σε αυτή την ηλικία, βρέχει το κρεβάτι του και κάποια στιγμή, που βρίσκεται μόνος του με τον Bonnet στο δάσος και χάνονται, χάνει το θάρρος του και η φιλία του Bonnet είναι αυτό που τον βοηθάει να το επανακτήσει και να αποτινάξει τον φόβο του. Η απόγνωση στο πρόσωπο του Manesse και η θλιμμένη φυσιογνωμία του, είναι αυτό που κάνει ακόμα πιο συγκλονιστική την τελευταία σκηνή, που είναι γροθιά στο στομάχι.

Ο Louis Malle, πολλές φορές έχει εστιάσει τις ταινίες του στα παιδιά και οι περισσότερες είναι συγκλονιστικές.

Ελπίζουμε να απολαύσετε το κείμενο αυτό και να δείτε όσες πιο πολλές μπορείτε από αυτές τις ταινίες, γιατί όπως λέει και ο τραγουδοποιός:” Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα….”