My Blueberry Nights - Soundtrack – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

My Blueberry Nights – Soundtrack

Soundtracks | 15-12-2015 |

Ξέρετε τι λένε, αν η καρδιά σου είναι αγνή και θέλεις κάτι πολύ, θα γίνει. Ψέμματα λένε. Ή μάλλον η καρδιά μου δεν είναι αγνή, γιατί αναμένω από το 2003 –βλέπε το αξεπέραστο μέχρι στιγμής Oldboy (κριτική και OST) – μια νέα σύνθεση, μια ξεχωριστή μουσική επένδυση, ένα πρωτότυπο soundtrack που επιτέλους να ξεπεράσει τα παλιά δεδομένα και να θέσει καινούρια. Όχι πως δεν υπάρχει παραγωγή, από μετριότητες άλλο τίποτα. Ως πότε πια το ένα κάποιο ενδιαφέρον θα περιορίζεται είτε σε έτοιμο υλικό είτε σε μεγάλες παραγωγές, συνηθως μάλιστα επικού χαρακτήρα; – που προσωπικά ποτέ δε με ενθουσίασαν με τη μουσική τους, κι ούτε, δυστυχώς, με παρέσυρε ποτέ ο εμπορικός, πιασάρικος χαρακτήρας της εύκολης μελωδίας, και της χαριτωμενιάς τύπου Amélie

Αλλά δε μου επιτρέπεται  να γκρινιάζω τις μέρες των Χριστουγέννων, οπότε θα σταματήσω εδώ τα παράπονά μου.

Η επόμενη επιλογή μας συνοδεύει την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του αγαπημένου Wong Kar Wai. Πρόκειται λοιπόν για το soundtrack του γοητευτικά υποτονικού My Blueberry Nights, μια μίνι επιστροφή στις όμορφες και θλιμμένες μπλε νότες της, ας πούμε, κλασικής R&B. Δεν έχουμε τίποτα παραπάνω από μια πετυχημένη κασετίνα που περιλαμβάνει επιλεγμένα κομμάτια όπως το Looking Back, από την υπέροχη βασίλισσα της R&B, Ruth Brown, ή το Skipping Stone που φέρει το μοναδικό ήχο του Amos Lee. Το μόνο νέο τραγούδι που ακουγεται στο δίσκο είναι το The Story, της Norah Jones. Η Αμερικανίδα δεσποινίς είναι και ο λόγος που επέλεξα το συγκεκριμένο άλμπουμ. Ξεχωριστή παρουσία στη σύγχρονη μουσική σκηνή, η Jones, που ενσωματώνει με άνεση το folk στοιχείο στις jazz δημιουργίες της, τουλάχιστον μας μαγεύει με φωνή της, με μια χροιά που μεταφέρει όλο το ύφος και τις νοσταλγικές εικόνες μιας παλιάς, σκοτεινής εποχής. Παραμένει όμως αυθεντική και δίνει τη δική της δροσερή «νότα», κάτι το οποίο ακόμα και σήμερα μοιάζει αδιανόητο για το είδος, που πολλοί επιθυμούν να διατηρούν σε μουσειακή κατάσταση, ανέγγιχτο, σε αχρονικό περικείμενο.

Αραιά και πού, και πάλι καλά, εμφανίζονται καλλιτέχνες σαν την Jones, που μπορούν να προσαρμόσουν στην πραγματικότητα τις μουσικές των αιώνων να τις εξελίξουν και, μ’αυτόν τον τρόπο, να τις καταστήσουν διαχρονικές. Ας το ακούσουμε παρακάτω.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , ,