O "Αστακός" βραβεύθηκε και στη Στοκχόλμη, και ο Λάνθιμος απαντά σε όλα – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

O “Αστακός” βραβεύθηκε και στη Στοκχόλμη, και ο Λάνθιμος απαντά σε όλα

Ειδήσεις, Συνεντεύξεις | 17-11-2015 |

Το ότι όλος ο κόσμος μιλάει για τον Λάνθιμο, είναι γνωστό. Το ότι πήρε το βραβείο της Κριτικής επιτροπής στο προηγούμενο φεστιβάλ Καννών για τον Αστακό επίσης το γνωρίζουμε. Το προηγούμενο Σάββατο ο σκηνοθέτης έγινε παραλήπτης ενός ακόμα βραβείου, εκείνου του “Stockholm Visionary Award” στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Στοκχόλμης, και πριν την απονομή δέχτηκε ερωτήσεις, σχετικά με τη ζωή, την καριέρα του, τον Αστακό, αλλά και την επόμενη δουλειά του:

Μη χάσετε: Βραβεία Ευρωπαϊκής Ακαδημίας: Youth, Αστακός και όλες οι υποψηφιότητες

Δείτε επίσης: Βραβεία Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου: Πρωταθλητής ο Αστακός του Λάνθιμου, Όλες οι υποψηφιότητες

Το 2009 είχατε ένα κινηματογραφικό breakthrough στις Κάννες κερδίζοντας με τον “Κυνόδοντα”, μία ταινία που βραβεύθηκε με χάλκινο μετάλλιο εδώ στην Στοκχόλμη, και μετά ήταν υποψήφιο και για Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης. Φέτος στις Κάννες φέρατε τον “Αστακό”, στο κύριο διαγωνιστικό μέρος, την πρώτη σας ταινία σε ξένη γλώσσα, με λαμπρό cast. Τι έχει αλλάξει στο σύμπαν του Γιώργου Λάνθιμου μέσα σε αυτά τα 6 χρόνια; 

Γύρισα 3 ταινίες στην Ελλάδα, με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, γιατί ήταν ο μόνος που θα μπορούσαν να γυριστούν. Μετά την τρίτη ταινία κατάλαβα ότι πρέπει να κάνω αγγλόφωνες ταινίες, επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να εξελιχθώ και να έχω περισσότερες επιλογές σε κάποια θέματα. Ήταν μεγάλη απόφαση να μετακομίσω στην Αγγλία και να έχω το Λονδίνο σαν βάση. Μου πήρε χρόνο η μετάβαση, αλλά τελικά γυρίσαμε την ταινία, και είμαι ευγνώμων για το ότι ήμασταν καλλιτεχνικά ελεύθεροι για να κάνουμε την ταινία που θέλαμε. Προσπάθησα να κρατήσω το καλλιτεχνικό επίπεδο όπως και στο παρελθόν, και δούλεψα με ανθρώπους που μου επέτρεψαν να έχω κάτι τέτοιο.

Ο “Κυνόδοντας” εν μέρει θεωρήθηκε ότι σχολιάζει την ελληνική κρίση. Πόσο σημαντική είναι η ελληνική κληρονομιά στον τρόπο που δημιουργούνται οι ταινίας σας;

Δεν ήταν πρόβλεψη, ήταν μία σύμπτωση. Ο κόσμος θέλει να βλέπει περισσότερα στις ταινίες από αυτά που δείχνεις και αυτό είναι καλό. Για αυτό προσπαθούμε να αφήνουμε της ταινίες ανοιχτές, για να μπορεί το κοινό να σκέφτεται και να συμμετέχει. Οι συμμετοχές ισχύουν, αλλά δεν αποτελούν μέρος των ταινιών που δημιουργούμε.

Γνωρίζουμε ότι ενδιαφερόσασταν για τον κινηματογράφο από μικρή ηλικία, αλλά πώς μεγαλώσατε; 

Προέρχομαι από μία συνηθισμένη μεσαίας τάξης οικογένεια, με τίποτα το περιπετειώδες στην ανατροφή μου. Στην Ελλάδα δεν μπορούσες καν να σκεφτείς ότι θα μπορούσες να γίνει σκηνοθέτης, επειδή δεν γίνονταν ταινίες, δεν υπήρχε βιομηχανία και ακόμα δεν υπάρχει. Οπότε προσπάθησα να κάνω κάτι παρεμφερές, ξεκινώντας από την διαφήμιση σε μικρή ηλικία και κατάφερα να βγάζω τα προς το ζην. Έτσι έμαθα τα τεχνικά μέρη από την διαφήμιση, καθώς δεν υπάρχει και αντίστοιχα καλή σχολή κινηματογράφου στην Ελλάδα. Έτσι προσπαθούσα να είμαι ένας επαγγελματίας της διαφήμισης, βρίσκοντας τρόπο να εισχωρήσω στον κινηματογράφο. Πριν την “Κινέττα”, την πρώτη μου ταινία, είπαμε: “Γιατί να μην πάρουμε απλά την κάμερα, τα τεχνικά τα ξέρουμε,” και έτσι προχωρήσαμε στις ταινίες με φίλους που ούτε καν πληρώθηκαν. Έτσι δημιούργησα τις 3 ταινίες μου.

Στον “Αστακό”, ο Colin Farrell παίζει τον μόνο χαρακτήρα με όνομα, τον David, έναν φρεσκοχωρισμένο αρχιτέκτονα που απελπισμένα ψάχνει την αγάπη, αλλά συνεχώς μένει μόνος. Πώς καταλήξατε σε αυτήν την ιδέα; 

Έγραψα τις ταινίες μου με τον Ευθύμη Φιλίππου, έναν πολύ καλό μου φίλο. Όλες οι ιδέες έρχονται μετά από συζήτηση, λέμε ο ένας στον άλλον για πράγματα που παρατηρούμε γύρω μας, και πράγματα που μας κινούν τον ενδιαφέρον. Και τότε κάποιος “παίρνει” κάτι, δημιουργεί μία μικρή ιστορία, και τα πράγματα αναπτύσσονται. Κάποιες φορές γράφουμε κάποιες μικρές σκηνές, για να δούμε αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, και μετά δημιουργούμε μία ολόκληρη ιστορία.

Με τον “Αστακό”, ξεκινήσαμε από την ιδέα του τι θα συνέβαινε αν οι άνθρωποι που έμεναν μόνοι τους, θα μπορούσαν να πάνε σε ένα ξενοδοχείο για να βρουν κάποιον, τόσο απλά. Και κατόπιν αυτού δημιουργήσαμε έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από αυτό. Ήταν μεγάλη διαδικασία το να ενώσουμε όλα τα κομμάτια.

Παρατηρούμε τον κόσμο αλλά και εμάς. Προσπαθούμε να φέρουμε όλα όσα ξέρουμε και έχουμε ζήσει, για να δημιουργήσουμε κάτι που να μπορεί να δείξει την παράνοια της καθημερινής ζωής. Είναι πολύ κοντά σε αυτό που ζούμε, εκτός από τα ζώα.

Στον “Αστακό” δουλέψατε με πολύ γνωστούς ηθοποιούς, (Colin Farrell, Rachel Weisz, John C. Reilly). Πώς ήταν η εμπειρία του να συνεργάζεσαι με τόσο διάσημους ηθοποιούς στο πλατό; 

Ήταν θαυμάσιο, η πιο θετική εμπειρία που είχα από την ταινία. Ήμουν ανήσυχος να δουλέψω με ανθρώπους που δεν ήξερα, που δεν είχα συναντήσει, και που δεν θα είχαμε το χρόνο να δουλέψουμε αρκετά στις πρόβες. Κάποιοι ήρθαν κατευθείαν στο set, κάποιοι στα μέσα της ταινίας, και έπρεπε να συντονιστούμε αμέσως. Αλλά ήμουν πολύ τυχερός. Πάντα δούλευα με ανθρώπους που τους άρεσαν οι δουλειές μου, και από το σενάριο ήξεραν τι να περιμένουν. Ήταν όλοι ταλαντούχοι, συγκεντρωμένοι και εργατικοί. Δεν υπήρξε το παραμικρό ψεγάδι. Ήταν μία απίστευτη εμπειρία.

Συχνά υπάρχει ένας ανησυχητικός τόνος στις ταινίες σας, μία απρόβλεπτη αλλαγή από το φαινομενικά άκακο, στο βαθιά απειλητικό. Ο John C Reilly, ο οποίος ενσαρκώνει έναν τραυλό, μίλησε στις Κάννες για μία καταθλιπτική ποιότητα, ένα συνεχές αίσθημα ότι κάτι θα συμβεί. Είναι αυτός ο σκοπός σας και πώς επιτυγχάνετε μία τέτοια ένταση; 

Δεν είμαι σίγουρος. Έχεις κάτι στο μυαλό σου, και μετά έχεις τόσα πράγματα να εξισορροπήσεις, από την κινηματογράφιση μέχρι το μοντάζ. Ενδιαφερόμαστε για διαφορετικούς τόνους, και ειδικά για αυτήν την ταινία είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ μουσική σαν soundtrack.

H αγάπη πρέπει να είναι τυφλή για να λειτουργήσει; 

Δεν πιστεύω κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι για πράγματα, και για αυτό έκανα αυτή την ταινία. Προσπαθώ να βρω απαντήσεις, όπως κάθε άνθρωπος, είτε είναι η αγάπη, είτε το που θα τη βρεις, πώς θα την καταλάβεις, και πώς θα προετοιμαστείς.

Η επόμενη ταινία σας θα είναι το “The Favourite,” σωστά; 

Ίσως, αλλά θα είμαι πολύ ασαφής για αυτό.

Αλλά θα ξαναδούμε τις Rachel Weisz και Olivia Colman ξανά;  

Ίσως. Είναι εμπνευσμένη από την πραγματική Βασίλισσα Άννα, και αφορά τρεις γυναίκες από την αυλή της στα 1700. Έχουμε ένα πρωτότυπο σενάριο. Δεν είμαι σίγουρος αν θα είναι η επόμενη, και το ποιος θα είναι μέσα σε αυτή.

Διαβάστε περισσότερα για: ,