Λίγες σκέψεις για την πειρατεία στο σινεμά με αφορμή το Gamato – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Λίγες σκέψεις για την πειρατεία στο σινεμά με αφορμή το Gamato

Απόψεις | 26-10-2015 |

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: προσωπικά δεν γνωρίζω κάποιον άνθρωπο, που να μην έχει καταναλώσει “πειρατικό” κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό προϊόν. Πιστεύω ακράδαντα, πως είναι απειροελάχιστο το ποσοστό του κοινού, που δεν το έχει κάνει.

Να τελειώνουμε επίσης με το ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι, για να βλέπει κανείς νόμιμα μία ταινία: α) στο σινεμά το οποίο έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα προβολής της, από μια εταιρεία, που με την σειρά της έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα διανομής από τους παραγωγούς, β) από το video club της γειτονιάς ή κάποιο άλλο κατάστημα, αφού νοικιάσουμε ή αγοράσουμε το DVD ή το Blu-ray, γ) στην τηλεόραση από κάποιο κανάλι στο οποίο είμαστε συνδρομητές ή μπορούμε να παρακολουθούμε ελεύθερα, που επίσης έχει αγοράσει τα δικαιώματα προβολής, δ) από κάποια υπηρεσία στο Internet, πληρώνοντας ένα ποσό ή δωρεάν, επειδή (και πάλι) οι παραγωγοί το έχουν επιτρέψει αυτό. Ελπίζω, να μην μου διαφεύγει κάποιος. Άλλα οποιοσδήποτε άλλος είναι παράνομος.

Μπορούμε να ανοίξουμε μια τεράστια συζήτηση, για το αν πρέπει να είναι παράνομο το να διακινεί κάποιος movie torrents, για παράδειγμα. Υπάρχουν, πολλοί που μπορεί να μιλήσουν για ελεύθερη διακίνηση ενός πολιτιστικού προϊόντος. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με την γενικότερη αντίληψη του καθενός από εμάς για τον κόσμο και το πως θα θέλαμε να λειτουργεί η αγορά για να (εξ)υπηρετείται η κοσμοθεωρία μας. Το πρόβλημα είναι, πως ο κόσμος και η αγορά δεν λειτουργεί ακριβώς όπως θα θέλαμε εμείς προσωπικά και (μεταξύ μας) ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Επίσης, το σημαντικότερο πρόβλημα είναι πως, η άποψη της ελεύθερης διακίνησης του πολιτιστικού προϊόντος στερείται λογικής.

Αν ο Guillermo del Toro, για παράδειγμα, ήθελε να διακινείται ελεύθερα το Crimson Peak, τότε θα το ανέβαζε στο YouTube ή στο Vimeo ή κάπου αλλού και θα μας επέτρεπε να το παρακολουθούμε ελεύθερα. Δεν το κάνει όμως, γιατί πολύ απλά θέλει να πληρωθεί για την δουλειά του. Υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι, που δούλεψαν για την ταινία και επίσης θέλουν να πληρωθούν. Εκατομμύρια αιθουσάρχες και οι υπάλληλοι τους, όπως και οι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι σε βίντεο κλαμπ και τηλεοπτικά κανάλια σε όλο τον κόσμο περιμένουν το ίδιο κι αυτοί. Μια ολόκληρη βιομηχανία στηρίζει την βιωσιμότητα της ακριβώς στο ότι οι καταναλωτές θα πληρώνουν άμεσα ή έμμεσα για να καταναλώνουν το προϊόν της. Ο del Toro (όπου del Toro μπορείτε να βάλετε τον αγαπημένο σας σκηνοθέτη) συνεχίζει να κάνει ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, γιατί πιστεύει ότι με αυτό το πράγμα μπορεί να ζήσει. Αν δεν μπορούσε να ζήσει από αυτό, πολύ πιθανό να σταματούσε να γυρίζει ταινίες. Τόσο απλά.

Το να θεωρεί τις παραπάνω γραμμές παράλογες το κοινό, το θεωρώ φυσιολογικό. Ήταν έκπληξη όμως για εμένα, το να βλέπω γνωστή Ελληνίδα συγγραφέα, με αφορμή το κλείσιμο του Gamato*, να γράφει στο προφίλ της στο Facebook:

“Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κλείνει τα μικρά σάιτ όπου βλέπουμε όλοι μας σχεδόν (μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλου μας) καμιά ταινιούλα το βράδυ. Οι μικρές ‘παράνομες’ ανάσες μας σταματούν. Γύρω μας όλα λυμένα, φοροδιαφυγή, λίστες Λαγκάρντ, μίζες, πόθεν εσχες, εκατομμύρια – τα πάντα στην εντέλεια. Τι κόβουμε λοιπόν; Την ψυχαγωγία του έλληνα μέσα στην κρίση, την δίωρη απόδραση μας. Το γράφω ανοιχτά, καθαρά και ξάστερα – καθώς άλλο ένα αγαπημένο σάιτ μόλις έκλεισε. Συγγνώμη αλλά αυτό με ξεπερνάει. Τελείως όμως.”

Η συγκεκριμένη καλλιτέχνης ζούσε για πολλά χρόνια από τα χρήματα, που κέρδιζε ως δημιουργός τηλεοπτικών σειρών. Σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει το βιβλίο της και θα προσπαθήσει να πείσει το αναγνωστικό κοινό να το αγοράσει. Και μου προκάλεσε έκπληξη, ακριβώς γιατί προσπαθώ να φανταστώ την αντίδραση της στο ενδεχόμενο κάποιος να σκανάρει τις σελίδες του βιβλίου της και να το διαθέσει δωρεάν στο κοινό, φυσικά χωρίς εκείνη να λάβει ούτε μισό ευρώ για τον κόπο της.

Φυσικά υπάρχουν και οι δημιουργοί, που διαθέτουν το έργο τους ή μέρος του έργου τους δωρεάν στο κοινό. Αυτό, όμως, γίνεται κατ’ επιλογή τους. Έχουν υπολογίσει τα υπέρ και τα κατά.

Για να μην μακρυγορούμε, όπως έγραψα και παραπάνω θα μπορούσαμε να αναλωθούμε σε ατέρμονες συζητήσεις για το αν πρέπει να διατίθεται ελεύθερα μια ταινία, μια σειρά, ένα βιβλίο, η μουσική ή οποιοδήποτε καλλιτεχνικό προϊόν. Θα μπορούσαμε επίσης να γκρινιάζουμε γιατί το κράτος δεν τα έβαλε με όσους φοροδιαφεύγουν ή τους διεφθαρμένους, άλλα με τους ιδιοκτήτες torrentάδικων.

Το θέμα είναι, όμως, να αντιληφθούμε την πραγματικότητα: το να βλέπουμε μια πειρατική ταινία είναι παράνομοΑποφεύγοντας να πάμε σινεμά, έστω για να δούμε εκεί το λίγο σινεμά που αγαπάμε, μπορεί να κάνει καλό στην τσέπη μας, άλλα κάνει κακό στο ίδιο το σινεμά και στο τέλος δεν θα το βρίσκουμε, ούτε σε torrent. Οτιδήποτε άλλο λέμε ή πιστεύουμε, μάλλον κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.


* γενικά δεν μου αρέσει να (προ)δικάζω και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω πως οι ιδιοκτήτες του Gamato παρανομούσαν. Αφενός δεν χρησιμοποιούσα την συγκεκριμένη υπηρεσία, αφετέρου δεν είμαι νομικός για να μπω σε μια τέτοια διαδικασία. Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε με αφορμή την συζήτηση, που ξεκίνησε, γενικότερα για την πειρατεία, έπειτα από το κλείσιμο της υπηρεσίας. 

Διαβάστε περισσότερα για: ,