10 Αναφορές Στις Πιο Διάσημες Ταινίες Που Ίσως Δεν Είχατε Προσέξει – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

10 Αναφορές Στις Πιο Διάσημες Ταινίες Που Ίσως Δεν Είχατε Προσέξει

Top-10 | 21-10-2015 |

Εάν η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας, τότε ο κινηματογράφος είναι το απόλυτο αποκορύφωμα. Από την πρώτη στιγμή, ο κινηματογράφος είχε κατακλυστεί από αναφορές άλλων μορφών τέχνης. Ο κινηματογράφος αυτού καθ’ αυτού συνδυάζει διαφορετικούς κλάδους τέχνης όπως μουσική, φωτογραφία, ζωγραφική, και ηθοποιία με σκοπό την ικανοποίηση διαφόρων συναισθημάτων.

Αν και υπάρχουν πολλών λογιών κινηματογραφικές αναφορές, σας παρουσιάζουμε αυτές τις 10 που ακόμα και ο μεγαλύτερος και εξυπνότερος σινεφίλ θα μπορούσε να τις προσπεράσει αρκετές φορές προτού συνειδητοποιήσει από πού προέρχονται.

  1. The Shining – The Phantom Carriage

The-Shining

Η ταινία The Shining  είναι μια από τις διασημότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Αναφορές στην ταινία αυτή έχουν διεισδύσει σε κάθε επίπεδο της ποπ κουλτούρας από την στιγμή που πρωτο-προβλήθηκε. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο εξουθένωσε την δυναμική της πιο διάσημης σκηνής. Η σκηνή με το τσεκούρι παίρνει μια νέα τροπή από την οπτική γωνία του φακού της ίδιας της της έμπνευσης.

The Phantom Carriage είναι μία Σουηδική παραγωγή του 1921, μια βουβή ταινία με πρωταγωνιστή έναν αλκοολικό εν ονόματι David, ο οποίος εκτίθεται σε σκοτεινές επιρροές και παρακολουθεί την οικογένειά του, με τρόπο που θυμίζει πολύ τον χαρακτήρα του Jack Nicholson στο The Shining, Jack Torrance. The Phantom Carriage επικεντρώνεται επίσης και στην γυναίκα του David κλειδώνοντας τα παιδιά τους σε ένα δωμάτιο ώστε να τον κρατήσει μακριά τους. Ενώ ο David καταφέρνει να σπάσει την πόρτα με ένα τσεκούρι, δεν κάνει κακό στην γυναίκα του. Και οι δύο σκηνές είναι εξίσου ισχυρές, και οι δύο ταινίες κινούνται σε παρόμοια κύματα.

  1. The Departed – Scarface (1932)

scarface-x

Ο Martin Scorsese ήρθε αρκετά μεγάλος σε ηλικία ως σκηνοθέτης κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’70 μαζί με τους συναδέλφους του Steven Spielberg, George Lucas και Brian De Palma. Οι εγκυκλοπαιδικές τους γνώσεις περί ταινιών συνολικά έχουν αναδείξει τις αμέτρητες ταινίες που έχουν σκηνοθετήσει. Είναι ειρωνικό το ότι το remake Scarface του De Palma έγινε ευρύτερα γνωστό απ’ ότι την πρώτη εκδοχή του 1932. Το αυθεντικό Scarface και το remake του δεν φέρουν πολλές ομοιότητες.

Ένα πιο έντονο χαρακτηριστικό στο αυθεντικό Scarface είναι ο Howard Hawks και η χρήση του μοτίβου ¨Χ¨ κατά την διάρκεια της ταινίας. Το ¨Χ¨ εμφανίζεται συχνά πριν το θάνατο κάποιου χαρακτήρα ή πριν διαπραχθεί κάποια εγκληματική ενέργεια. Για το Scarface, αυτό εμφανίζεται στην πρώτη σκηνή, στους πυροβολισμούς στο café και στο φινάλε. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας,  Tony Camonte,  φέρει επίσης  μια ουλή σε σχήμα ¨Χ¨ στο πρόσωπο.

Αυτό το σημάδι του θανάτου ανακυκλώνεται στο αριστούργημα του Scorsese το 2006, The Departed. Σε σκηνές όπου οι χαρακτήρες πρόκειται να συναντήσουν τον δυσάρεστο θάνατό τους, εμφανίζεται ένα ¨Χ¨. Αυτό το ¨Χ¨ εμφανίζεται επίσης σε σκηνές όπως αυτή που ο Captain Queenan πετιέται από το παράθυρο (αρκετά Χ εμφανίζονται στα παράθυρα την στιγμή της πτώσης του) και στο μοτίβο του πατώματος πριν ο Colin Sullivan ανοίγει το διαμέρισμά του.

  1. Ali: Fear Eats The Soul – All That Heaven Allows

ali

Ο Douglas Sirk είναι ένα υποτιμημένο διαμάντι ως σκηνοθέτης. Γεννημένος στην Γερμανία, ο Sirk κατέφυγε κατά την διάρκεια του Χιτλερικού καθεστώτος και μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Οι περισσότερες ταινίες του έλαβαν ελάχιστη αναγνωρισημότητα από κριτικούς λόγω της μελοδραματικής φύσης τους όμως η φήμη του βελτιώθηκε καθώς ο κινηματογράφος άνθισε ως μια μορφή τέχνης. All That Heaven Allows είναι μια από τις πιο γνωστές ταινίες του.

All That Heaven Allows ακολουθεί μια χήρα που ερωτεύεται έναν νεότερό της. Αντιμετωπίζουν την αντίρρηση και την απόρριψη του ρομάντζο τους από τα παιδιά της και κατ’ επέκταση της κοινωνίας. All That Heaven Allows και η αναβίωση της φήμης του Sirk ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, αλλά στην διαδικασία αυτή βοήθησε αρκετά μια κριτικά δημοφιλή Γερμανική ταινία. Ο Rainer Werner Fassbinder ήταν ένας διακεκριμένος Γερμανός σκηνοθέτης στην δεκαετία του ’70 ο οποίος ηγήθηκε το Γερμανικό Νέο Κύμα (German New Wave) του κινηματογράφου.

Μια από τις πιο γνωστές ταινίες του, Ali: Fear Eats The Soul,  εμπνεύστηκε από το All That Heaven Allows όμως οι δύο ταινίες λειτουργούν παράλληλα και αποκλίνουν σε μια σημαντική σκηνή. Μετά την απόρριψη του ρομαντικού ειδυλλίου της μητέρας του στο  All That Heaven Allows, ο γιός της Carry Scott αγοράζει στην μητέρα του μια τηλεόραση για να της προσφέρει την συντροφιά που επιζητούσε.

Η σκηνή με τον αναποδογυρισμένο καθρέφτη στο Ali: Fear Eats The Soul,  δείχνει την Emmi να προσκαλεί τα ενήλικα παιδιά της και τα πεθερικά της να γνωρίσουν τον Ali, έναν μετανάστη εργάτη τον οποίο είχε ερωτευθεί. Η αντίδρασή τους περίεργη και η σκηνή τονίζεται όταν ένας από τους γαμπρούς της κλωτσάει και ρημάζει την τηλεόρασή της. Η Emmi, μια μοναχική, μεσαίας τάξης χήρα, δεν αγοράζει καινούρια τηλεόραση και συνεχίζει να αντιμετωπίζει την απομόνωση λόγω της σχέσης της με τον Ali.

  1. Reservoir Dogs – The Taking of Pelham One, Two, Three (1974)

reservoir-dogs-1

Reservoir Dogs είναι η ιδιαίτερα αναγνωρισμένη ταινία ντεμπούτο του Quentin Tarantino. Επίσης,  είναι η ταινία η οποία ήρθε πριν το Pulp Fiction, την διασημότερη ταινία του. Ο Tarantino παραδέχεται ότι το Reservoir Dogs είναι η δική του εκδοχή της ταινίας ληστείας του Stanley Kubrick, The Killing.

Παρόλο που αυτό ισχυεί από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία,  το Reservoir Dogs επίσης ανατρέχει σε μία άλλη ταινία ληστείας, την αυθεντική Taking of Pelham One, Two, Three (1974). Και στις δυο ταινίες, οι ληστές χρησιμοποιούν κωδικά ονόματα βασισμένα σε έγχρωμο πληθυσμό και αμφίεση αντίστοιχη κατά την διάρκεια των ληστειών τους. The Taking of Pelham One, Two, Three είναι περισσότερο μία ταινία θρίλερ εργατών παρά μια ταινία αλαζονείας και βίας που χαρακτηρίζει το Reservoir Dogs, αν και οι αναφορές είναι αρκετά ξεκάθαρες.

  1. The Night of The Hunter – Do The Right Thing

film-references

“Θα ήθελες να ακούσεις μια ιστορία του δεξί χέρι/ αριστερό χέρι;” The Night of the Hunter  είναι μία ταινία θρίλερ στα μέσα της δεκαετίας του ’50 που κόβει την ανάσα και προκαλεί ανατριχίλα. Ο Robert Mitchum βρίσκεται στα καλύτερά του ως ένας φανατικός ψευδοπροφήτης Harry Powell. Ο Powell είναι η επιτομή του κακού, ένας λύκος που με τα βίας καλύπτεται με ενδύματα προβάτων. Ο κακός βοσκός έχει χαραγμένη με τατουάζ στα δάχτυλα του δεξιού χεριού του την λέξη ΑΓΑΠΗ (LOVE) και στο αριστερό την λέξη ΜΙΣΟΣ (HATE). Όποτε τα υποδεικνύει, διηγείται μια ιστορία του πως ο Cain σκότωσε τον Abel με το αριστερό χέρι.

Αυτό το μοτίβο αγάπης/μίσους επανεμφανίζεται στην ταινία του Spike Lee, Do The Right Thing. Ο Radio Raheem κρατά δύο τεράστια χρυσά δαχτυλίδια στην ταινία και διηγείται στο κοινό την ιστορία του Cain που πάγωσε τον αδερφό του Abel με το αριστερό του χέρι, το ΜΙΣΟΣ, και πως η ΑΓΑΠΗ τελικά είναι ο μεγάλος νικητής. Ο θάνατος του Radio Raheem μας κάνει να αναρωτιόμαστε κατά πόσο όντως η αγάπη τελικά νικά. Στο τέλος του Night of the Hunter, η κυριαρχία τρόμου του Powell κατακτάται από την αγάπη μιας γυναίκας η οποία φροντίζει εγκαταλελλειμμένα παιδιά.

  1. The Limey – Poor Cow

The-Limey

Επιφανειακά, το The Limey είναι καθαρά μια ιστορία εκδίκησης. Ωστόσο, κατά βάθος, η ταινία του Steven Soderbergh αποτελεί ένα πείραμα το οποίο παίζει με τον χρόνο και τον χώρο, κάτι που ο Memento θα ερχόταν έναν χρόνο αργότερα να καταφέρει λαμβάνοντας μεγαλύτερη αναγνωρισημότητα. Ο Terence Stamp υποδύεται τον Wilson, έναν σκληρό κατάδικο που μόλις αποφυλακίστηκε. Ερευνά τον ύποπτο θάνατο της κόρης του και ξεκινά αποφασισμένος να βρεί τον υπεύθυνο για την κατάληξή της.

Η απόλυτη ομορφιά του The Limey διακρίνεται με την σταδιακή χρήση των flashbacks. Υπάρχουν αρκετές ταινίες που φέρουν έναν νεαρό να μοιάζει αρκετά στον νέο Terence Stamp, και αυτό γιατί έτσι είναι.

Για να δημιουργηθεί η ιστορία του Wilson, ο Soderbergh χρησιμοποιεί πλάνα από μία παλαιότερη ταινία του Stamp, ένα δράμα του 1967 με τίτλο Poor Cow. Στην ταινία αυτή ο Terence Stamp επίσης υποδύεται έναν άνδρα ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι μια μοναδική, άτυπη κινηματογραφική αναφορά αλλά ταυτόχρονα είναι και μαγευτικό να βλέπει και να επιδιορθώνει κανείς τις δύο ταινίες.

  1. Mission Impossible II – Notorious

MI2

Η σειρά ταινιών Mission Impossible είναι μια από τα πιο επικερδή franchise του κόσμου, αν και κόντεψε να βρει οδυνηρό αδιέξοδο το 2000 με το Mission Impossible II. Το John Woo sequel είναι ίσως το πιο αδιάφορο ξεκίνημα όλων των ταινιών. Αυτό δεν είναι μόνο απογοητευτικό γιατί υπάρχει και αρκετά φανταστική δράση στην ταινία, αλλά και γιατί είναι εμπνευσμένη από μια εξαίρετη ταινία από την εποχή του Alfred Hitchcock στην Αμερική, με τίτλο Notorious.

Το Mission Impossible II θυμίζει την πλοκή του Notorious, ενός Αμερικανού πράκτορα που χρησιμοποιεί μια γυναίκα ως κίνητρο με σκοπό να ξεσκεπάσει μια εγκληματική οργάνωση. Και οι δυο ταινίες ταυτίζονται καθώς οι πράκτορες ερωτεύονται τις γυναίκες. Αυτές οι δυο ταινίες τέμνονται στις σκηνές όπου διαδραματίζονται στον ιππόδρομο. Και οι δύο σκηνές βασίζονται στην αγωνία της συνάντησης των κεντρικών χαρακτήρων σε έναν δημόσιο χώρο με σκοπό να συζητήσουν σημαντικές πληροφορίες, την στιγμή που ο κακός κατασκοπεύει την περιοχή.

Στο Mission Impossible II, η σκηνή με τον Tom Cruise και την Thandie Newton είναι έντονη, με αυτήν να του μεταφέρει πληροφορίες σχετικά με την ιστορία του McGuffin. Η σκηνή στο Notorious μοιάζει να διαρκεί περισσότερο, αναδείχνοντας έτσι την μαεστρία του Hitchcock με το δάκρυ της Ingrid Bergman να πέφτει αφού ρίχνει τα κιάλια της, πράγμα που βοηθά να ταυτιστεί το κοινό με την κατάσταση του χαρακτήρα της.

  1. Black Swan – Repulsion

Black-Swan-2010

Ο Darren Aronofsky έχει ταλέντο στο να προκαλεί δυσφορία και ένταση. Ο ίδιος, μοιράζεται αυτό το στοιχείο του με τον Roman Polanski. Οι δυο τους συχνά συγκρίνονται μεταξύ τους. Ο Aronofsky ανακυκλώνει την προηγούμενη δουλειά του Polanski με το Black Swan. Το Black Swan ενώ αντλεί έμπνευση από αρκετές πηγές, δείχνει να έχει πολλά κοινά σημεία με την κλασσική ταινία τρόμου του Polanski, Repulsion. Και οι δυο ταινίες δείχνουν μια νεαρή και όμορφη πρωταγωνίστρια που σιγά σιγά οδηγείται σε παραφροσύνη. Αξιοσημείωτη είναι και η χρήση των καθρεφτών.

Στο Repulsion, η Carol στέκεται μπροστά από έναν καθρέφτη, προχωρά προς την πόρτα της ντουλάπας, η οποία έχει επίσης έναν καθρέφτη πάνω, και την ανοίγει. Όταν κλείνει την πόρτα, για μια στιγμή μόνο, βλέπει έναν άντρα να στέκεται από πίσω της. Αμέσως, γυρίζει έκπληκτη και κατατρομαγμένη.

Το Black Swan στην ουσία επαναλαμβάνει την πλοκή σε μια παρόμοια σκηνή η οποία λαμβάνει χώρα σε ένα καμαρίνι γεμάτο από αντανακλάσεις. Η Nina βλέπει διάφορες εικόνες του εαυτού της, εκ των οποίων η μια να ξύνει την πλάτη της. Η Nina κουνά το κεφάλι της ανήμπορη να πιστέψει στα μάτια της. Ακόμα, και στις δύο σκηνές ακούγεται μουσική με παρόμοιο μοτίβο. Τέλος, και οι δύο σκηνές αφήνουν το κοινό να αμφισβητεί την δική τους λογική και ψυχική κατάσταση.

  1. The Dark Knight – The Man Who Laughs

the-man-who-laughs

Η απεικόνιση του Joker από τον Heath Ledger στην ταινία The Dark Night, είναι μια από τις πιο εικονικές επιδόσεις στην ιστορία του σύγχρονου σινεμά. Από τον Sid Vicious στον Johnny Rotten, υπάρχει ένας αριθμός από διαφορετικές πηγές έμπνευσης για το διαβολικό και αναρχικό στυλ του πρίγκιπα κλόουν του εγκλήματος. Το πιο διάσημο και διακριτό φυσικό του χαρακτηριστικό είναι αυτό το χαμόγελο από την Γλασκόβη. Η ουλή του είναι μια ριζοσπαστική ερμηνεία της αρχικής έμπνευσης του χαρακτήρα.

The Man Who Laughs είναι μια βουβή ταινία του 1928. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Gwynplaine, έχει επίσης ένα Γλασκο-χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπό του ως τιμωρία για τις παραβιάσεις του πατέρα του. Ο Gwynplaine είναι ο σωσίας του Joker στις νεότερες εμφανίσεις του σε περιοδικά κομικ.

Τα ισχυρότερα παραδείγματα και στις δύο ταινίες δείχνουν τον Gwynplaine να επιτρέπει στην αγαπημένη του Dea να αγγίξει το πρόσωπό του. Είναι μια αθώα και συγκινιτική στιγμή. Η πρώτη αποκάλυψη του προσώπου του Joker έχει ένα πιο απωθητικό αποτέλεσμα. Ο Gwynplaine θέλει να κρύψει το πρόσωπό του, ενώ ο Joker δεν ενοχλείται από την δυσμορφία του. Επίσης, ο Joker δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να έχει πάντα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του.

  1. The Room – Rebel Without a Cause

the-room-2003

Αν και αγαπήθηκε, το The Room είναι μια από τις χειρότερες ταινίες που υπήρξε ποτέ. Η ανικανότητά του είναι θρυλική. Δεν υπάρχουν και πολλές σκηνές στην ταινία που να μη θέλεις να κάνεις κάποια γκριμάτσα. Αυτό ακριβώς το επώδυνο επιχείρημα τονίζεται με τον Tommy Wiseau και την ζωώδες κραυγή του, «Με κάνεις κομμάτια, Lisa!», η οποία είναι αρκετά αστεία. Σύμφωνα με τον Greg Sestero, αυτός με την φήμη «Ω, Γειά σου Μαρκ», δεν υπήρχε καν στο αρχικό σενάριο.

Η ατάκα του Tommy Wiseau όμως ήταν χειρότερη, «Με κάνεις κομμάτια, Lisa!», η επίδοση του Wiseau της ατάκας υπογραφής του είναι μια κακή μίμηση της ατάκας υπογραφής του James Dean από το Rebel Without a Cause. Ο Dean καταγράφει την συναισθηματική απήχηση σχεδόν κάθε έφηβου. Η επίδοση του Wiseau καταγράφει το χιούμορ που οι περισσότεροι γονείς νιώθουν όταν ακούν τους εφήβους.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται επ’ αόριστο. Είναι όμως πάντα διασκεδαστικό να συνδέονται ταινίες του σινεμά από το παρελθόν και το παρόν. Το σινεμά είναι ένα δώρο που συνεχώς προσφέρει.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , , ,