Το κονσέρτο της Βαρσοβίας - Dangerous Moonlight – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το κονσέρτο της Βαρσοβίας – Dangerous Moonlight

Soundtracks | 16-9-2015 |

Τη δεκαετία του ’40 τα φιλμ νουάρ είχαν να επιδείξουν μια αίσθηση του επικού, φυσικά για κάθε θεματολογία. Είτε επρόκειτο για τη δίνη του πολέμου, είτε για έναν αδιέξοδο έρωτα, είτε για την κάθοδο του ανθρώπου στην τρέλα και την καταστροφή, η εποχή αυτή ήταν γεμάτη με μια ανεκδιήγητη απελπισία που αποτυπωνόταν σε βλέμματα κενά, σε παράλογες κινήσεις, σε αποφάσεις που παίρνονταν για χάρη κάποιου ανώτερου ιδανικού. Όλα αυτά βέβαια έπρεπε να συνοδεύονται από ένα αξιοπρεπές, αν όχι επικό, soundtrack, που θα ξεκαθάριζε στο μυαλό του θεατή το αναπόφευκτο του πεπρωμένου και την ιδιομορφία της ανθρώπινης φύσης, άλλοτε να το υπομένει κι άλλοτε να παραδίνεται.

Στο απόγειο αυτής της κουλτούρας, βρίσκουμε το πρώτο κονσέρτο για πιάνο που γράφτηκε αποκλειστικά για τη μεγάλη οθόνη, για να ντύσει μουσικά τη βρετανική ταινία Dangerous Moonlight. Το φιλμ μας τοποθετεί στην Πολωνία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την εισβολή του Γερμανικού στρατού μια Αμερικανή δημοσιογράφος ερωτεύεται έναν Πολωνό αεροπόρο και ταλαντούχο πιανίστα. Ναι, δεν πρόκειται για την πλεον αξιομνημόνευτη υπόθεση της δεκαετίας, όταν το 1940 προηγήθηκε η Rebecca, όταν την ίδια χρονιά ολοκληρώθηκε ο Πολίτης Κέιν, όταν ακολούθησε η Casablanca. Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί για ώρες.

warsow concerto

Σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν έχουμε να διακρίνουμε μια ιδιαιτερότητα στη μουσική παραγωγή, κυρίως από την άποψη της επιτυχίας που επικάλυψε την ίδια την ταινία. Το κονσέρτο για πιάνο του Richard Addinsell, επωνομαζόμενο «Βαρσοβία» (The Warsaw Concerto), γράφτηκε κατά μίμηση του ύφους του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Sergei Rachmaninoff. Οι παραγωγοί θέλησαν αρχικά να χρησιμοποιήσουν το 2ο κονσέρτο για πιάνο του ιδίου. Καθώς αυτή η ιδέα απεδείχθη πολυέξοδη, του ζήτησαν να συνθέσει ένα καινούριο μικρής διάρκειας αποκλειστικά για την ταινία. Όταν εκείνος ευγενικά αρνήθηκε, στράφηκαν στον Addinsell, ο οποίος έχοντας μπροστά του τις παρτιτούρες του κορυφαίου ρομαντικού, κατάφερε να δημιουργήσει ένα δεκάλεπτο έργο που συγκεντρώνει όλες τις μεγαλειώδεις αρμονίες του ρεύματος αυτού, μια συρραφή των καλύτερων στιγμών της τεχνοτροπίας, προσδίδοντάς του μάλιστα έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα με την αξιομνημόνευτη κεντρική του μελωδία.

Το κονσέρτο της Βαρσοβίας, η  ενορχήστρωση του οποίου έγινε από τον Roy Douglas, αποτέλεσε την αρχή των tabloid concertos, μικρών σε διάρκεια έργων που εμφανίστηκαν αργότερα σε ταινίες όπως το «Love Story». Αργότερα, ο εξόριστος Addinsell παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό για την εξαιρετική συμβολή του στην Πολωνική μουσική.

Όχι δε γίνονται πια τέτοιες παραγωγές. Δεν υπάρχουν πια τέτοιοι συνθέτες. Έχει εκλείψει το ρέυμα του μεγαλειώδους σκοτεινού ρομαντισμού και έδωσε τη θέση του στα χαριτωμένα θεματάκια.

Δεν υπάρχει λοιπόν καλύτερος τρόπος να πέσουμε εξ ολοκλήρου στη βαθειά μελαγχολία νοσταλγώντας μια χαμένη εποχή από την παρακάτω μελωδία.