Όταν οι σκηνοθέτες «αποκηρύσσουν» τα trailer – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Όταν οι σκηνοθέτες «αποκηρύσσουν» τα trailer

Inside Cinema | 15-7-2015 |

Πόσο συχνά ακούμε έναν σκηνοθέτη να αμφισβητεί ή να κατηγορεί το trailer της δουλειάς του; Ακόμα κι αν σας έρχονται στο μυαλό ένα-δυο παραδείγματα τα τελευταία χρόνια, σίγουρα θα είναι «ανώδυνες» κριτικές, ή θα αφορούν όχι και τόσο γνωστές ταινίες. Τι γίνεται όμως όταν η κριτική αφορά τα δύο μεγαλύτερα summer blockbusters και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την βιομηχανία του σινεμά;

Το τελευταίο διάστημα, κι ενώ το Jurassic World και το Terminator: Genisys κυριαρχούν στο Box Office και οι προωθητικές τους εκστρατείες βρίσκονται στο απόγειό τους, δεν ήταν μόνο φωνές του κόσμου ή των κριτικών που σχολίαζαν αρνητικά τα δύο συγκεκριμένα trailer. Σ’ αυτές τις φωνές προστέθηκαν και δυνατότερες: αυτές των σκηνοθετών.

Ο Alan Taylor, σκηνοθέτης του τελευταίου Terminator, παραπονέθηκε έντονα για την αποκάλυψη δυνατών spoiler, ειδικά στο δεύτερο trailer, αλλά και για την προβολή σκηνών που έδιναν, λανθασμένα, την εντύπωση του reboot, καθώς αφορούσαν συγκεκριμένο timeline της ιστορίας. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι οι ενστάσεις του αυτές οδήγησαν σε «δυσάρεστες συζητήσεις» με τους υπευθύνους του promotion της ταινίας.

Ο Colin Trevorrow, σκηνοθέτης του Jurassic World, συμφώνησε με όσους θεώρησαν πως ένα κλιπάκι από την ταινία έδινε εσφαλμένα μια σεξιστική αύρα με τον τρόπο που είχε απομονωθεί από τα «συμφραζόμενα». Δεν έμεινε όμως εκεί, καθώς στη συνέχεια εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του με την προβολή πλάνων που έδειχναν πιθανά spoilers, ή που ήταν τοποθετημένα χωρίς τη σωστή συνοχή, με τρόπο που να προσδίδουν διαφορετική σημασία από αυτή που κατέχουν στην ταινία.

Φυσικά εδώ μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά departments των στούντιο: το καλλιτεχνικό, που ασχολείται με το περιεχόμενο και την ουσία, και το marketing, που έχει συγκεκριμένους στόχους για τα εισιτήρια, τις δημογραφικές ομάδες του κοινού και «παίζει» με όρους αγοράς, ενώ οφείλει να ικανοποιήσει και σις εταιρίες διανομής ανά τον κόσμο, που θέλουν μια δυνατή καμπάνια.

Ο Trevorrow βέβαια δεν εξαπολύει κυνήγι μαγισσών κατά του marketing, αφού αναγνωρίζει ότι χάρη στην δυναμική προώθηση, προσελκύεται μεγάλος αριθμός θεατών στις αίθουσες. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην το παραδεχτεί, όταν το Jurassic World καταρρίπτει ρεκόρ εισπράξεων παγκοσμίως;

Εδώ όμως πρέπει να αναγνωρίσουμε την διαφορετική «πάστα» σκηνοθετών που «εισβάλλει» τον τελευταίο καιρό στα blockbuster. Δεν προσλαμβάνονται πλέον μόνο «εμπορικοί» σκηνοθέτες που έχουν τεράστια πείρα από εφέ, όπως πχ ο Michael Bay. Αντίθετα, ο Alan Taylor του Terminator για παράδειγμα, ξεκίνησε από το ανεξάρτητο σινεμά και έκανε καριέρα σε σειρές της αμερικάνικης καλωδιακής τηλεόρασης, όπως οι Sopranos, οι Mad Men και το Game of Thrones. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα μεγάλα blockbuster τα τελευταία χρόνια, στο τιμόνι των οποίων βρίσκονται σκηνοθέτες όπως οι Jon Favreau (από το Elf στο Iron Man), ο Marc Webb (από το 500 Days of Summer στο The Amazing Spiderman) και ο Kenneth Branagh (που βρέθηκε να σκηνοθετεί το Thor). Κοινό όλων τους είναι ότι είχαν μάθει να δουλεύουν σε ένα διαφορετικό περιβάλλον με μεγαλύτερο έλεγχο στο τελικό αποτέλεσμα.

Αυτή η διαφορά, σε συνδυασμό και με την σύγκλιση της τηλεοπτικής και κινηματογραφικής παραγωγής, φαίνεται ότι μπορεί να αλλάξει κάποια δεδομένα, χωρίς ωστόσο να μπορούμε να προβλέψουμε το πώς ακριβώς. Ήδη η «επανάσταση» απέναντι στην διαστρέβλωση του περιεχομένου τους από τα εμπορικά τμήματα είναι ενδεικτική. Εφόσον μάλιστα οι «ενδιάμεσες» παραγωγές πλέον σπανίζουν, έχει ενδιαφέρον να δούμε αν και πώς θα καταφέρει να γεφυρωθεί το «χάσμα» ανάμεσα στις ανεξάρτητες, φεστιβαλικές ταινίες και στα μεγάλα blockbuster.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , ,