Top-20: Pride Month με το top 20 LGBT ταινιών (Μέρος 2ο) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Top-20: Pride Month με το top 20 LGBT ταινιών (Μέρος 2ο)

Top-10 | 19-6-2015 |

Την προηγούμενη βδομάδα κάναμε την αρχή μιας μεγάλης λίστας αφιερωμένης σε LGBT ταινίες χάριν των gay pride (στην Αθήνα ήδη έγινε επιτυχώς και στη Θεσσαλονίκη θα γίνει αύριο) και του μήνα Ιουνίου που είναι «περήφανος» για ιστορικούς λόγους. Πάμε λοιπόν για το δεύτερο μέρος.

Δείτε το πρώτο εδώ.

The Living End

Πρόκειται για μια δραματική κομεντί του 1922 από τα χεράκια του Gregg Araki. Είναι για πολλούς η γκέι εκδοχή της ταινίας «Θέλμα και Λουίζ» και, μόνο γι’ αυτό, αξίζει να ρίξεις μια ματιά. Ο Luke είναι ένας ακούραστος άσκοπα περιφερόμενος τύπος και ο Jon ένας απαισιόδοξος κριτικός κινηματογράφου. Και οι δύο γκέι, και οι δύο προσβεβλημένοι από AIDS. Αφού ο Luke σκοτώσει έναν ομοφοβικό αστυνομικό και μετά από άλλα συμβάντα ξεκινούν οι δυο τους ένα road trip με το εξής καταπληκτικό μότο: “fuck everything”.  Η ταινία βραβεύτηκε στο  Sundance Film Festival το 1922 και, ομολογουμένως, είναι σημαντική η προσφορά του Gregg Araki στο LGBT σινεμά.

the-living-end

“Madonna: Truth or Dare”

Που λέτε η Μαντόνα, για την οποία το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι ατυχείς τίτλοι όπως «βασίλισσα της ποπ» έχει υπάρξει και ακτιβίστρια που μάχεται για τα δικαιώματα των γκέι. To ντοκιμαντέρ “Truth or Dare” με εναλλακτικό τίτλο “In bed with Madonna”, αποτελεί πορτρέτο της καλλιτέχνιδος στο πικ της διεθνούς της καριέρας (βρισκόμαστε στα 1990), που συμπίπτει με την περίοδο όπου το AIDS ισοδυναμεί με θανατική καταδική και οι γκέι της Αμερικής αποκτούν βήμα. Όλα αυτά, μαζί με τους γκέι χορευτές της Μαντόνα και ένα γενικότερο κλίμα σεξουαλικής απελευθέρωσης συνθέτουν το μωσαϊκό του ντοκιμαντέρ.

Madonna - Madonna Truth or Dare - 3_3

Monster

Έχει γραφτεί ότι η Charlize Theron με τη ριζική αλλαγή της για την ταινία έδωσε την καλύτερη ερμηνεία στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ακριβές, το θέμα είναι ότι πραγματικά τα εφέ (και με τα εφέ εννοώ εδώ το μέικαπ και διάφορα προσθετικά) είναι εντυπωσιακά διότι πετυχαίνουν το ακατόρθωτο: να εξαφανίσουν τη λάμψη της Theron. Η ταινία εστιάζει στην ερωτική ιστορία μεταξύ δύο γυναικών που γνωρίζονται, ερωτεύονται και δοκιμάζονται όταν η μία εξ αυτών, πόρνη στο επάγγελμα, σκοτώνει έναν πελάτη της όταν εκείνος τη βιάζει. Έχουμε μια σκοτεινή μελέτη χαρακτήρων που τελικά αποτυπώνει την σκληρή ζωή του περιθωρίου.

Charlize-Theron-in-Monster

Orlando

Βασισμένη στο ομώνυμο γνωστό βιβλίο της Virginia Woolf, η φεμινιστική ταινία της Sally Potter δημιουργεί άμα τη εμφανίσει ένα θετικό κλίμα. Συναντάμε ξανά την ανδρόγυνη μορφή του/της Orlando που ζει αιωνίως και εμφανίζεται σε διάφορες ιστορικές εποχές για να μιλήσει για την ιστορία του/της κοιτάζοντας την κάμερα κατάματα.

“Pariah”

Άλλη μια ιστορία για την αποκάλυψη της γκέι σεξουαλικής ταυτότητας (είναι γνωστό και καθιερωμένο πια το “coming out genre”) ΄.Έχουμε την Alike, μια νεαρή γυναίκα που καθημερινά συγκρούεται με πολλούς κόσμους, τον λεσβιακό κόσμο, των κόσμο του δρόμου, τον οικογενειακό κόσμο, τον κόσμο του σχολείου. Η Kim Wayans (“In Loving Color”) εκπλήσσει στο ρόλο της κλειστόμυαλης συντηρητικής και καθόλου ανεκτικής μητέρας.

PARIAH-Main-image

Paris is Burning

Έχοντας κερδίσει πολλά βραβεία σε Sundance και Βερολίνο, το ντοκιμαντέρ της Jennie Livingston έφτασε τα 4.000.000 δολλάρια σε box office (ανήκουστος αριθμός για την εποχή του). Η ταινία παρακολουθεί την κουλτούρα των χοροεσπερίδων του 1980 στη Νέα Υόρκη και την ανάμειξη διαφόρων κοινοτήτων queer σ’ αυτές. Δίνει το λόγο σε δυνατές, αυθεντικές φωνές που μέχρι τώρα παραγνωρίζονταν και, μέχρι και σήμερα, αποτελεί ορόσημο για την queer και trans νεολαία.

“Querelle”

Ποια λίστα για LGBT ταινίες θα ήταν πλήρης χωρίς τη συνεισφορά του μεγάλου Γερμανού δημιουργού Rainer Werner Fassbinder, και συγκεκριμένα την τελευταία του ταινία, “Querelle” (1982). Εδώ παρακολουθεί έναν ναύτη (Brad Davis) που καταλήγει αντιμέτωπος με σοβαρά προβλήματα (πολύ σεξ, πολύ βία, πολλοί φόνοι) σε έναν οίκο ανοχής σε μια γαλλική παραλιακή πόλη. Πρόκειται για μια από τις πρώτες ταινίες ενός διεθνώς αναγνωρισμένου δημιουργού που ενδιαφέρονται για το πορτρέτο της ανδρικής ομοφυλοφυλικής σεξουαλικότητας.

033-brad-davis-theredlist

“Rebel Without a Cause”

Θα αναρωτιέστε για ποιο λόγο βρίσκετε αυτή η ταινία στη λίστα. Σκεφτείτε ξανά, ή δείτε την ξανά εστιάζοντας στον Plato (Sal Mineo) και τον τρόπο με τον οποίο κοιτάει τον James Dean. Βέβαια δεν ξέρω αν η ταινία θέλει να αποτυπώσει διακριτικά όλα αυτά ή αν η αίσθησή μου οφείλεται στο ότι ο καθένας κοιτάζει έτσι τον James Dean, λόγω του ίδιου.

“A Single Man”

Ο George (Colin Firth) είναι ένας καθηγητής του οποίου ο σύντροφος πέθανε πρόσφατα σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Του είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπίσει τη ζωή ώστε μια μέρα αποφασίζει να σχεδιάσει τη δολοφονία του. Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι βαθιά καλλιτεχνική, όπως υπαινίσσεται η άλλη ταυτότητα του Tom Ford ως σχεδιαστή μόδας (αλλάζει τις χρωματικές αποχρώσεις του φακού ανάλογα με τη διάθεση του George κτλ.) Αλλά και στην περίπτωση που κάτι τέτοια τα βρίσκετε επιδεικτικά, σίγουρα κάτι τέτοιο δεν χαρακτηρίζει την παρουσία του Firth, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα βραβεύτηκε με Όσκαρ για τον «Λόγο του Βασιλιά». Η ερμηνεία του εδώ δεν υπολείπεται σε τίποτα της επόμενης.

GAC_ASingleMan

“Weekend”

Η δεύτερη ταινία του Andrew Haigh παρακολουθεί ένα one-night stand που εξελίσσεται σε κάτι παραπάνω, στη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου. Ο Russell (Tom Cullen), ένας ομοφυλόφιλος άνδρας που σε όλη του τη ζωή αναλώνεται στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί στην straight παρέα του, γνωρίζει τον Glen (Chris New), έναν περήφανο γκέι που δεν βρίσκει κανένα λόγο προσαρμογής. Ανταλλάσουν τις -αντίθετες- απόψεις τους σχετικά με τη θέση του ομοφυλόφιλου στην ετεροφυλόφιλη κοινωνία, κάνουν σεξ, παίρνουν ναρκωτικά. Η ταινία είναι σε κάποια σημεία επίπονη στην αλήθεια της σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι γκέι αλλά την ίδια στιγμή απευθύνεται και σε όποιον/α έχει βιώσει μια δυνατή συναισθηματική σχέση μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

89032483_bigg

Κάπου εδώ τελειώνει το Top20 ταινιών που αφορούν τον ομοφυλοφιλικό και διεμφυλικό κόσμο και τον αγώνα του να μπορεί να αισθάνεται ελεύθερα «περήφανος». Η λίστα είναι μηδαμινή μπροστά στο εύρος του LGBT κινηματογράφου που, έχοντας ήδη κάνει την εμφάνισή του πολλές δεκαετίες πριν, αρχίζει δηλά δηλά να κάνει αισθητή την παρουσία του και στη mainstream κουλτούρα, κάτι που μόνο θετικά μπορώ να δω. Για να προλάβω τις αντιδράσεις σας ο ελληνικός κινηματογράφος λείπει γιατί του αξίζει μια δική του λίστα. Δείτε αυτές και τα ξαναλέμε σύντομα!