Top 10 - Οι πιο αμφιλεγόμενες ταινίες που έχουν προβληθεί στις Κάννες – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Top 10 – Οι πιο αμφιλεγόμενες ταινίες που έχουν προβληθεί στις Κάννες

Top-10 | 2-6-2015 |

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, έχει αποκτήσει τη φήμη πως δεν φοβάται το αμφιλεγόμενο, την σύγκρουση με το “κανονικό”, εδώ και 70 χρόνια περίπου. Τα γιουχαΐσματα, οι αποδοκιμασίες και οι φωνές από το κοινό, είναι πλέον παράδοση στις Κάννες, όταν μία ταινία κρίνεται ως ανεπαρκής ή όταν μια ταινία δεν ανταποκρίνεται στο υψηλό επίπεδο του φεστιβάλ. Για παράδειγμα, τη φετινή χρονιά, η ταινία του  Gus Van Sant’, το “Sea Of Trees” έχει πάρει πολύ κακές κριτικές ήδη και αποδοκιμάστηκε από το σινεφίλ κοινό, στο φεστιβάλ.

Φυσικά, υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις σε αυτό που αποκαλούμε “αμφιλεγόμενο”, αλλά οι ταινίες που έχουν χαρακτηριστικά που θα δούμε παρακάτω, έχουν κερδίσει επάξια αυτό τον τίτλο- που έχει περισσότερο θετική χροιά. Το να αποκαλέσει κανείς, π.χ. την ταινία του Atom Egoyan, το  “The Captive, αμφιλεγόμενη, είναι μάλλον άτοπο, γιατί είναι ένας μεγάλος έπαινος για μια μάλλον, κατά τ’άλλα, αδιάφορη ταινία.

Πάντως, το θέμα των ταινιών που θεωρούνται αμφιλεγόμενες στις Κάννες, είτε λόγω του ότι καταπιάνονται με θέματα που δεν αγγίζουν εύκολα οι άλλοι σκηνοθέτες είτε διότι είναι ταινίες από μεγάλους σκηνοθέτες, που ωθούν τους κριτικούς να συζητούν μόνο για αυτές κάνοντάς τους να σαστίζουν,μη ξέροντας πώς να τις χαρακτηρίσουν,  παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Γι’αυτό και ακολουθεί μία λίστα με τις 10 πιο περίεργες, πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών, του φεστιβάλ των Καννών.

αρχείο λήψης (36)

1. Viridiana (1961)

Εκ των υστέρων, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η “Viridiana” ξεχωρίζει σαν το κορυφαίο δημιούργημα της φιλμογραφίας του  Luis Buñuel. Είναι μία ιστορία που γίνεται χρόνο με το χρόνο καλύτερη, σαν το παλιό κρασί, που τη διηγείται με παράδοξο και κωμικό τρόπο, αυτός ο αμετανόητος ανθρωπιστής, ο οποίος δεν φοβάται να σατιρίζει τα κακώς κείμενα της καθολικής εκκλησίας, επιθεωρώντας τα οφέλη των αγαθοεργιών των πιστών με ανασηκωμένο το ένα φρύδι!! Με το πέρασμα των χρόνων, η ταινία έγινε περιβόητη για διάφορους λόγους, αλλά κυρίως για 2 σκηνές- οι άποροι που έχει περιθάλψει η Βιριδιάνα (Silvia Pinal), οι οποίοι τρέχουν σε κατάσταση αμόκ να βγάλουν φωτογραφία στο “Μεγάλο Δείπνο” και ο υπαινιγμός για τη σεξουαλική ένταση που υπάρχει μεταξύ της Viridiana,του  Jorge (Francisco Rabal) και της Ramona (Margarita Lozano).

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Κάνες το 1961, αλλά προκάλεσε την οργή 2 πλευρών: του φρανκικού καθεστώτος και του Βατικανό. Ο Φράνκο προσπάθησε να αποτρέψει το να διαγωνιστεί η ταινία στο φεστιβάλ, αλλά δεν τα κατάφερε, αντιθέτως, η ταινία πήρε το χρυσό φοίνικα μαζί με τον Henri Colpi‘, για την ταινία”The Long Absence“. Όμως, η προβολή της ταινίας, απαγορεύτηκε στην Ισπανία και βγήκε στις αίθουσες μετά το θάνατο του Φράνκο, το 1977. Επίσης, το επίσημο περιοδικό του Βατικανό, χαρακτήρισε την ταινία ως βλάσφημη, γεγονός που οδήγησε στο να ειπωθεί η εξής ατάκα από τον αμετανόητα άθεο Bunuel: ” Δεν ήθελα να είμαι βλάσφημος εσκεμμένα, αλλά ο  πάπας Ιωάννης ο XXIII, ξέρει καλύτερα από μένα, να κρίνει αυτά τα θέματα…” Ας είναι ευλογημένος!!

αρχείο λήψης (37)

2. “Do The Right Thing” (1989)

Το κοινό στις Κάννες, είχε μείνει αποσβολωμένο μετά την προβολή της ταινίας “Do The Right Thing” , του Spike Lee, το 1989.

Η ταινία ξεκινάει την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού, στο Brooklyn, στην διάσημη πιτσαρία του Sal, η οποία ανήκει αλλά και λειτουργεί από τον Ιταλοαμερικάνο Sal (Danny Aiello) και τους γιους του Pino, (John Turturro) και  Vito (Richard Edson), οι οποίοι τον βοηθούν στο μαγαζί.Ο Spike Lee, μας δείχνει τον Mookie, το delivery boy της πιτσαρίας, το οποίο φέρνει τα νέα της γειτονιάς, μετά τις παραγγελίες που πηγαίνει. Ο Roger Ebert ότι το “Do The Right Thing”, ” αντικατοπτρίζει τις φυλετικές σχέσεις στην Αμερική και τις προσεγγίζει περισσότερο από κάθε ταινία των καιρών μας”, αλλά κάποιοι κριτικοί, όπως ο πρώην κριτικός του  New York Magazine, David Denby, ο πρώην πολιτικός αρθρογράφος του  New York Magazine, Joe Klein  και ο πρώην κριτικός του Newsweek , Jack Kroll, φοβήθηκαν ότι η ταινία θα προκαλέσει βίαιες εξεγέρσεις από το κοινό των μαύρων, οδηγώντας τον Lee να ξεχωρίσει τις κριτικές τους ως άρθρα και κριτικές, ωμά και ξεκάθαρα, ρατσιστικές.

Εντωμεταξύ, στο φεστιβάλ, ο πρόεδρος Wim Wenders, είπε πως δεν πρόκειται να δώσει τον χρυσό φοίνικα στον Lee, επειδή πίστευε ότι ο Mookie, ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ήταν τελείως αντι-ήρωας ( γιατί, μόνο ήρωες πρέπει να έχουμε σε αυτό τον κόσμο;;), γεγονός που οδήγησε την απότομη απάντηση του σκηνοθέτη: ” Έχω ένα Louisville slugger (μπαστούνι του μπέιζμπολ), σπίτι, με το όνομα του Wenders γραμμένο επάνω.” Αντιθέτως, το βραβείο απονεμήθηκε στον μάλλον σαστισμένο Steven Soderbergh, για την ταινία-έκπληξη “Sex, Lies, and Videotape.” Ο Steven Soderbergh, ανησυχούσε ιδιαίτερα για την αντίδραση του Lee, μιας και περίμενε ότι ο Lee θα κέρδιζε, (γιατί έπρεπε), το χρυσό φοίνικα. Όμως, τίποτα από αυτά δεν στερεί την τεράστια δύναμη και την αδιαμφισβήτητη πολιτιστική αξία της ταινίας.

αρχείο λήψης (39)

3. “Twin Peaks: Fire Walk With Me” (1992)

Ο David Lynch, έκανε την εμφάνισή του στις Κάννες, το 1992, με την ταινία  “Twin Peaks: Fire Walk With Me”. Μόλις είχε ολοκληρωθεί η αινιγματική σειρά που είχε δημιουργήσει με τον Mark Frost, το “Twin Peaks”, στο κανάλι ΑΒC, αποκάλυψε το ‘Fire Walk With Me’, το πολυαναμενόμενο prequel της σειράς, στο οποίο παρακολουθούμε τη ζωή της  Laura Palmer, (Sheryl Lee), μία εβδομάδα πριν τον θάνατό της. (το βασικό θέμα της σειράς)

Ο χρόνος υπήρξε καλός για την ταινία αυτή,η οποία θεωρείται πλέον, μία από τις ταινίες-σταθμούς του Lynch, δε συνέβη όμως το ίδιο, όταν πρωτοπροβλήθηκε στις Κάννες. Τα σχόλια, τότε, ήταν ιδιαίτερα άσχημα και αιχμηρά και είναι αξιοσημείωτο ότι τα γιουχαρίσματα συνέχιζαν και κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας και όχι μόνο στο τέλος της. Ανάμεσα σε αυτούς που βιάστηκαν να αποχωρήσουν από την ταινία, πλήρως απογοητευμένοι, ήταν και ο Quentin Tarantino.

Ο αρθρογράφος του Entertainment Weekly, Owen Gleiberman, συνέκρινε την ταινία με το “Nightmare on Elm’s Street” σκηνοθετημένο από τον Antonioni ,(δεν το εννοούσε ακριβώς σαν κοπλιμέντο, αν και κάποιοι θα μπορούσαν να το θεωρήσουν ως τέτοιο) και σε ένα άρθρο που έγραψε ο Lynch, αργότερα εκείνη τη χρονιά για ένα γερμανικό περιοδικό, ξεκινάει ως εξής: ” Στο Φεστιβάλ των Κανών, όλοι με ρωτούσαν: Γιατί κάνατε την ταινία  “Twin Peaks: Fire Walk With Me”;”

Πάντως, μετά την αρχική πρεμιέρα της ταινίας, που θεωρείται από τις πιο άσχημες των 90s, η ταινία έχει πλέον αναβαθμιστεί, με το να θεωρείται πια ως μαύρο πρόβατο της φιλμογραφίας του μεγάλου σκηνοθέτη, η ταινία του “Dune και όχι το Τwin Peaks.

500full

4. “Crash” (1996)

Το θέμα της ταινίας, το ότι δηλαδή ασχολείται με 2 ανθρώπους οι οποίοι έχουν φετίχ με τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, από μόνο του, είναι αρκετό για να προκαλέσει και να θεωρηθεί ως αμφιλεγόμενο ή έστω ως παράξενο. Συνεπώς, στην πρεμιέρα της ταινίας του David Cronenberg, του “Crash” στις Κάνες, το 1996,  οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες. Στηριγμένο σε ένα βιβλίο του  J.G. Ballard, του 1973, το οποίο επίσης είχε προκαλέσει σκάνδαλο, η υπόθεση έχει ως εξής: Ο παραγωγός ταινιών Jeffrey Ballard (James Spader), ένας σύζυγος που αγαπάει την ανηθικότητά του ,τόσο πολύ όσο την αγαπάει και η γυναίκα του, Catherine (Deborah Kara Unger), κυριολεκτικά συγκρούεται μια βραδιά με την Helen Remington (Holly Hunter) .O Ballard και η Remington, σταδιακά βυθίζονται σε μία διεστραμμένη και εξαθλιωμένη σχέση, καθώς δένονται συναισθηματικά από το κοινό φετίχ τους για αυτοκινητιστικά ατυχήματα, υπό την καθοδήγηση του μυστηριώδους και σημαδεμένου Vaughan (Elias Koteas). Με μία βάση όπως αυτή, είναι αναμενόμενο η ταινία αυτή να φλερτάρει ξεκάθαρα με αυτό που αποκαλούμε αμφιλεγόμενο. Το κοινό, είχε απομείνει άφωνο, σαστισμένο και εξαντλημένο, μετά την πρεμιέρα της ταινίας, τελευταία Παρασκευή βράδυ του φεστιβάλ.Ο Todd McCarthy του Variety, το αποκάλεσε ένα “απαγορευμένο κομμάτι ψυχρού, εσωτερικού ερωτισμού”,ενώ ο Kenneth Turan των LA Times έγραψε ότι είναι ” τόσο αποκομμένη αυτή η ταινία από κάθε είδος γνωστού συναισθήματος που κάνει το ‘Lost Highway‘ του David Lynch να μοιάζει με την ταινία ‘Lassie Come Home.’

αρχείο λήψης (41)

5. “Baise-Moi” (2000)

Ο πιο σίγουρος τρόπος να συγκαταλέγεσαι στις ταινίες που είναι αμφιλεγόμενες; Ονόμασε την ταινία σου ” Πήδηξέ με” και κάνε πρεμιέρα στις Κάνες! Αυτός είναι ο τίτλος της προκλητικής γαλλικής ταινίας των Virginie Despentes και της Coralie Trinh Thi, χρονολογίας 2000, η οποία εστιάζει σε 2 γυναίκες που επαναστατούν ενάντια στο μισογύνικο περιβάλλον τους , με βίαιους, ανατριχιαστικούς τρόπους. Όταν έκανε πρεμιέρα Κάνες, η απερίφραστη ωμότητα της ταινίας, ( 2 γυναίκες αποδεκατίζουν ένα ολόκληρο κλαμπ με ανθρώπους που ανταλλάσσουν ζευγάρια, και βάζουν ένα πιστόλι στον πρωκτό ενός από τα αφεντικά πριν να τον σκοτώσουν), καθώς και η άναρχη μορφή διήγησης που κατακλύζεται από πόρνες, βιαστές, πρεζάκια και από 2 αποφασισμένες αντι- ηρωίδες, αηδίασε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού και ειδικότερα τον γαλλικό τύπο, που δήλωσε απογοητευμένος που αυτή η ταινία ήταν προϊόν της χώρας τους.

Οι γαλλικές αρχές απαγόρευσαν την προβολή της ταινίας στη χώρα, γεγονός που είχε να συμβεί 28 χρόνια και προκάλεσε μεγάλη έκπληξη. Το αμφιλεγόμενο της υπόθεσης δεν έγκειται μόνο στο σενάριο, αλλά και σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως το γεγονός ότι η μία από τις σκηνοθέτιδες ήταν πρωταγωνίστρια σε πορνό ταινίες, η  Coralie Trinh Thi, καθώς και ότι οι 2 πρωταγωνίστριες ήταν επίσης, ηθοποιοί σε πορνό, η Karen Lancaume και η Raffaëla Anderson. Πολλοί χαρακτήρισαν την ταινία σαν ωμό πορνό, αλλά αυτό είναι τελείως άδικο για μια ταινία, που αν την εξετάσεις καλύτερα, είναι ένα φεμινιστικό κατηγορώ.

αρχείο λήψης (42)

6. “Irréversible” (2002)

” Οι εξοργισμένες γυναίκες που έβγαιναν σωρηδόν από την αίθουσα, είναι σίγουρα σημάδι μιας ταινίας που δεν άντεχε το γυναικείο κοινό”,  έγραψε David Ansen του Newsweek, για το “Irréversible,” (Μη αναστρέψιμος), του Gaspar Noé.Διαγωνίστηκε για τις Κάννες το 2002 και ώθησε τον Roger Ebert, (o οποίος παρόλα αυτά θαύμασε την αντίστροφη χρονολογική ακολουθία της ταινίας), να το χαρακτηρίσει ως “μια ταινία τόσο βίαιη και σκληρή που για πολλούς ανθρώπους δεν θα είναι εύκολο να την παρακολουθήσουν”. Όσοι έχουν δει την ταινία, μπορούν να καταλάβουν γιατί υπήρξαν τόσο κακά σχόλια στις Κάννες. Η ταινία επικεντρώνεται στην ιστορία της Alex (Monica Bellucci)  και του αγοριού της, Marcus (Vincent Cassel και μας μεταφέρει σε μία ολέθρια νύχτα όπου η Alex βιάζεται σε ένα υπόγειο τούνελ μετρό και μας δείχνει την άγρια παρόρμηση του Marcus να πάρει εκδίκηση και να καταστρέψει τον βιαστή. Από μόνο του το θέμα, μπορεί να σε κάνει να ανατριχιάσεις,αλλά αυτό που δίνει απίστευτη δύναμη στην ταινία, είναι η ακλόνητη αποφασιστικότητα του σκηνοθέτη,να ξεπεράσει τα όρια και να φέρει το κοινό αντιμέτωπο και τόσο κοντά, με τον ανθρώπινο πόνο. Χρησιμοποιώντας, διάφορες κινηματογραφικές τεχνικές, εμφυσά στην ταινία μία ατμόσφαιρα μη απολογητική και συνάμα μηδενιστική και η κάμερα, η οποία βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, ισορροπεί στην πιο οδυνηρή στιγμή της ταινίας.

αρχείο λήψης (43)

7. “The Brown Bunny” (2003)

Ένα χρόνο μετά την ταινία που αναφέραμε παραπάνω, που κατάφερε να προκαλέσει τόσες αντιδράσεις, εμφανίζεται ο Vincent Gallo, με μία ταινία ανεξάρτητης παραγωγής, μπροστά στην οποία θα μπορούσε κανείς να αναφωνήσει: ” Τι μη αναστρέψιμος; Περίμενε μέχρι να δεις αυτή την ταινία…” Στην ταινία, Brown Bunny, που πρωτοπροβλήθηκε στις Κάνες, στην έκδοση των 118 λεπτών, παρακολουθούμε την μελαγχολική ιστορία ενός μοτοσικλετιστή, του  Bud (Gallo) και την ανικανότητά του να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους λόγω των αναμνήσεων που τον στοιχειώνουν, από την πρώην κοπέλα του Daisy (Chloe Sevigny). Από την πρώτη προβολή, η ταινία θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη λόγω μίας σκηνής προς το τέλος της ταινίας, που δείχνει την Daisy να κάνει πεολειχία πραγματική στον Gallo και έπειτα να καταπίνει το σπέρμα του. Ο ατζέντης της Sevigny, την άφησε πριν να γίνει η πρεμιέρα της ταινίας, λέγοντάς της ότι ρισκάρει την καριέρα της με το να συμμετέχει σε σκηνές που παραπέμπουν σε πορνογραφία, ενώ η Sevigny υπερασπίστηκε τον εαυτό της και την ταινία, στο όνομα της τέχνης (και του Andy Warhol). Παρόλο που η ταινία δεν είναι πολύ καλή, θα είναι πάντα στις μνήμες μας για αυτή τη σκηνή και ευτυχώς, δεν κατέστρεψε την καριέρα της Sevigny.

αρχείο λήψης (44)

8. “Fahrenheit 9/11” (2004)

Ένα από τα πόστερ (που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε), της ταινίας-ντοκιμαντέρ του Michael Moore, ενάντια στον Bush, δείχνει τον σκηνοθέτη, καθισμένο στο γρασίδι του Λευκού Οίκου, να δίνει το χέρι στον- από photoshop- Bush και η λεζάντα γράφει: ” Αντιπαράθεση; Ποια αντιπαράθεση;;” Το ντοκιμαντέρ ασχολείται με την πρωθυπουργία του Bush, αλλά κυρίως με την αυξανόμενη μη δημοτικότητά του, μετά τα γεγονότα του πολέμου στο Ιράκ και του κυνηγιού του Osama Bin Laden. O Μοοre, χτυπάει αλύπητα τον πρωθυπουργό στο  “Fahrenheit 9/11”,εξετάζει προσεχτικά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, τη διαμάχη που έγινε στην ψηφοφορία στην Florida, το 2000, την άμεση απάντηση του στα χτυπήματα της 11 Σεπτεμβρίου και κυρίως αναπτύσσει μία θεωρία, που άμα αποδειχθεί, βάσει γεγονότων, οδηγεί στην καταδίκη του Bush.

Τα γεγονότα που δείχνει το ντοκιμαντέρ προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων, αφού μαζεύτηκε το κόκκινο χαλί των Κανών, αλλά όλα άρχισαν, όταν ο Πρόεδρος του Φεστιβάλ,  Quentin Tarantino, έδωσε το χρυσό φοίνικα στο ντοκιμαντέρ, κάτι που είχε να γίνει από το 1956. Μην ξεχνάμε, όμως, πως σε αυτό το φεστιβάλ,βραβεύτηκε ο Park Chan Wook, με το Oldboy” (Grand Prix νικητής) και του Apichatpong Weerasethakul, το “Tropical Malady” (Jury Prize νικητής). Η ταινία χειροκροτήθηκε για 15-20 λεπτά, αλλά πολλοί ήταν αυτοί που διαφώνησαν με τον Ταραντίνο, που έδωσε το μεγαλύτερο βραβείο του Φεστιβάλ, σε ντοκιμαντέρ.

αρχείο λήψης (45)

9. “Antichrist” (2009)

Όλοι γνωρίζουμε ως τώρα, ότι ο Lars Von Trier, είναι η προσωποποίηση της εκκεντρικότητας και οι ταινίες του, πάντα είναι στο όριο του αμφιλεγόμενου, όπως και το ότι οι προκλητικές, βλακώδεις, δηλώσεις του, σχετικά με τους Ναζί,στη συνέντευξη τύπου, το 2011, για το “Melancholia“, οδήγησαν στο να θεωρηθεί ως “persona non-grata”, στο Φεστιβάλ των Κανών.2 χρόνια, πριν να του απαγορευτεί η συμμετοχή στο Φεστιβάλ, προκάλεσε με την ταινία του  “Antichrist”, στην πρεμιέρα της στο φεστιβάλ, αμέτρητες αποχωρήσεις από την αίθουσα, πολλή οργή από το κοινό, καθώς και μερικά επεισόδια λιποθυμίας.

Πρόκειται για την καταθλιπτική ιστορία, (η πρώτη από την τριλογία της κατάθλιψης), ενός ζευγαριού, ενός άντρα, (Willem Dafoe) και της γυναίκας του,(Charlotte Gainsbourg), οι οποίοι έχουν απομονωθεί σε μία καλύβα, για να αντιμετωπίσουν τον πρόσφατο θάνατο του μωρού τους. Η γυναίκα δεν μπορεί να διαχειριστεί τη θλίψη της, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει τα λογικά της, προκαλώντας τρομερό πόνο και σε αυτή και στον άντρα της. Ο Trier ξεπερνάει, για άλλη μια φορά, κάποια ηθικά, δεοντολογικά και ιδεολογικά όρια, ( ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων, ματωμένη εκσπερμάτωση, διάφορα τέτοια, ωραία πράγματα), προκαλώντας παραλήρημα στο κοινό και στους κριτές, δίνοντάς του το αντι-βραβείο και αποκαλώντας την ταινία, ” την πιο μισογύνικη ταινία από έναν, αυτοαποκαλούμενο, μεγάλο, σκηνοθέτη”. Δυστυχώς, όλη αυτή η αναταραχή, επισκίασε αξιόλογες ταινίες, όπως την Λευκή Κορδέλα του Michael Haneke, καθώς και το  “Inglorious Basterds” του Ταραντίνο.

αρχείο λήψης (46)

10. “Only God Forgives” (2013)

Η ταινία του Nicolas Winding Refn, υπερβολικά στυλιζαρισμένη, πολύ ωραία σκηνοθετημένη, πολύ βίαια καθώς και αντισυμβατική, σίγουρα είναι από τις ταινίες που έχουν διχάσει το κοινό, τα τελευταία χρόνια του Φεστιβάλ.

Πριν την πρεμιέρα, υπήρχε μεγάλη ένταση και ανυπομονησία σε βαθμό φρενίτιδας, καθώς η προηγούμενη ταινία του, το neon-thriller Drive, είχε ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς. Συνεπώς, ενώνοντας πάλι τις δυνάμεις του με τον Ryan Gosling, όλοι περίμεναν κάτι αξιόλογο. Αντιθέτως, το κοινό γιούχαρε απογοητευμένο, κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας και οι κριτικές ήταν από κακές ως πολύ κακές. Βέβαια, υπήρξε και ένα κομμάτι του κοινού, που χειροκρότησε ενθουσιασμένο. Για αυτό το λόγο, μιας και τώρα πολλοί παραδέχονται πως η ταινία αυτή, υπήρξε παρεξηγημένη, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις ταινίες του είδους “αμφιλεγόμενη”.

Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλοί ακόμα τίτλοι ταινιών, οι οποίοι θα συγκαταλέγονταν σε αυτή την κατηγορία, αλλά θα ξημερώσουμε, όπως το “Taxi Driver” ή το “La Dolce Vita”. Ποιος ξέρει; Ίσως το Sea of Tree ή κάποια άλλη ταινία του φετινού φεστιβάλ, να εμφανιστεί μετά από χρόνια, σε ένα παρόμοιο άρθρο. Ο χρόνος θα δείξει!!