Σινεμά και ξερό ψωμί: ταινίες για να δεις αυτές τις περίεργες μέρες – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Σινεμά και ξερό ψωμί: ταινίες για να δεις αυτές τις περίεργες μέρες

Αφιερώματα | 30-6-2015 |

Μέρες παράξενες φίλε cinefreak για όλους ανεξαιρέτως, άρα και για το site μας. Kι ενώ οι περισσότερες δημοσιεύσεις από άλλα πολιτιστικά-κινηματογραφικά site φαίνονται να κρατούν ανεπηρέαστο χαρακτήρα σε σχέση με τις εξελίξεις, σήμερα δεν μπόρεσα να κρατηθώ και να γράψω ένα άσχετο άρθρο, μια δημοσίευση που φαίνεται να εθελοτυφλεί. Ο λόγος είναι απλός. Γράφω για το σινεμά και το σινεμά νοείται μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, πράγμα που σημαίνει ότι το σινεμά, όπως και κάθε μορφή τέχνης, αλληλεπιδρά με την κοινωνία και τα μέλη της. Συμπέρασμα; Σήμερα θα μιλήσουμε για ταινίες που προσωπικά πάντα με προβληματίζουν και μου δίνουν απλόχερα μπόλικα στοιχεία για να θρέψω τον εγκέφαλο και την ψυχή μου. Όχι απαραίτητα πολιτικές ταινίες και σε καμία περίπτωση ταινίες προπαγάνδας, μα ταινίες που παρέχουν όλα τα εφόδια για να σκεφτούμε όχι μόνο ως άτομα αλλά ως ενσυνείδητα και εχέφρονα κοινωνικά όντα.

3 βαθιά ανθρώπινες ταινίες

Οι δύο πρώτες ταινίες ανήκουν στην καρδιά του ιταλικού νεορεαλισμού ενώ η τρίτη να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ενός ρεαλισμού της εποχής μας. Και οι τρεις είναι ανθρωποκεντρικές, με εξαιρετική σκηνοθεσία. Οι δύο του De Sica χαρακτηρίζονται πλέον ως κλασικές, ενώ η τρίτη του Loach αποτελεί μοναδική περίπτωση κινηματογραφικής και αφηγηματικής οικονομίας, αφού ρίχνει μια μοντέρνα, λιτή και σχεδόν ντοκιμαντερίστικη ματιά στις προσωπικές και επαγγελματικές και εν γένει ανθρώπινες σχέσεις που διέπουν μια σύγχρονη κοινωνία.

Kλέφτης Ποδηλάτων (1948) και Umberto D. (1952), Vittorio De Sica 

Ψωμί και Τριαντάφυλλα (2000), Ken Loach

3 ταινίες για τη λογοκρισία 

Tρεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ταινίες, που απαιτούν την προσοχή σου εξίσου. Η μεν πρώτη και πλέον αγαπημένη μου, μιλάει για τον γνωστό Αμερικανό κωμικό Lenny Bruce, που “ενοχλούσε” με την αθυροστομία και την αγάπη του για την αφτιασίδωτη αλήθεια σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρηθεί απειλή για το κοινωνικό σύνολο (!) και να εκδιωχθεί ανελέητα από όλους μέχρι το τέλος. Η δεύτερη, πολύ κλασική, αναφέρεται στην εντός ΜΜΕ λογοκρισία και στην επίδραση που έχει κυρίως η τηλεόραση στη σύγχρονη κοινωνία, ενώ η τρίτη έχει ως κεντρικό ήρωα έναν εκδότη πορνογραφικών περιοδικών, που δέχεται λυσσασμένο (δικαστικό και όχι μόνο) πόλεμο, επειδή ο ίδιος αρνείται τον καθωσπρεπισμό και τον κομφορμισμό που προσπαθεί να επιβάλει η αμερικανική κοινωνία στον τύπο της εποχής.

Lenny (1974), Bob Fosse

Network (1976), Sidney Lumet

The People vs. Larry Flynt (1996), Milos Forman

και 2 απαραίτητες – ανένταχτες

Τι να πρωτοπώ γι’ αυτές τις κλασικές και ανατριχιαστικές ταινίες. Πάλι ρεαλισμός και εξαιρετική, λιτή κινηματογράφηση, πάλι ατμόσφαιρα που ξυρίζει, πάλι πυκνή αφήγηση και πολλά νοήματα. Η πρώτη ταινία, σκληρή και πρωτότυπη για την εποχή της, παρουσιάζει μια δυσλειτουργική ευρωπαϊκή οικογένεια (πριν ακόμα αυτό γίνει της μόδας), που ζει κλείνοντας τα μάτια στα προβλήματά της, μέχρι τη στιγμή που κατανοεί ότι δεν μπορεί να συνεχίσει και αντιδρά. Συγκρούσεις στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό περιβάλλον της κι ένα για πολλούς αμφιλεγόμενο αλλά σίγουρα μεγαλειώδες τέλος, συνθέτουν ένα τεράστιο έργο, που βγάζει τη γλώσσα στο επίπλαστο και στο politicly correct, όπως μόνο μια ταινία του Haneke ξέρει να κάνει. Τελευταία και καλύτερη, η αριστουργηματική ταινία του Bresson, που βραβεύθηκε στις Κάννες και άφησε εποχή. Εμπνευσμένος από τον Τολστόι, ο Bresson παραδίδει μαθήματα ευρωπαϊκού κινηματογράφου αφηγούμενος, χωρίς ίχνος μελοδραματισμού, την ιστορία ενός νέου που οδηγείται στην κλοπή και μέσα από αυτήν, ολόκληρη την ιστορία της επίδρασης του χρήματος στη σύγχρονη κοινωνία.

Η έβδομη ήπειρος (1989),  Michael Haneke

Το χρήμα (1983), Robert Bresson

Διαβάστε περισσότερα για: