Adapted: Dredd εναντίον Dredd! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Adapted: Dredd εναντίον Dredd!

Adapted | 9-5-2015 |

Ο Δικαστής Dredd είναι ένας ήρωας κόμικ, δημιούργημα των βρετανών Carlos Ezquerra και John Wagner, ιδιαίτερα δημοφιλής τη δεκαετία του 1980. Το κόνσεπτ απλό, αλλά ταυτόχρονα κατάλληλο για να γίνει επιτυχία: στη δυστοπική Mega-City One του μακρινού μέλλοντος, όπου είναι συγκεντρωμένο ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού, το έγκλημα έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα. Γι’ αυτό έχει συγκροτηθεί ένα σώμα Δικαστών που κυνηγούν, συλλαμβάνουν εγκληματίες και αποδίδουν επιτόπου δικαιοσύνη. Ξεχωρίζει ανάμεσά τους ο Joseph Dredd, που θεωρείται ο καλύτερος και φυσικά ο πλέον απόλυτος, σκληρός και «κατά γράμμα» εφαρμοστής του νόμου.

Το 1995 ο σκηνοθέτης Danny Cannon ανέλαβε το εγχείρημα της πρώτης μεταφοράς του ήρωα-δικαστή στη μεγάλη οθόνη και η αλήθεια είναι πως αυτή ξεχωρίζει στο κινηματογραφικό βιογραφικό του (με το I Still Know What You Did Last Summer και το Goal! να είναι οι άλλες δύο πιο αναγνωρίσιμες)! Η ταινία ακολουθεί μια βασική ιστορία του κόμικ και φέρνει τον Dredd αντιμέτωπο με τον «κακό» Rico, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψει τη σκευωρία που έχει στηθεί εις βάρος του ίδιου.

JudgeDredd1995

Στους δύο αυτούς ρόλους βρίσκουμε τον Sylvester Stallone και τον Armand Assante αντίστοιχα, και τους δύο σε ιδιαίτερα πολυάσχολες στιγμές της καριέρας τους. Το διάσημο καστ όμως δεν τελειώνει εκεί: ο Max von Sydow δίνει το απαραίτητο κύρος σε μια ξεκάθαρα fun περιπέτεια, ενώ η Diane Lane είναι πολύ καλή ως η συνεργάτιδα του ήρωα. Η ταινία έχει όλα τα εχέγγυα για να γίνει επιτυχία: έναν δημοφιλή ήρωα και καστ, τη φωτογραφία του Adrian Biddle & τη μουσική του Alan Silvestri, ενώ η χαρακτηριστική στολή του ήρωα έχει σχεδιαστεί δια χειρός Gianni Versace! Κάτι όμως κρατάει το φιλμ πίσω!

JudgeDredd1995_Stallone

Το Judge Dredd του 1995 είναι μια χαμένη ευκαιρία: βλέποντάς το, αναρωτιέσαι γιατί ενώ γυρίστηκε στα μέσα των 90s, φαίνεται σαν να επαναπαύθηκε στα στάνταρ των ταινιών υπερηρώων των 80s! O Stallone κουβαλάει τη σκληράδα του χαρακτήρα, αλλά αυτή, πέρα από το ότι υποβαθμίζεται από μια μέτρια ερμηνεία, ξεχνιέται σε σημεία του σεναρίου: πχ ο Dredd βγάζει τη μάσκα του, κάτι που πολύ σπάνια συμβαίνει στα κόμικ. Τα εφέ είναι ικανοποιητικά, αλλά τίποτα δεν βοηθά την ταινία να σου βγάλει ένα feeling πραγματικά δυστοπικό, τουλάχιστον όχι με κάποιον τρόπο που να μην έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν (πχ Mad Max). Στο τέλος, σου μένει ένα κάπως ανάλαφρο συναίσθημα, όμοιο με εκείνο των χαλαρών PG-13 περιπετειών του στυλ «The Last Action Hero», σε καμία περίπτωση δηλαδή αντάξιο του ονόματος Dredd.

Dredd2012

Σχεδόν 20 χρόνια μετά, ο Pete Travis (Vantage Point) σκηνοθετεί μια εντελώς διαφορετική ματιά του Δικαστή. Το Dredd (2012) περισσότερο χαρακτηρίζεται ως reboot, παρά ως remake, καθώς δεν ακολουθεί την ίδια ιστορία με την αρχική ταινία. Θυμίζοντας περισσότερο το σύγχρονό του The Raid, βρίσκει τον Δικαστή Dredd να επιδιώκει την εξάρθρωση μιας σπείρας εμπόρων ναρκωτικών, με αρχηγό την Ma-Ma, «παγιδευμένος» σε έναν ουρανοξύστη της Mega-City One. Πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Karl Urban (ο Éomer του Lord of the Rings) του οποίου η ερμηνεία είναι πράγματι πολύ πιο κοντά στον αγέλαστο και προσηλωμένο στο έργο του Judge. Στο ρόλο της αρχιεμπόρου ναρκωτικών η επίσης «σκληρή» Lena Headey αποτελεί άξια αντίπαλό του.

Dredd2012Ma-Ma

Στο τελευταίο Dredd όμως, πόντους κερδίζουν η σκηνοθεσία και η φωτογραφία. Λες κι έχουν βγει πράγματι από χαρτί και μελάνι, οι στυλιζαρισμένες εικόνες ξετυλίγονται σε σκοτεινούς αλλά και εν μέρει χρωματισμένους τόνους, με σεκάνς σε αργή κίνηση, γυρισμένους και για 3D. Η ατμόσφαιρα είναι πράγματι κλειστοφοβική, με την δράση να τοποθετείται σχεδόν αποκλειστικά στους ορόφους του κτηρίου και το αίμα να ξεπηδά, ίσως και στα όρια του splatter. Χωρίς να αναλώνεται σε backstories, παρά εστιάζοντας στη δράση, ο Judge Dredd μάλλον βρήκε την ταινία που του άξιζε.

Γυρισμένη την εποχή των «σκοτεινών» μεταφορών κόμικ στην μεγάλη οθόνη, η ταινία του Pete Travis φαίνεται να ξέρει πολύ πιο ξεκάθαρα τον στόχο της. Αποφεύγει την πολύχρωμη και ανέμελη προσέγγιση που επέβαλλε η εποχή στον Dredd του 1995, αλλά και τις ελαφρώς “tongue-in-cheek” ατάκες του Stallone με την περίεργη προφορά (−Haven’t you ever had a friend? −Yes. Once. −What happened? –l judged him) που του χάρισαν άλλωστε και μια υποψηφιότητα για Χρυσό Βατόμουρο.


O Judge Dredd (1995) θα μπορούσε να στέκεται καλύτερα στα πόδια του αν ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, πιο κοντά στον Batman του Tim Burton, παρά στον Batman του Joel Schumacher. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι συντελεστές του έχουν πλέον αναγνωρίσει δημόσια την αποτυχημένη προσπάθεια. Από την άλλη, ο τελευταίος Dredd, αν και στυλιζαρισμένος, δεν ακολουθεί την πεπατημένη των μεγάλων στούντιο με τις απανωτές ταινίες υπερηρώων και βγαίνει κερδισμένος. Η παραγωγή του είναι πιο ανεξάρτητη και γι’ αυτό δεν χτίζει βάσεις για sequel και spinoffs (αν και οι fans τα απαιτούν), αλλά αποτελεί μια αυτοτελή περιπέτεια, που η κεντρική της ιδέα θα μπορούσε να λειτουργήσει ακόμα κι αν ο ήρωάς της δεν ήταν ο Dredd. Είναι η εκδοχή του Δικαστή που θα έπρεπε να έχουμε δει εξαρχής.

Αν επιλέξετε την, τώρα πια, cult εκδοχή του Dredd πάντως, θα το διασκεδάσετε και ίσως να νοσταλγήσετε, βλέποντας τον Sylvester Stallone να προσπαθεί να βρει το δίκιο του και να επιβάλλει Δικαιοσύνη με τον γνωστό του τρόπο. Αν ψάχνετε μια πιο σκοτεινή version, πολύ πιο κοντά στο είδος της αστυνομικής περιπέτειας και είστε φαν της στυλιζαρισμένης δράσης, τότε πηγαίνετε κατευθείαν στον Dredd του Karl Urban. Οι πιστοί οπαδοί του Δικαστή φυσικά δεν θα κάνετε το λάθος να παραλείψετε κάποια από τις δύο. Άλλωστε, επιτυχημένος ή όχι, «HE IS THE LAW»!

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , ,