ΕΘ 32: Τα παιδιά χωρίς ιθαγένεια, ο Ελληνικός κινηματογράφος και τα Βραβεία – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

ΕΘ 32: Τα παιδιά χωρίς ιθαγένεια, ο Ελληνικός κινηματογράφος και τα Βραβεία

Eκτός Θέματος | 31-3-2015 |

Με τα χτεσινά βραβεία της ακαδημίας Ελληνικού κινηματογράφου έκλεισε μία από τις καλύτερες χρονιές που έζησε τελευταία το Ελληνικό σινεμά. Ήταν μια χρονιά που πολλές Ελληνικές ταινίες διακρίθηκαν σε μεγάλα ξένα Φεστιβάλ ενώ φέτος είδαμε και ένα ελαφρώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το κοινό.

Δείτε τους νικητές των Βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας.

Οι ταινίες που φέτος ξεχώρισαν ήταν τα Xenia του Πάνου Χ. Κούτρα που είδαμε να συμμετέχει στο “Ένα κάποιο βλέμμα” των Καννών πέρσι, Το Μικρό Ψάρι του Γιάννη Οικονομίδη που είδαμε στο διαγωνιστικό της Berlinale, το Για Πάντα της Μαργαρίτα Μαντά που διαγωνίσθηκε στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, την Έκρηξη του Σύλλα Τζουμέρκα που είδαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, το Στο Σπίτι του Αθανάσιου Καρανικόλα που επίσης είδαμε στην Berlinale. Είχαμε και την Νορβηγία, σε τμήμα του Φεστιβάλ στο Κάρλοβι Βάρι, είχαμε και την συμπαραγωγή στο Modris, το οποίο ήταν στο διαγωνιστικό του Σαν Σεμπαστιάν. Για να μη μακρηγορούμε άλλο, σε σχεδόν κάθε Φεστιβάλ της Ευρώπης που είναι αξιομνημόνευτο είχαμε τουλάχιστον μία Ελληνική ταινία με τα σχόλια του ξένου τύπου να είναι ως επί το πλείστον θετικά. Υπήρξαν βέβαια και αρνητικά και πολλές από τις ταινίες που είδαμε για παράδειγμα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά και κάποιες λίγες ίσως από τις προαναφερθείσες, ήταν ταινίες χωρίς ιδιαίτερο νόημα και αυτό που κάποιοι από τους Cinefreaks λέμε καλλιτεχνικές ταινίες για το τίποτα, κάτι που σίγουρα το Ελληνικό σινεμά θα πρέπει να προσέξει.

Το καλό σχετικά κλίμα στο Ελληνικό σινεμά ακολούθησε και μια τελετή απονομής βραβείων που ήταν ενδιαφέρουσα και με αρκετά κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Το μεγάλο θέμα της απονομής ήταν τα παιδιά χωρίς ιθαγένεια. Εκείνα ήταν που παρέδωσαν το βραβείο καλύτερης ταινίας στον Πάνο Κούτρα και τους παραγωγούς της Xenia, με τον σκηνοθέτη να τους δίνει το βραβείο και να μη δέχεται να πάρει τα άλλα δύο βραβεία που κέρδισε, το Σκηνοθεσίας και το Σεναρίου, λέγοντας ότι θα τα πάρει όταν περάσει νόμος που θα δώσει στα ιθαγένεια στα παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα.

997D3017732EA18B8C609CA5DCB8304F

Για όσους δεν έχουν δει την Xenia, να θυμίσουμε ότι δύο τέτοια παιδιά είναι πρωταγωνιστές της ταινίας.

Δείτε την συνέντευξη μας με τον Πάνο Κούτρα, τον Νίκο Γκέλια και τον Kώστα Νικούλι του Xenia

H κίνηση του Κούτρα φυσικά είναι συμβολική, λέει όμως πολλά. Φέρνει το θέμα των παιδιών αυτών, που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, ή έχουν περάσει όλα τους τα παιδικά χρόνια και έχουν μεγαλώσει στην χώρα μας, χωρίς να γνωρίζουν άλλη πατρίδα, στο επίκεντρο. Μιλάμε για παιδιά που υποφέρουν, παιδιά που αν δεν έχουν δουλειά στην Ελλάδα, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς άδεια διαμονής, παιδιά χωρίς πατρίδα, παιδιά που ζουν την κρίση όσο εμείς, παιδιά που είναι η νέα γενιά της Ελλάδας. Ταυτόχρονα είναι παιδιά που μόνο όταν διαπρέπουν στον αθλητισμό ή όταν προκηρύσσονται εκλογές τα σκέφτονται οι περισσότεροι από τους πολιτικούς μας. Ας ελπίσουμε ότι τα παιδιά αυτά θα πάρουν ιθαγένεια σύντομα και ότι δεν θα επικρατήσει το “ψεκασμένο” μέρος της κυβέρνησης σε τέτοιες αποφάσεις.

Κάτι άλλο που δεν του δώσαμε αρκετή σημασία, γιατί ίσως δε του δίνουμε συνήθως σημασία σαν κοινωνία, είναι ότι η Xenia, είναι μια ταινία LGBT, έχοντας στο κέντρο της ιστορίας της έναν έφηβο που είναι gay και μεγαλώνει στην συντηρητική Ελληνική κοινωνία. Ανεξάρτητα του αν σας άρεσε ή όχι η ταινία, που κέρδισε 6 σημαντικά βραβεία, (εμάς μας άρεσε και θεωρούμε δίκαιη πέρα για πέρα την βράβευσή της), είναι μια ταινία σημαντική καθώς μιλά για πραγματικά θέματα που ο κινηματογράφος και οι τέχνες δύσκολα τα πιάνουν, και όταν το κάνουν συνήθως τους δίνουν ένα δραματικό τόνο. Ο Κούτρας έκανε τον Dani της Ξενίας, το παιδί της διπλανής πόρτας, που θα του έκανες παρέα και θα χόρευες μαζί του, χαρούμενος για το ότι υπάρχουν τέτοια παιδιά. Αν έπαιρνε υπηκοότητα δε, θα έκανες μαζί του ένα μεγάλο πάρτι. Μπορεί να μη το καταλάβαμε, αλλά σε μία χώρα βαθιά συντηρητική στα θέματα ομοφυλοφίλων, αυτό που έγινε με την Ξενία είναι ένα μεγάλο βήμα. Όπως μας είπε και ο Κούτρας βέβαια το σινεμά δεν αλλάζει τον κόσμο, μπορεί να κάνει όμως βήματα, μικρά βήματα στο να αλλάξουμε εμείς.

xenia (1)

Αρκετά είδαμε τα θετικά όμως ας δούμε και τα άλλα… Η γιορτή του Ελληνικού σινεμά μεταδόθηκε για άλλη μια φορά από συνδρομητική τηλεόραση, αποκλείοντας από την παρακολούθησή της όποιον ήθελε να την δει. Το Ελληνικό δημόσιο, εσύ και γω δηλαδή, πληρώνουμε εκατομμύρια κάθε χρόνο για να βλέπουμε τους αγώνες του Champions League και της Euroleague στα δημόσια κανάλια (κάτι που δεν γίνεται σε καμία χώρα της Ευρώπης), ενώ δε μπορεί να ξοδέψει κάποια χρήματα για να στηρίξει παραπάνω το χιλιοταλαιπωρημένο Ελληνικό σινεμά. Σε κάθε περίπτωση η ίδια η Ελληνική ακαδημία θα πρέπει να προσπαθήσει για το άνοιγμα του Ελληνικού σινεμά στο εσωτερικό της χώρας και μια απονομή όπως η χτεσινή, που μόνο καλό μπορεί να κάνει στο Ελληνικό σινεμά, δεν μπορεί να μεταδίδεται σε κλειστά κανάλια ή αν μην μεταδίδεται καθόλου όπως κάποια χρόνια πριν. Εκτός αν το σινεμά της χώρας θέλει να μείνει κλεισμένο στο μικρόκοσμό του, στο σινεφίλ κοινό της πρωτεύουσας (το οποίο αγαπάμε βέβαια), αλλά είναι το μόνο που έχει την ευκαιρία να δεις τις Ελληνικές ταινίες κάθε χρονιάς. Το είπαμε και το ξαναλέμε. Οι Ελληνικές ταινίες που βγαίνουν στις αίθουσες (και δεν είναι πρακτικά τηλεοπτικές παραγωγές) παίζονται μόνο σε λίγες αίθουσες της Αθήνας, άντε και σε μία αίθουσα στην Θεσσαλονίκη. Όλες οι υπόλοιπες πόλεις, μεγάλες και μικρές βλέπουν Ελληνικό σινεμά… ποτέ… Αν δεν πάρει κάποια ταινία βραβείο σε μεγάλο Φεστιβάλ, όπως ο Κυνόδοντας, δύσκολα κάποιος στην Πάτρα, τον Βόλο, τα Γιάννενα, τα νησιά θα την δει. Σε πολλές περιπτώσεις η ταινία δεν θα φτάσει σε πολλές πόλεις της χώρας ακόμα και αν βραβευτεί. Έχοντας ζήσει και περάσει από πολλές μικρές Ευρωπαϊκές πόλεις τα τελευταία χρόνια, είναι τραγικό να μπορεί κάποιος να δει Ελληνικές ταινίες σε μικρές Γερμανικές, Γαλλικές, Ολλανδικές πόλεις και να μη μπορεί σε αντίστοιχες πόλεις της Ελλάδας.

Η άποψη βέβαια είναι ότι δεν υπάρχει κοινό, ότι και να παιχτεί η ταινία, δεν θα την δει κανείς. Ίσως να την δούνε λίγοι. Όμως δεν μπορώ να πιστέψω ότι η Ελλάδα πάει να χτίσει σινεμά, με το 50% του πληθυσμού της αποκλεισμένο από αυτό. Γιατί αυτό κάνει η Ελλάδα, μάλλον οι Έλληνες κινηματογραφιστές, προσπαθούν να χτίσουν σινεμά. Και σε αυτή την προσπάθεια, χρειάζεται όλους τους σινεφίλ και μη, όπου και να βρίσκονται.