CinefreakShow Berlinale 2015 Edition: Μέρα 3η - πως να κάνεις ταινία σε μία λήψη και με την κάμερα στο χέρι – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

CinefreakShow Berlinale 2015 Edition: Μέρα 3η – πως να κάνεις ταινία σε μία λήψη και με την κάμερα στο χέρι

WebTV, Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 8-2-2015 |

Η τρίτη μας μέρα στο Βερολίνο μας επιφύλασσε κάποιες καλές ταινίες κάποιες μεγάλες ερμηνείες και μία ταινία του διαγωνιστικού που γυρίστηκε σε ένα μόνο πλάνο. Για δείτε τι είδαμε:

Δείτε το CinefreakShow από την πρώτη μέρα της Berlinale.

Δείτε το CinefreakShow από την δεύτερη μέρα της Berlinale.

Δείτε τα πάντα για το μεγάλο Φεστιβάλ στην ειδική σελίδα μας για την Berlinale.

Ας τα δούμε λοιπόν και πιο αναλυτικά:

201504290_7_IMG_FIX_700x700

Ξεκινάμε με την πρώτη ταινία της μέρας για το διαγωνιστικό που ήταν το Ixcanul Volcano από την Γουατεμάλα. H Μαρία είναι μια δεκαεπτάχρονη κοπέλα που ανήκει στην φυλή Kaqchikel των Maya και ζει στη Γουατεμάλα. Ζει με τους γονείς της σε ένα κτήμα παραγωγής καφέ, στους πρόποδες ενός ενεργού ηφαιστείου. Οι γονείς παρακαλούν το ηφαίστειο για καλή τύχη στην κόρη τους, το οποίο είναι κυρίως ένας καλός γάμος, κάτι που θα βρεθεί στο πρόσωπο ενός αρχιεργάτη σε μια φάρμα. Η Μαρία όμως παρά τις βλέψεις των γονιών της θα αναπτύξει μια τρυφερή σχέση με έναν από τους συλλέκτες του καφέ στο κτήμα, με τον τελευταίο να θέλει να φύγει από την άσχημη πραγματικότητά του και να πάει στην Αμερική για να βρει ένα καλύτερο μέλλον. Η Μαρία θέλει να τον ακολουθήσει και να πάει μαζί του, όμως εκείνος θα την προδώσει και θα την αφήσει πίσω του.

Δείτε περισσότερα για την ταινία.

Η συνέχεια ανήκε στην Lea Seydoux, που αν και δεν ήρθε φέτος στην Berlinale, έλαμψε στο διαγωνιστικό στο Diary of a Chamber maid.

journal d'une femme

Ο Γάλλος Benoît Jacquot, σκηνοθέτης των L’école de la chair (υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα του 1998) και Les adieux à la reine (υποψήφιο για τη Χρυσή Άρκτο του 2012), επιστρέφει στη Berlinale, αυτή τη φορά επιχειρώντας μια κινηματογραφική ερμηνεία του ιστορικού μυθιστορήματος του Octave Mirbeau Le Journal d’une femme de chambre, την τρίτη κατά σειρά μεταφορά του στον κινηματογράφο μετά από αυτές των μεγάλων μαέστρων, Renoir (1946) και Buñuel (1964).

Η νεαρή και όμορφη Célestine (Léa Seydoux) στέλνεται από το παριζιάνικο γραφείο με το οποίο συνεργάζεται, να δουλέψει για ένα πλούσιο ζευγάρι στη βίλλα τους στη Νορμανδία, ως καμαριέρα. Αποφασίζει να πάει χωρίς να της αρέσει η ιδέα, μόνο και μόνο για να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα αφεντικό που την παρενοχλεί σεξουαλικά, την τυραννική γυναίκα του που της κάνει τη ζωή δύσκολη, και μια μαγείρισσα που ετοιμάζεται να πνίξει κρυφά το δεύτερο νόθο βρέφος που πρόκειται να γεννήσει. Η κοπέλα από τα τρία φοβάται πιο πολύ το τελευταίο, αφού τα δύο πρώτα ξέρει πολύ καλά πώς να τα αντιμετωπίσει. Δείτε περισσότερα και κριτική για το Diary of a Chamber maid.

Την μέρα για το διαγωνιστικό έκλεισε το γυρισμένο σε ένα μόνο πλάνο Victoria που μας έδωσε ένα άρωμα από την πόλη του Φεστιβάλ, καθώς είναι γυρισμένο στο Βερολίνο και έχει πολλές αναφορές στην πόλη. Η Victoria είναι μία κοπέλα από την Μαδρίτη που ζει στο Βερολίνο εδώ και λίγους μήνες. Δεν μιλά Γερμανικά, όμως είναι ενθουσιασμένη με τη δυναμική της πόλης και τους ανθρώπους της. Είναι ευθύς και δεν διστάζει να φλερτάρει με τον μπαρμαν στο κλαμπ του Kreuzberg, της πιο εναλλακτικής συνοικίας του Βερολίνου, ενώ όταν στο δρόμο της επιστροφής κάποια άγνωστοι θα της συστηθούν, εκείνη σε αντίθεση με τις περισσότερες κοπέλες στην ηλικία της, δέχεται. Έτσι θα ξεκινήσει μια μεγάλη μεταμεσονύχτια περιπέτεια στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με αυτούς τους τέσσερις αγνώστους και κυρίως τον γοητευτικό Σονε, που το όνομα του θα πει ήλιος και που έχει δικό του μαγαζί, αυτοκίνητο και είναι συγγενής του Μότσαρτ, σύμφωνα με τον ίδιο. Οι πέντε της παρέας θα μπλεχτούν σε μπελάδες με την μαφία και την αστυνομία, σε μία ταινία που περιγράφει τις περιπέτειες τους σε πραγματικό χρόνο.

Αυτή είναι η σχετικά πεζή ιστορία που πραγματεύεται το σενάριο, αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν στο Διαγωνιστικό της Berlinale, αν δεν υπήρχε μια τεράστια λεπτομέρεια. Ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper, αποφάσισε να γυρίσει αυτήν  την ταινία σε ένα και μόνο take (για την ακρίβεια δύο, αλλά ως ένα διαφημίστηκε), με μία μόνο κάμερα. Έτσι καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ο ένας και μοναδικός κάμερα μαν, ακολουθεί τους ηθοποιούς, που για δύο και πλέον ώρες παίζουν ακατάπαυστα σε κάποιες δύσκολες σκηνές. Δείτε περισσότερα για τον τρόπο που γυρίστηκε το Victoria και κριτική.

Συνέχεια με δύο ταινίες του Πανοράματος. Ξεκινώντας λοιπόν  από τα καλά είδαμε το Angelica του Mitchell Lichtenstein.

Μεταφερόμαστε στο Λονδίνο του 19ου αιώνα για να παρακολουθήσουμε μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Η ταινία ξεκινά με τη νεαρή ηθοποιό Angelica η οποία βρίσκεται στο πλευρό της ετοιμοθάνατης μητέρας της. Η τελευταία φανερά ταραγμένη προσπαθεί με κάθε τρόπο να διηγηθεί στην κόρη της πτυχές της ζωής της για τις οποίες δεν είχε μιλήσει ποτέ.

201510225_2_IMG_FIX_700x700

1880 και η νεαρή Constance, πωλήτρια στο επάγγελμα, γνωρίζει τον γοητευτικό Dr Joseph Barton, ζει μαζί του δυο τρεις ρομαντικές στιγμές, ερωτεύεται τους τρόπους και την τρυφερότητά του και τον παντρεύεται (συνήθης η διαδικασία για την πλειοψηφία των γάμων της εποχής εκτός αν μεσολαβούσε προξενιό αλλά εντάξει, ας μη ξεφεύγουμε). Ακολουθούν μέρες μεγάλης ευτυχίας και για τους δύο, με τον Joseph να μυεί Constance στην καλή κοινωνία, τον έρωτα και το σεξ. Με πιστή ακρίβεια στην παραδοσιακή ακολουθία των γεγονότων, η τελευταία μένει έγκυος στην Angelica, αν και τα ροζ συννεφάκια διαλύονται από την πολύ δύσκολη γέννα, και τις συμβουλές του γιατρού να μην ξαναμείνει ποτέ έγκυος γιατί θα κινδυνέψει η ζωή της ίδιας και του εμβρύου. Δείτε περισσότερα και την κριτική μας για το Angelica.

Ένας παλιός γνώριμος του φεστιβάλ επιστρέφει φέτος στον τόπο του εγκλήματος, και συγκεκριμένα στο Panorama. Πρωταγωνιστής στην ταινία Flaming hearts στην 28η διοργάνωση και μέλος της επιτροπής στην 30η διοργάνωση, ο Peter Kern σκηνοθετεί αυτή τη φορά την ταινία The Last Summer of the Rich. Και νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε περιοριστεί στις δύο πρώτες φεστιβαλικές του συμμετοχές.

201502907_1_IMG_FIX_700x700

Η ταινία αφορά τη ζωή της Hanna von Stezewitz (Amira Casar), διευθύντριας μεγάλης εταιρίας και γόνου ζάπλουτης οικογενείας. Η κυρία αυτή αποτελεί το κλασικό παράδειγμα του ανθρώπου που τα έχει όλα και δεν έχει τίποτα, που αναζητά συνεχώς τρόπους να καλύψει τεράστια κενά και που πάντα καταλήγει μόνος και ανικανοποίητος. Πολύ ωραία. Παρακολουθούμε, λοιπόν, στην ταινία τις ομολογουμένως τραβηγμένες σεξουαλικές της διαστροφές, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους γύρω της αλλά και τον εαυτό της ως άψυχα αντικείμενα που εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο μέχρι τέλους μέσα σε ένα παιχνίδι ατέλειωτης διαφθοράς. Και πάλι ωραία. Περισσότερα και κριτική για το Last Summer of the rich.

Περνώντας στο Φόρουμ τώρα. Δύο ταινίες είδαμε, η πρώτη το Η.  που έκανε μεγάλο θόρυβο πριν το Φεστιβάλ αποδείχτηκε όμως κατώτερο των περιστάσεων. Δεύτερη ήταν το Le Dos Rouge, μια ταινία αφιέρωμα στον Bertrand Bonello.

Πέρα από το Φεστιβάλ βέβαια έχουμε να κάνουμε με μία πανέμορφη πόλη εδώ στο Βερολίνο, που σήμερα μας κράτησε και υπέροχο καιρό.

Screenshot from 2015-02-08 18:44:17

Και βέβαια αν και η Ελλάδα λείπει φέτος από το διαγωνιστικό και τα άλλα προγράμματα, δυστυχώς στις βιτρίνες βιβλιοπωλείων και κιοσκς, την θυμόμαστε…

Screenshot from 2015-02-08 18:43:46

Διαβάστε περισσότερα για: