Τα 30 καλύτερα ντεμπούτα στην ιστορία του κινηματογράφου – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τα 30 καλύτερα ντεμπούτα στην ιστορία του κινηματογράφου

Ειδήσεις | 5-12-2014 |

Το ντεμπούτο ενός σκηνοθέτη είναι σίγουρα μια στρεσογόνα διαδικασία για τον/την ίδιο/α. Ο δημιουργός καλείται να φέρει κάτι καινούργιο στην έβδομη τέχνη και να τραβήξει ταυτόχρονα το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών. Σίγουρα η πρώτη ταινία κάθε σκηνοθέτη είναι πολύ σημαντική, αν θέλει να μείνει στην ιστορία και συνήθως λειτουργεί ως οδηγός και ως μέτρο σύγκρισης της μετέπειτα καριέρας του/της.
Ας δούμε λοιπόν κάποια παραδείγματα σκηνοθετών που όχι απλά τα πήγαν καλά, αλλά εξασφάλισαν από την αρχή μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου, ασχέτως με την μετέπειτα εξέλιξη τους.

30.The Virgin Suicides (Sofia Coppola, 1999)
The-Virgin-Suicides
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίου του Jeffrey Eugenides, η ταινία πραγματεύεται την ιστορία πέντε αδερφών μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της μίας από αυτές. Οι γονείς τους ενισχύουν τον έλεγχο των ζώων τους και αυτές αντιδρούν με διάφορους τρόπους (π.χ. Κάνουν σεξ στη σκεπή του σπιτιού) με αποκορύφωμα -SPOILER ALERT- τη αυτοκτονία και των πέντε. Ο θάνατος τους αποκαλύπτει την επιρροή που είχαν στους κατοίκους της πόλης, καθώς και την κληρονομία που άφησαν πίσω με αυτή τους την πράξη.
Η Coppola συνοδεύεται από την ευχή και κατάρα του ονόματός της. Με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι απλά η κόρη του μπαμπά της. Αποστόλη που φέρνει εις πέρας με μεγάλη επιτυχία. Δημιουργεί τα δικά της διακριτά χαρακτηριστικά όπως αιρετικοί χαρακτήρες, ενδιαφέροντα soundtracks και εξαιρετική οπτική αισθητική. Η φήμη της θα αυξηθεί με την ταινία Lost in Translation (2003) αλλά από εκεί και πέρα θα απογοητεύσει το πιο σοφιστικέ κοινό της επιλέγοντας το στυλ αντί του βάθους.

29.Ratcatcher (Lynne Ramsay, 1999)
Ratcatcher
O James, ένα αγόρι μιας επαρχιακής πόλης, βλέπει τον φίλο του να πνίγεται στο κανάλι. Το αγόρι κάνει ότι μπορεί για να καταπολεμήσει τις ενοχές του αλλά η απογοήτευση του κερδίζει τη μάχη.
Η Ramsay αν και θα αποκτήσει αργότερα τη φήμη της δύσκολης σκηνοθέτη αφού εγκαταλείπει projects, εμείς μάλλον θα τη χαρακτηρίζαμε τελειομανή. Ήδη από το ντεμπούτο της καταφέρνει να δημιουργήσει ωμά και ειλικρινή πορτραίτα των ηρώων τους, αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικοοικονομικό τους υπόβαθρο. Το Ratcathcer, αν και ζοφερό, είναι μια εξαιρετική αφήγηση για τη ζωή στην ύπαιθρο με τη μοναδική ματιά της δημιουργού.

28.Hunger (Steve McQueen, 2008)
Bobby-Sands-in-Hunger
Με αφορμή την απεργία πείνας μελών του IRA μέσα στις φυλακές, ο σκηνοθέτης εξετάζει τις πολιτικές αδικίες και τις θηριωδίες που λαμβάνουν χώρα στο σωφρονιστικό σύστημα, μέσα από έναν υπέρ-στυλιζαρισμένο φακό.
Το Hunger είναι μια σκληρή και ωμή ταινία που σίγουρα δε σε αφήνει να ξεχάσεις αυτή και τον σκηνοθέτη της. Στη συνέχεια ο σκηνοθέτης ασχολήθηκε με εξίσου αιχμηρά θέματα όπως η δουλεία και ο εθισμός στο σεξ, αλλά σύμφωνα με τη γνώμη κοινού και κριτικών το Hunger είναι το αριστούργημά του. Η αλήθεια είναι πως όταν κάνεις μια τόσο δυνατή αρχή μετά είναι αρκετά δύσκολο να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν περιμένουμε ακόμα πολλά από τον εν λόγω δημιουργό.

27.Sweetie (Jane Campion, 1989)
Sweetie-1989
Η Kay έρχεται αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις διάφορων σχέσεων συμπεριλαμβανομένης και της σχέσης της με την αδερφή της, Sweetie. Παρά τις προσπάθειες της Kay και τι οικογενείας της να αντιμετωπίσουν την περιέργη και παιδιάστικη συμπεριφορά της Sweetie, αυτή συνεχώς χειροτερεύει.
Η ταινία έριξε τα φώτα στον αυστραλιανό κινηματογράφο και σε μία πολύ σημαντική δημιουργό. Στοιχεία όπως η εξέταση των συγκρούσεων από μια γυναικεία οπτική, υπάρχουν και στις μετέπειτα ταινίες της (An Angel at My Table, 1990 and The Piano, 1993) συνέθεσαν μια νέα και απαραίτητη φωνή στον διεθνή κινηματογράφο.

26.Killer of Sheep (Dir. Charles Burnett, 1977)
Killer-of-Sheep-1977
Η ταινία ακολουθεί τον Stan, έναν εργάτη σφαγείου και τις επεισοδιακές αλληλεπιδράσεις με τον περίγυρο του. Η ρεαλιστική προσέγγιση σε συνδυασμό με τις λιτές ερμηνείες των ηθοποιών έκαναν τον Burnett αναγνωρίσιμο.
Η προβολή της ταινίας καθυστέρησε λόγω νομικών προβλημάτων με τη μουσική και ο σκηνοθέτης συνέχισε τη καριέρα του. Ευτυχώς, τα νομικά προβλήματα ξεπεράστηκαν και η ταινία κατάφερε να βρει το κοινό της.

25. Chocolat (Dir. Claire Denis, 1988)
Chocolat
Η France Dalen επιστρέφει στο Καμερούν σε μία αναδρομή στην παιδικής ηλικία ως η κόρη ενός υπεύθυνου των αποικιοκρατικών δυνάμεων. Μέσα από ένα flashback, η France θυμάται την απογοητευτική και σαδιστική συμπεριφορά της μητέρας της στον Αφρικανό του υπηρέτη, Protée.
Αν και αρχικά η ταινία προοριζόταν να είναι αυτοβιογραφική, η σκηνοθέτης επιλέγει να αλλάξει την ιστορία της και να επικεντρώσει στην αλληγορία πάρα στις προσωπικές τις εμπειρίες. Αν και η δομή της ταινίας είναι πιο προσιτή από σε επόμενες δουλείες της Denis ( πιο αφηρημένες και κατακερματισμένες ως προς τη πλοκή), η θεματολόγια είναι παρόμοια, ασχολείται δηλαδή με τα εθνικά/φυλετικά θέματα που πηγάζουν από την αποικιοκρατική ιστορία της Γαλλίας.

24.Being John Malkovich (Spike Jonze, 1999)
beingjohnmalkovich3
Η ταινία είναι μια φιλόδοξη παραγωγή, ειδικά για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη. Το μυαλό και το σώμα του γνωστού ηθοποιού, Malkovich, γίνεται δοχείο για να δεχτεί ένα μείγμα ανθρώπων ανάμεσα τους αποτυχημένοι, σεξουαλικά καταπιεσμένες γυναίκες και ένας μοναχικός παίχτης μαριονετών.
Μέσα από την μοναδική ματιά του Jonze, βλέπουμε ένα σουρεαλιστικό και διεστραμμένο παραμύθι που βουτά στις κρυφές επιθυμίες και στο ασυνείδητο των ηρώων του, με παράλογο χιούμορ και με φόντο το New Jersey. Ένα ντεμπούτο που σίγουρα δεν πέρασε απαρατήρητο.

23. Deus e o Diabo na Terra do Sol ( Glauber Rocha, 1964)
black-god-white-devil
Ένας απλός αγροτικός εργάτης Manuel και η γυναικά του Rosa έρχονται αντιμέτωποι με τις κατά καιρούς ξηρασίες και το μονίμως αδίστακτα αφεντιά. Όταν ο Manuel σκοτώνει ένα από τα αφεντικά του, ο οποίος πήγε να τον εξαπατήσει για τα κέρδη, το ζευγάρι ξεκινάει ένα ταξίδι με συναντήσεις “αγίων” και “δαιμόνων”
Το Deus e o Diabo na Terra do Sol ( Μαύρος Θεός, Άσπρος Διάβολος) τονίζει τις δυνατότητες του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, χρησιμοποιώντας επιρροές (Eisenstein, Godard, Rossellini, κ.λ.π.) για να δημιουργήσει ένα μοναδικό και περίπλοκο αποτέλεσμα. Η ταινία εξετάζει στοιχεία της ανθρώπινης φύσης, της πολιτικής και της θρησκευτικής αφοσίωσης, τα οποία θα συναντήσουμε και σε μετέπειτα δουλειές του σκηνοθέτη.

22.Ossessione (Luchino Visconti, 1943)
Ossessione
Σε μια ελεύθερη διασκευή του Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές, o Visconti εξετάζει τις δολοφονικές συνέπειες τις εξωσυζυγικής σχέσης του Gino και της παντρεμένης Gionanna. Συνδυάζοντας τον νεορεαλισμό με το μελόδραμα, ο σκηνοθέτης δημιουργεί έντονες σκηνές διάχυτες από ωμή σεξουαλικότητα και απελπισία.
Δυστυχώς το Ossessione (στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ως Διαβολικοί Εραστές) δε θα βρει ανοιχτό δρόμο προς τις αίθουσες και το κοινό. Προβλήματα με τη λογοκρισία και τα δικαιώματα από τον Ταχυδρόμο καθυστέρησαν την κυκλοφορία για αρκετά χρόνια. Τελικά η ταινία βρήκε τον δρόμο της και την αναγνώριση που της αξίζει, δίνοντας επιτέλους στο κοινό την αρχή του μεγάλου δημιουργού.

21. Strike (Sergei Eisenstein, 1925)
strike
Με αφορμή την απεργία σε ένα εργοστάσιο, ο σκηνοθέτης διερευνά και διευκρινίζει τις δικές του θέσεις πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου. Ταυτόχρονα παίρνει πολιτική θέση και υποστηρίζει το νεοσύστατο σοβιετικό καθεστώς.
Όπως και οι περισσότερες δουλειές του δημιουργού, η ταινία με αριστουργηματικό τρόπο εξερευνεί της δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου. Αν και o Eisenstein θα λογοκριθεί αργότερα για τις “ακραίες” πολιτικές του θέσεις, συνεχίζει να διδάσκει μέχρι και σήμερα τους απανταχού cinephiles την τέχνη του κινηματογράφου.

20.Blood Simple ( Joel and Ethan Coen, 1984)
Blood-Simple
O Julian Marty προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ για να διερευνήσει την απιστία της γυναίκας του, Abby. O Marty όμως δεν ξέρει πως ο ντετέκτιβ, Loren Visser, σχεδιάζει να τον δολοφονήσει και να παγιδεύσει τη γυναίκα του.
Το ξεκίνημα των αδερφών Coen δε θα μπορούσε παρά να φέρει τις παράλογες καταστάσεις και το μαύρο χιούμορ πως μας έχουν συνηθίσει σε όλη την καριέρα τους. Ήδη από την πρώτη ταινία, αιχμαλώτισαν το κοινό, δημιουργώντας φανατικούς οπαδούς ανά την υφήλιο και αφήνοντας το δικό τους σημάδι στην έβδομη τέχνη.

19. This Sporting Life (Lindsay Anderson, 1963)
This-Sporting-Life-1964
Η ταινία ασχολείται με τη ζωή του Frank, ενός παίκτη του ράγκμπι, ο οποίος αποκτά δόξα και συνάπτει σχέση με τη σπιτονοικοκυρά του, Margaret.
Αν και οι Βρετανοί κριτικοί θα κατηγορήσουν την ταινία ανοιχτά για “ρεαλισμό νεροχύτη”, αυτή θα πάρει πολλά βραβεία (συμπεριλαμβανομένων δύο υποψηφιοτήτων για Όσκαρ) και επαίνους από το διεθνές κοινό.

18. Ivan’s Childhood (Andrei Tarkovsky, 1962)
IVAN'S CHILDHOOD
Μετά από κάποιες εξαιρετικές ταινίες μικρού μήκους, αυτή είναι η πρώτη απόπειρα του σκηνοθέτη για μεγάλου μήκους. Βασισμένη στο διήγημα Ivan του Vladimir Bogomolov, η ταινία έχει χαλαρή αφηγηματική δομή, flashbacks, ονειρικές διαδοχές σκηνών και έδαφος που μαρτυρά πόλεμο. Συνθήκες ιδανικές για να πει την ιστορία του Ivan, ενός αγοριού που έχασε τους γονείς του στον πόλεμο με τους Γερμανούς και ζητά εκδίκηση.
Αν και ο σκηνοθέτης ήταν δυσαρεστημένος με την τελική εκδοχή της ταινίας, αυτή απέσπασε επαίνους και κέντρισε το ενδιαφέρον του κοινού παγκοσμίως. Η ταινία είναι μια συναρπαστική απεικόνιση της νεολαίας και της βίας με τη μοναδική ματιά ενός ιερού τέρατος της έβδομης τέχνης.

17.La pointe courte (Agnès Varda, 1955)
La-pointe-courte
Σε μία παραθαλάσσια πόλη, ένας άντρας και μία γυναικά αντιμετωπίζουν τα απομεινάρια της αποτυχημένης σχέση τους. Η ταινία ταλαντεύεται ανάμεσα στην ιδιαιτερότητα της σχέσης τους και στην εξωτερική οπτική των υπόλοιπων κατοίκων της πόλης. Εμπνευσμένη από τη δουλειά του Faulkner, η Varda κάνει μια ρεαλιστική προσέγγιση στους φανταστικούς χαρακτήρες. Αυτό το στυλ θα ακολουθήσει τη σκηνοθέτη και στην μετέπειτα πορεία της τόσο στις μυθοπλασίες όσο και στα εξαιρετικά ντοκιμαντέρ της.

16.Reservoir Dogs (Quentin Tarantino, 1992)
reservoir-dogs-filmmaking
Μετά από μια κακότεχνη ληστεία διαμαντιών, μια ομάδα ανδρών (οι περισσότεροι από τους οποίους χρησιμοποιούν “πολύχρωμα” ψευδώνυμα) προσπαθούν να καταλάβουν ποιος είναι ο μυστικός αστυνομικός στην ομάδα.
Ο γρήγορος, εξαιρετικά βίαιος και αυτοαναφορικός κόσμος του Reservoir Dogs έθεσε τις βάσεις για τις μελλοντικές δουλείες του Tarantino, ταινία που θα γίνει γνωστή και μείνει στη μνήμη του κοινού για τους πνευματώδεις διαλόγους, τους αφηγηματικούς πειραματισμούς και τις κιναματογραφiκές αναφορές της.

15.Shadows ( John Cassavetes, 1959)
shadows
Η ταινία θεωρείται από πολλούς ορόσημο του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου. Από τις μεταβολές στο ρυθμό και τις αυτοσχεδιαστικές ατάκες μέχρι το αμφιλεγόμενο θέμα του,ο σκηνοθέτης δημιουργεί μια μοναδική, καινούργια για την εποχή, οπτική που μέχρι στιγμής σπάνια είχε χρησιμοποιηθεί στο αμερικάνικο κινηματογράφο.
Αν και θα μπορούσε να δημιουργήσει μια πολύ ευρεία εναλλακτική εκδοχή της ταινίας ( ο Ray Carney λέγεται ότι διαθέτει το μοναδικό αντίγραφο της αρχικής εκδοχής), ο Cassavetes καταφέρνει μία ισχυρή απεικόνιση της αμερικανικής κουλτούρας, επιδεικνύοντας το ταλέντο ενός από τους πιο φιλόδοξους κινηματογραφιστές στις Η.Π.Α. αλλά και παγκοσμίως.

14.Night of the Living Dead (George Romero, 1968)
night_of_the_living_dead
Μετά το σοκ που περνάει δει βλέποντας τον αδελφό της να σκοτώνεται σε ένα νεκροταφείο, η Barbra βρίσκει καταφύγιο σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Εκεί, συναντά μια σειρά από χαρακτήρες που όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν από την επίθεση των ζόμπι.
Αυτή είναι η μητέρα όλων των ταινιών ζόμπι (αν και ότι ο τίτλος θα δοθεί στην ταινία του 1978 του Romero, Dawn of the Dead). O σκηνοθέτης δημιουργεί τεταμένη ατμόσφαιρα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου. Η “indie” αίσθηση και τα μοναδικά πλάσματα της ταινίας έφτιαξαν μια νέα εκδοχή ζόμπι που θα χρησιμοποιηθούν ή και θα κακοποιηθούν από αμέτρητους σκηνοθέτες και μέχρι και σήμερα η αισθητική του Romero είναι φανερή σε ότι έχει να κάνει με το είδος.

13.Who’s Afraid of Virginia Woolf? ( Mike Nichols, 1966)
Whos-Afraid-Of-Virginia-Woolf-1966
Ο George και η Martha καλούν ένα νεαρό ζευγάρι για μια βραδιά σαδιστικών παιχνιδιών. Πίνοντας, η βραδιά θα εξελιχθεί μέσω το λόγου σε ένα σκληρό ανταγωνισμό ψυχολογικής βίας και θα αφήσει τα δύο ζευγάρια στα μαχαίρια…
Ο σκηνοθέτης άρχισε δυνατά την καριέρα του, προσφέροντας μία δυνατή ταινία στο κοινό αν και είχε σοβαρά ζητήματα με την λογοκρισία. Επιπλέον είχε μια άλλη πρόκληση να αφαιρέσει την παγιωμένη εικόνα των λαμπερών πρωταγωνιστών του (Burton και Taylor) και να τους μεταμορφώσει στο παράλογο αλλά πολύ ισχυρό ζευγάρι της ταινίας. Η ταινία θα κερδίσει τρία Όσκαρ.

12.Sex, Lies, and Videotape (Steven Soderbergh, 1989)
sex-lies-videotapes
Ένας άντρας με σεξουαλική ανικανότητα θα αρχίσει να βιντεοσκοπεί γυναίκες που συζητάν για το σεξ.
Μια ευφυέστατη ταινία που όχι μόνο θα φέρει το στούντιο της Miramax στα φώτα της δημοσιότητας αλλά θα δείξει και το ταλέντο του σκηνοθέτη να μπλέκει τεχνικές του ανεξάρτητου κινηματογράφου με μεγάλα εμπορικά ονόματα ηθοποιών. Συνήθεια που θα ακολουθήσει και στην μετέπειτα καριέρα του, ίσως χωρίς να καταφέρνει σε τέτοιο βαθμό την αποστασιοποίηση του από τα mainstream μέσα.

11.The Night of the Hunter (Charles Laughton, 1955)
the-night-of-the-hunter-love-hate
Ο αιδεσιμότατος Harry Powell έχει τη συνήθεια να σκοτώνει τις γυναίκες του. Όταν όμως παντρεύεται τη Willa Harper δε θα είναι το ίδιο εύκολα γιατί τα παιδιά της αποδεικνύονται πιο έξυπνα από τον ίδιο.
Πρόκειται για ένα θρίλερ με σαφείς εξπρεσιονιστικές επιρροές. Ο τρόμος δημιουργείται από το πρόσωπο του πρωταγωνιστή και από τις σκιές που παραμονεύουν στους τοίχους. Η ταινία αρχικά θα είναι εισπρακτική αποτυχία αλλά στη συνέχεια θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για μεταγενέστερους δημιουργούς και θα πάρει τη θέση που αξίζει στη συνείδηση του κινηματογραφόφιλου κοινού.

10.Les quatre cents coups (François Truffaut, 1959)
The-400-Blows
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός αγοριού, τον Doinel, ο οποίος με την επαναστατική συμπεριφορά του θα ενοχλήσει τους γονείς του, θα εξαγριώσει τον δάσκαλο του και θα καταλήξει σε αναμορφωτήριο.
Ο Truffaut θα εισάγει στο κοινό το αναμορφωτικό κίνημα της Nouvelle Vague (νέο κύμα). Η ταινία γνήσιο τέκνο του κινήματος της, θα επαναστατήσει τόσο στη θεματολόγια της, η οποία στέφεται ενάντια στο κατεστημένο της εποχής, όσο και στην δομή της και στις κινηματογραφικές της τεχνικές, οι οποίες θέλουν να υποσκάψουν τις κινηματογραφικές τεχνικές του Hollywood. Ο σκηνοθέτης δε θα φτάσει τον πειραματισμό του στα σημεία που τον έφτασε ο συνάδελφος του Godard, αλλά θα καταφέρει να δώσει στη δημιουργία του μια παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα και να δείξει τη γνήσια αγάπη του για τον κινηματογράφο. Θα κερδίσει τον φοίνικα στο φεστιβάλ Καννών αν και την προηγούμενη χρονιά είχε αποκλειστεί.

9.L’Atalante (Jean Vigo, 1934)
atalante
Το ντεμπούτο του Vigo (που ήταν και η τελευταία του ταινία πριν από το θάνατό του) είναι ένα λυρικό πορτρέτο του Jean και της Juliette . Οι δύο εραστές αποφασίζουν να παντρευτούν και να ζήσουν πάνω στο ομώνυμο με την ταινία πλοίο , αλλά το ταραχώδες περιβάλλον φέρνει πιέσεις στη σχέση τους.
Το L’Atalante διαθέτει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένης μιας στην οποία ο Jean βλέπει μια εικόνα της Juliette στο νερό. Αυτές οι εικόνες είναι γλυκόπικρες αναμνήσεις για πολλούς σινεφίλ ανά τον κόσμο, θυμίζοντας τον πρόωρο και απρόσμενο θάνατο του σκηνοθέτη.

8. Badlands (Terrence Malick, 1973)
Badlands-1973
Η ποιητική σταδιοδρομία του Malick ξεκίνησε με τη Holly και τον Kit , δύο εραστές μίας προαστιακής περιοχής των Η.Π.Α..
Η ταινία είναι μια μοναδική εμπειρία στο έργο του Malick , και αν και ποτέ δεν προσπαθεί να φτάσει το υπερβατικό ύφος των ταινιών όπως το The Tree of Life (2011) ή The New World (2005), συλλαμβάνει τη σκοτεινή πλευρά των προαστίων και δείχνει δύο νέους χαρακτήρες τους οποίους οδηγεί η πλήξη σε επαναστατική συμπεριφορά. Μια δυνατή ταινία, με επιρροές σε άλλους δημιουργούς, που έδωσε στη βιομηχανία του κινηματογράφου μια γεύση του τι είχε να προσφέρει ο σκηνοθέτης.

7.Noz w wodzie (Roman Polanski, 1962)
Knife-in-the-Water-1963
Ένα θρίλερ για ένα ζευγάρι που παγιδεύεται σε ένα σκάφος με έναν άγνωστο που κάλεσαν όταν αυτός τους έκανε ωτοστόπ.
Παρά τον χαρακτήρα και το παρελθόν του σκηνοθέτη, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης. Ήδη στην πρώτη του ταινία καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ψυχολογικό τοπίο γεμάτο από παρανοϊκούς χαρακτήρες, κυρίαρχο στοιχείο και στις επόμενες δουλείες του που έχουν χαρακτηριστεί αριστουργήματα.

6. Pather Panchali (Satyajit Ray, 1955)
Pather-Panchali
Ο Satyajit Ray δημιούργησε μία από τις πιο συμβολικές και με επιρροή ταινίες της Βεγγάλης στην κινηματογραφική ιστορία. Κάνοντας την καλύτερη χρήση των περιορισμών στην παραγωγή του (συμπεριλαμβανομένου ενός περιορισμένου προϋπολογισμού), ο Ray δημιούργησε μια σπαρακτική ιστορία ενός φτωχού παιδιού που ζει στη Βεγγάλη.
Η ταινία όχι μόνο συστήνει τον δημιουργό της στο διεθνές κοινό, αλλά βοήθησε επίσης τη δημιουργία της καταξιωμένης Apu Trilogy, η οποία θα ακολουθήσει κεντρικό χαρακτήρα του από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.

5. 12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957)
12-angry-men-1
Η πρώτη μεγάλου μήκους του Lumet είναι μία εξαιρετική απεικόνιση της παράνοιας και της προκατάληψης σε κλειστούς κύκλους. Δώδεκα ένορκοι, συνεδριάζουν για τη μοίρα ενός αγοριού ισπανικής καταγωγής, ο οποίος κατηγορείται για τη δολοφονία του πατέρα του.
Ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει εξαιρετικά τα μέσα, με την κάμερα να εστιάζει στους ενόρκους στα θέλω τους και στην μεταξύ τους αντιπαλότητα. Ο Lumet ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, και αν έχασε το τρόπαιο, θα έχει μια αξιόλογη καριέρα με πολλές ταινίες που έχουν χαρακτηριστεί αριστουργήματα.

4. Eraserhead (Dir. David Lynch, 1977)
eraserhead
Πριν γίνει ο περίφημος σκηνοθέτης που δημιούργησε τους κόσμους της Blue Velvet (1986), Wild heart (1990), και Mulholland drive (2001), ο David Lynch ήταν ένας αρχάριος σκηνοθέτης ο οποίος αγωνιζόταν να δημιουργήσει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.
Με πολλή υπομονή (και βοήθεια από τους φίλους του Jack Fisk και Sissy Spacek), ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει τελικά το Eraserhead, ένα παράξενο και σουρεαλιστικό πορτρέτο ενός άνδρα που ασχολείται με την βιομηχανική φύση της ύπαρξής του, τις ενοχλητικές κραυγές του τερατώδους παιδιού του, και την αποτυχημένη του σχέση με την κοπέλα του. Η ταινία είχε επιτυχία σε συγκεκριμένους κύκλους και έδωσε την ώθηση και τη δυνατότητα στον σκηνοθέτη να δημιουργήσει τις επόμενες μεγαλειώδεις ταινίες του .

3. L’age d’or (Dir. Luis Buñuel, 1930)
L’Age-d’or-1930
Μετά την επιτυχία του Un Chien Andalou (1929), o Buñuel δημιουργεί μια αμφιλεγόμενη ταινία που παίζει με τις γενικές συμβάσεις, τη σεξουαλικότητα, και φετίχ. Η χαλαρή αφήγηση ακολουθεί δύο εραστές των οποίων οι ερωτικές συναντήσεις παρεμποδίζονται από μια σειρά από περίεργα περιστατικά.

Η ταινία διαθέτει μερικές από τα πιο προκλητικές εικόνες του σκηνοθέτη, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνής στην οποία η νεαρή κοπέλα ερωτοτροπεί με τα δάχτυλα των ποδιών ενός αγάλματος. Η ταινία ήταν σίγουρα σκάνδαλο για την εποχή της αλλά πλέον έχει πάρει τη θέση της στις κλασικές, όπως και άλλες του μεγάλου δημιουργού.

2. A bout de souffle (Dir. Jean-Luc Godard, 1960)
Breathless-film
Μια θρυλική ταινία για ένα καταζητούμενο γκάνγκστερ και την Αμερικανίδα φίλη του.
Ο σκηνοθέτης θα πειραματιστεί με τη φόρμα, τις τεχνικές και τη θεματολογία του και δώσει στο κοινό του μια φρέσκια άποψη για το τι είναι ο κινηματογράφος. Με σκηνές που προβάλλονται ακόμα σε κινηματογραφικές σχολές, θα καταρρίψει όλες τις τεχνικές μια “καλογυρισμένης” ταινίας και θα συνεχίσει τους πειραματισμούς του μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, ακολουθώντας από εκεί και πέρα μια πιο πολιτική σκοπιά.

1.Citizen Kane ( Orson Welles, 1941)
citizen-kane
Θα μπορούσε να υπάρξει αντιπαλότητα ανάμεσα σε αυτή και την προηγούμενη ταινία ως προς την πρώτη θέση, αλλά εμείς κάναμε αυτή την επιλογή. Πρόκειται για την ιστορία ενός μεγιστάνα του τύπου που πεθαίνοντας “Rosebud”.
Η ταινία ήταν πρωτοποριακή για την εποχή της ως προς το σενάριο, τις τεχνικές και τα μέσα της. Εκτός όμως από την αναμφισβήτητη καλλιτεχνική της αξία, διαλέγουμε να τη βάλουμε πρώτη και σαν το πιο επεισοδιακό ντεμπούτο στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Welles κατάφερε να εξασφαλίσει εξαιρετικά προνομιακές συνθήκες στα διάφορα στάδια της ταινίας, μέσα σε αυτές και η μη παρεμβολή στελεχών της εταιρίας παραγωγής. Έτσι λοιπόν με την προβολή της στις αίθουσες κυνηγήθηκε από τον πραγματικό “Kane” (ο χαρακτήρας είναι σαφής αναφορά σε μεγιστάνα τύπου της εποχής). Ο Welles θα γίνει ο πρώτος σκηνοθέτης που θα υπογράψει συμβόλαιο για να μην κάνει ταινία, πράγμα που θα καταφέρει να κάνει κάποια χρόνια αργότερα στην Ευρώπη, χωρίς όμως απήχηση στο αμερικάνικο κοινό….