MPAA : 15 νίκες της σύγχρονης λογοκρισίας στον κινηματογράφο – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

MPAA : 15 νίκες της σύγχρονης λογοκρισίας στον κινηματογράφο

Αφιερώματα | 13-10-2014 |

Με αφορμή τα 46 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του συστήματος αξιολόγησης καταλληλότητας των ταινιών στο Hollywood εκ μέρους του συμβουλίου της ΜΡΑΑ, βρήκαμε κάποιες περιπτώσεις ταινιών, για τις οποίες η ΜΡΑΑ μάλλον είχε βγάλει λάθος συμπεράσματα. Γενικότερα τέτοιου είδους όργανα αξιολόγησης ( ή μήπως αποδεδεγμένης λογοκρισίας; ) συχνά λειτουργούν με ανακριβή σκεπτικά ή βιάζονται να ενοχοποιήσουν ως “ακατάλληλο” ένα δημιουργικό εγχείρημα. Αυτό συμβαίνει κυρίως διότι κανείς δεν μπαίνει στον κόπο της ουσιαστικής ανάγνωσης των ταινιών, με αποτέλεσμα την καθιέρωση του συντηρητισμού ως τρόπου αντίληψης του κινηματογραφικού έργου. Για του λόγου το αληθές :

“Afternoon Delight” (2013)

afternoondelight

Σε συνέντευξή του στο Flavorwire, η σκηνοθέτης της ταινίας “Afternoon Delight”, Jill Soloway, αποκάλυψε ότι για να πάρει το αποτέλεσμα αξιολόγησης που είχε υποσχεθεί στους διανομείς ( R – Restricted – On the box: “Για ηλικίες κάτω των 17 απαιτείται συνοδεία γονέα ή ενήλικα” ), έπρεπε να κόψει πολλές σκηνές στις οποίες οι γυναίκες φαίνονταν να απολαμβάνουν το σεξ. ” Νομίζω ότι έχει να κάνει με τα όσα αντιπροσωπεύει η σεξουαλικότητα των γυναικείων χαρακτήρων” παραδέχτηκε. “Η σκηνή απεικονίζει δύο γυναίκες να συνδέονται συναισθηματικά η μία με την άλλη στο πλαίσιο μιας σεξουαλικά φορτισμένης κατάστασης. Ίσως αυτό θεωρήθηκε κάπως ‘άβολο’ για την επιτροπή της MPAA. Είναι εξοργιστικό να έρχεσαι  αντιμέτωπος με αυτό το κόψε-ράψε ύστερα από όλα όσα έχεις περάσει για να γίνει η ταινία. Μέχρι και το βραβείο σκηνοθεσίας που πήραμε στο Sundance στάθηκε ανίκανο να με προστατέψει από την άποψη της ΜΡΑΑ ότι το σεξ από τη γυναικεία οπτική γωνία είναι τόσο επικίνδυνο”.

“American Psycho” (2000)

american-psycho

Όσοι έχουν διαβάσει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Bret Easton Ellis, μια εξαιρετικά γραφική και αμφιλεγόμενη σάτιρα για τη γιάπικη κουλτούρα που αναπτύχθηκε γύρω από τη Wall Street των 1980s, καταλαβαίνουν ότι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με την ταινία του Mary Harron. Κι αυτό διότι μια πιστή προσαρμογή του βιβλίου απλούστατα δεν θα μπορούσε να προβληθεί σε κανένα κινηματογράφο, ούτε να τη δει κανείς. Έτσι ο Harron έριξε τους τόνους και κινήθηκε σχεδόν συντηρητικά θα λέγαμε ως προς τη βία και το σεξ που περιέχονται στην εκδοχή της ταινίας. Βέβαια, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, πριν η ταινία βγει για πρώτη φορά στις αίθουσες η MPAA την αξιολόγησε ως NC-17 (κατάλληλη μόνο για ενήλικες). Αρχικά ο Harron υπέθεσε ότι ο λόγος βρισκόταν στις σκηνές βίας του φιλμ (πριόνια, τσεκούρια κατά πρόσωπο του ανυποψίαστου θύματος, κ.λ.π.). Ωστόσο, η αιτία για τη συγκεκριμένη αξιολόγηση ήταν στην πραγματικότητα η ερωτική σκηνή που είχε ο πρωταγωνιστής Christian Bale με δύο πόρνες. Αυτό μοιάζει να επιβεβαιώνει την τάση του συμβουλίου της MPAA να δείχνει υποχωρητικότητα απέναντι στην πιο βίαιη σκηνή και ταυτόχρονα να φαίνεται αδιάλλακτο σε ό,τι αφορά σεξουαλικό περιεχόμενο. Ο σκηνοθέτης συναίνεσε με τις απαιτήσεις του συμβουλίου και έκοψε πολλά δευτερόλεπτα από τη σκηνή του τρίο ώστε να εξασφαλίσει τουλάχιστον την αξιολόγηση της ταινίας του ως R. Για την εκδοχή του home video η σκηνή αποκαταστάθηκε πλήρως.

Blue is the Warmest Color” (Η ζωή της Αντέλ – 2013)

blueisthewarmestcolour
H ταινία του Abdellatif Kechiche που κέρδισε το χρυσό φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών 2013, αξιολογήθηκε, ως NC-17 εξ αιτίας των διάφορων ρεαλιστικών (και διαρκών) απεικονίσεων του λεσβιακού έρωτα ανάμεσα στην έφηβη Adèle  (Adèle Exarchopoulos) και τη μεγαλύτερη ερωμένη της (Lea Seydoux). Αναμενόμενο θα μου πείτε. Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν εμπόδισε τον μεγάλο κινηματογράφο τέχνης New York’s IFC Center να παραδεχτεί ότι οι έφηβοι κάτω των 17 ήθελαν να παρακολουθήσουν την ταινία. Ο John Vanco, A’ αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής του IFC Center, δήλωσε στους New York Times ότι ” Αυτή δεν είναι μια ταινία για μικρά παιδιά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κριθεί ακατάλληλη για εφήβους με κριτικό πνεύμα, που είναι ώριμοι να διακρίνουν τις συναισθηματικές προκλήσεις και ευκαιρίες που κρύβει η ενηλικίωση”. Στη Γαλλία το έργο είχε χαρακτηριστεί ως a “12 Rating” σχεδόν αντίστοιχο με το PG-13 (πιθανόν ακατάλληλο για παιδιά κάτω των 13) της αμερικανικής MPAA. 

“Blue Valentine” (2010)

bvposter

O παραγωγός και ιδρυτής της εταιρίας διανομής The Weinstein Company, Harvey Weinstein, κατάφερε να αξιολογηθεί η ταινία “Blue Valentine” με R από την ΜΡΑΑ, παρά τον αρχικό χαρακτηρισμό της ως NC-17 εξ αιτίας μιας σκηνής στοματικού έρωτα μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών (Ryan Gosling, Michelle Williams). Το καλύτερο είναι ότι καμία αλλαγή δε χρειάστηκε να γίνει στην ταινία γι’αυτό το σκοπό. Φυσικά, παρά τη νίκη του Weinstein, εκείνος θέλησε να υπογραμμίσει αυτό που η MPAA βρήκε τόσο τολμηρό κι έτσι επέλεξε η αφίσα της ταινίας να απεικονίζει τους δύο πρωταγωνιστές πάνω στο πεζοδρόμιο,  σε μια ασφυκτική αγκαλιά .

Boyhood” ( Μεγαλώνοντας – 2014 )

boyhood
Το πιο φιλόδοξο κινηματογραφικό επίτευγμα του αγαπημένου όλων Richard Linklater “Boyhood” χαρακτηρίστηκε με R στην Αμερική. Δεν είναι σίγουρη η αιτία. Φήμες λένε ότι αυτό συνέβη λόγω μιας σύντομης σκηνής κατά την οποία μια παρέα αγοριών στην προεφηβική ηλικία ξεκοκαλίζει κάποιο ανδρικό περιοδικό με ημίγυμνα μοντέλα. Όμως το “Boyhood” είναι μια ταινία που πρέπει να τη δει η γενιά στην οποία αναφέρεται, δηλαδή οι έφηβοι. Το New York’s IFC Center φαίνεται ότι είχε την ίδια άποψη και δήλωσε ότι θα δεχτεί στην αίθουσα λυκειόπαιδα, υπό τον όρο της διακριτικότητάς τους. Αυτή η προσέγγιση αναμφίβολα βοήθησε την ενίσχυση των κερδών του συγκεκριμένου κινηματογράφου, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορούμε να εγγυηθούμε για τη συγκεκριμένη ταινία, αφού όλοι αξίζει να τη δουν έτσι όπως τη φαντάστηκε ο δημιουργός της : στη μεγάλη οθόνη.

Boys Don’t Cry” (1999)

bdcry


Η σκηνοθέτης Kimberly Peirce είχε κερδίσει όσκαρ για αυτή της την ταινία. Το “Boys Don’t Cry” αφηγείται τη ζωή και το θάνατο του διεμφυλικού αγοριού Brandon Teena και αρχικά χαρακτηρίστηκε από την ΜΡΑΑ ως NC-17. Στο κείμενο της απόφασης του συμβουλίου αναφέρεται επί λέξει: “Αυτή η ταινία δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί”. Η Peirce θυμάται ότι αρχικά είχε ενθουσιστεί με την αξιολόγηση γιατί και η ίδια υπήρξε οπαδός ταινιών που είχαν με τη σειρά τους χαρακτηριστεί ακατάλληλες για ανηλίκους. Όταν όμως η εταιρία διανομής Fox Searchlight είπε πως δε θα έβγαινε η ταινία στις αίθουσες αν παρέμενε ακατάλληλη, η Peirce αναγκάστηκε να κόψει ορισμένα πλάνα. Η τόσο αυστηρή αξιολόγηση της ταινίας της, οφείλεται στη σκληρή και βίαιη σκηνή του βιασμού που περιέχει, αλλά και στην τρυφερή ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Βrandon και το κορίτσι του, Lana. Η MPAA βασίστηκε στο πλάνο που δείχνει τον Brandon να σκουπίζει το στόμα του με την ολοκλήρωση του στοματικού έρωτα που χαρίζει στη Lana καθώς και στην “ιδιαίτερα μεγάλη” διάρκεια του οργασμού της ηρωίδας. Όταν μάλιστα η σκηνοθέτης ρώτησε ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα της σκηνής πήρε την απάντηση “δεν ξέρουμε, πάντως είναι προσβλητική”. Η Peirce συνέχισε εξηγώντας ότι τελικά το πιο πιθανό είναι ότι αυτό που ενόχλησε περισσότερο ήταν η ιδέα ότι μια γυναίκα ικανοποιήθηκε σεξουαλικά χωρίς την αντρική παρουσία. “Η αφήγηση της γυναικείας ευχαρίστησης φοβίζει ακόμα πολλούς. Θεωρώ ότι ο μόνος λόγος αξιολόγησης ταινιών ως ακατάλληλες είναι η άγνοια και η έλλειψη εξοικείωσης ” δήλωσε. Εν τέλει η ταινία χαρακτηρίστηκε ως R για “μια έντονα βίαιη σκηνή βιασμού, σκηνές με σεξουαλικό περιεχόμενο, σκηνές με χρήση ναρκωτικών και ανάρμοστο λεξιλόγιο”. Η περίπτωση της ταινίας της Kimberly Peirce αποτελεί παράδειγμα του σεξισμού και της ομοφοβίας που επικρατεί κατάφωρα στις αποφάσεις της MPAA. 

“Bully” (2011)

bully2011
Το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ “Bully” έχει ως θέμα το κοινωνικό πρόβλημα του bullying  και ανήκει στις αμφισβητήσιμες περιπτώσεις. Οι προσπάθειες του παραγωγού Harvey Weinstein για να αξιολογηθεί το φιλμ ως PG-13 αντί για R έχουν μείνει στην ιστορία. Παρ’ όλο που θα πίστευε κανείς ότι η MPAA επιθυμεί να μάθουν τα παιδιά για αυτό το φλέγον θέμα που απασχολεί όλο και περισσότερο σήμερα. Αν και ο Weinstein έβαλε τα δυνατά του και κίνησε όσα νήματα περνούσαν απ’τα χέρια του, η επιτροπή της MPAA δεν άλλαξε γνώμη στηρίζοντας την απόφασή της στο “σκληρό λεξιλόγιο”. Τότε, η δεκαεπτάχρονη μαθήτρια Katy Butler ξεκίνησε διαδικτυακά να μαζεύει υπογραφές, συγκεντρώνοντας τελικά πάνω από 500,000, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ellen DeGeneres και Meryl Streep. Μια επόμενη εκδοχή του ντοκιμαντέρ στην οποία είχαν κοπεί τα μισά “fuck” κατόρθωσε να πάρει τον τελικό χαρακτηρισμό PG-13.

“Eyes Wide Shut” (Μάτια Ερμητικά Κλειστά – 1999)

eyes

Έχοντας υποχρέωση από τους όρους του συμβολαίου για το τελευταίο έργο του Stanley Kubrick “Eyes Wide Shut”,  η εταιρία Warner Bros. έπρεπε να παραδώσει προς διανομή μια ταινία που θα είχε αξιολογηθεί ως R. Έτσι εισήγαγε ψηφιακά φιγούρες ανθρώπων καλυμμένων από την κορφή ως τα νύχια με μακριές μαύρες κάπες κατά τη διάρκεια της σεκάνς με το σεξουαλικό όργιο, η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο στη σεξουαλική οδύσσεια του πρωταγωνιστικού ζεύγους Tom Cruise – Nicole Kidman. Αυτή η κίνηση του στούντιο εξόργισε πολλούς οπαδούς του Kubrick, μεταξύ των οποίων και τον Roger Ebert που κατακεραύνωσε την ταινία με την κριτική του, δηλώνοντας ότι ” είναι σύμβολο της ηθικής υποκρισίας του συγκεκριμένου συστήματος αξιολογήσεως, το γεγονός ότι αναγκάζεται ένας σπουδαίος σκηνοθέτης να κάνει εκπτώσεις με το όραμά του, προκειμένου αυτό να γίνει προσιτό και σε πιο νεανικά κοινά”. Εξ άλλου ο Stanley Kubrick ήταν ο ίδιος σκηνοθέτης που άφησε να βγει στις αίθουσες η ταινία “A Clockwork Orange” ως κατάλληλη μόνο για ενήλικες.

“Charlie Countryman” (2013)

Charlie-Countryman

Η ηθοποιός Evan Rachel Wood έγραψε μια σειρά από tweet αμέσως μετά την προβολή του τελικού cut της ταινίας της “Charlie Countryman”. Το νέο cut είχε αξιολογηθεί ως R από την MPAA, αλλά δεν περιελάμβανε τμήματα μιας ερωτικής σκηνής κατά την οποία ο κεντρικός ήρωας (Shia Labeouf) έκανε στοματικό έρωτα στην ηρωίδα (Evan Rachel Wood). Πάνω κάτω έλεγε τα εξής: ” Αφού είδα το τελευταίο cut της ταινίας ‘Charlie Countryman’ ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας την απογοήτευσή μου για την MPAA, που θεώρησε απαραίτητο να λογοκρίνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα άλλη μια φορά. Η σκηνή όπου οι δύο βασικοί χαρακτήρες κάνουν έρωτα άλλαξε διότι κάποιος αισθάνθηκε πως το θέαμα του στοματικού έρωτα από έναν άντρα προς μία γυναίκα  ήταν ενοχλητικό για τους θεατές, σε αντίθεση με άλλες σκηνές, που δείχνουν κεφάλια να εκρήγνυνται κι ανθρώπους να δολοφονούνται, οι οποίες έμειναν ανέπαφες. Αυτό είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας που θέλει οι γυναίκες να ντρέπονται και να νιώθουν ενοχές που ευχαριστιούνται το σεξ. Είναι καιρός να ξεπεραστούν αυτά τα ταμπού. Αποδεχτείτε επιτέλους ότι η γυναίκα είναι ένα σεξουαλικά ζωντανό ον. Αποδεχτείτε ότι υπάρχουν και άντρες που αρέσκονται να προσφέρουν ικανοποίηση στις γυναίκες. Αποδεχτείτε ότι οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να κάθονται σε όποιον άντρα τις θέλει και να του λένε κι ευχαριστώ από πάνω. Μας επιτρέπεται και οφείλουμε να απολαμβάνουμε. Είναι ώρα να πατήσουμε πόδι.”

“Killer Joe” (2012)

Killer-Joe

Η ταινία του William Friedkin “Killer Joe”, της οποίας το σενάριο υπογράφει ο βραβευμένος με Pulitzer Tracy Letts, έκανε πρεμιέρα το 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Στην τελετή λήξης, οι Ιταλοί κριτικοί διάφορων διαδικτυακών ιστοτόπων, βράβευσαν την ταινία με “Golden Mouse”, γεγονός που δεν θα μπορούσε να αποτελέσει πιο ελπιδοφόρο ξεκίνημα για το συγκεκριμένο έργο. Ωστόσο, η MPAA δεν έδειξε να εντυπωσιάζεται : η ταινία χαρακτηρίστηκε ως NC-17 (αξιολόγηση που επιβεβαιώθηκε και μετά την έφεση που ασκήθηκε) λόγω ” αφύσικου περιεχομένου”. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; [SPOILER ALERT] Απλώς, η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας του Texas που αναμειγνύεται με ναρκωτικά, δολοφονικά σχέδια και τον ψυχοπαθή αστυνόμο Killer Joe (Matthew McConaughey), o οποίος αφού δείρει τη σύζυγο Sharla (Gina Gershon) την αναγκάζει να γλείψει ένα μπούτι κοτόπουλου που κρατάει ανάμεσα στα πόδια του. Όχι, δεν υπάρχει λογική.
“The King’s Speech” (2010)
the-kings-speech-movie-photo-02
Οσκαρική και μάλλον η πιο ήπια ταινία της λίστας, για την οποία επίσης πάλεψε η Weinstein Companywere, ο “Λόγος του Βασιλιά” χαρακτηρίστηκε από την MPAA ως R για βωμολοχία (ακόμα θυμόμαστε τη σκηνή όπου o Firthη λέξη “fuck” ξανά και ξανά). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να μην μπορεί να δει την ταινία κανένας ανήλικος χωρίς ενήλικα μαζί. Συγκριτικά, το αντίστοιχο όργανο αξιολόγησης ταινιών της Βρετανίας, χαρακτήρισε την ταινία κατάλληλη για όλους όσους είναι άνω των δώδεκα ετών. Εν τέλει στις αίθουσες βγήκε μια εκδοχή με λιγότερο βρισίδι, η οποία απέφερε κέρδη $3,344,306, σε αντίθεση με την “ακατάλληλη” που είχε κέρδος $135,453,143.
“Natural Born Killers” (1994)
MSDNABO EC020

Αυτή η ταινία του Oliver Stoneαφηγείται την ιστορία του Mickey και της Mallory Knox (Woody Harrelson and Juliette Lewis), ενός ζεύγους κατά συρροήν δολοφόνων που διασχίζει τη χώρα σκοτώνοντας και κάνοντας έρωτα. Αρχικά το έργο είχε χαρακτηριστεί NC-17 κι ύστερα από μεγάλη μάχη με την MPAA κατόρθωσε να λάβει το χαρακτηρισμό R. Λόγω του θέματός της, η ταινία είναι εύλογο να περιέχει σκηνές με ξεκάθαρη και πολύ παραστατική απεικόνιση βίας, οι οποίες συντέλεσαν στο να θεωρηθεί κατάλληλη μόνο για άνω των 17 ετών. Επιπλέον, οι ήρωες της ταινίας, Mickey και Mallory, – σύμφωνα με το σενάριο του Tarantino, το οποίο σχολιάζει την κιτρινίζουσα τρέλλα των μέσων ενημέρωσης για τα βίαια εγκλήματα που συνέβαιναν τότε στην Αμερική – είναι αυτοί που ο τύπος λατρεύει να μισεί. Ωστόσο, την περίοδο που η ταινία περνούσε από το συμβούλιο της ΜΡΡΑ, έλαβαν χώρα οι φόνοι O.J. Simpson και δεν θα ήταν υπερβολή να υποθέσουμε ότι αυτό έκανε ακόμα πιο σκληρό τον τρόπο κρίσης του συμβουλίου. Τελικά ο Stone αναγκάστηκε να κόψει τέσσερα λεπτά από την ταινία για να πάρει την τελική αξιολόγηση (R) χάρη στην οποία η Warner Bros. δέχτηκε να βγει η ταινία στις αίθουσες.

Philomena” (2013)

PHILOMENA

Η Judi Dench, ο Steve Coogan κι η Weinstein Company κέρδισαν στην έφεσή τους κατά της γνωμοδότησης της ΜΡΑΑ και η ταινία θεωρήθηκε τελικά κατάλληλη για ανηλίκους άνω των δεκατριών ετών αντί για κατάλληλη για άνω των δεκαεπτά ετών. Το έργο αρχικά καταποντίστηκε από την ΜΡΑΑ λόγω του λεξιλογίου της, το οποίο περιλάμβανε λέξεις σεξουαλικού περιεχομένου (;) . Η Weinstein Company αντιπαρέβαλε ότι εξ αιτίας του θέματος της (ένας δημοσιογράφος συναντάει μια πρώην καλόγρια που ψάχνει το χαμένο της γιο), η ταινία “Philomena” επιβάλλεται να αξιολογηθεί έτσι ώστε να είναι περισσότερο προσιτή σε οικογένειες. Με αφορμή αυτήν την περίπτωση, φτιάχτηκε μια ταινία μικρού μήκους που σατιρίζει το σύστημα αξιολόγησης της MPAA, με τη Dench στο δημοφιλή ρόλο της M (ναι του James Bond). Ο σκηνοθέτης Stephen Frears δήλωσε: “Αισθανθήκαμε πως η MPAA πήρε λάθος απόφαση για την ταινία, η οποία δεν είχε βίαιο περιεχόμενο. Είμαι πανευτυχής με τη νέα αξιολόγησή της, η οποία επιτρέπει να απολαύσει την ταινία ολόκληρη η οικογένεια μαζί”.

“Requiem for a Dream” (2000)

requiem for a dream


Η δεύτερη ταινία του Darren Aronofsky (η πρώτη ήταν το “π”), χαρακτηρίστηκε NC-17 από την ΜPAA για τη σκληρή σκηνή σεξ με την Jennifer Connelly λίγο πριν το τέλος του έργου. Η εταιρία διανομής Artisan αρνήθηκε να κόψει οτιδήποτε θεωρώντας ότι η κρίση του συμβουλίου για την καταλληλότητα της ταινίας δεν ήταν ούτε σωστή ούτε και δικαιολογημένη. Σε μια ταινία που προβάλλει τόσο παραστατικά την εξάρτηση από τα ναρκωτικά κι όλες τις τρομερές πλευρές της (μέχρι και τον ακρωτηριασμό του σάπιου από τα τρυπήματα χεριού του ήρωα), είναι φανερό ότι η MPAA επέλεξε να σταθεί σε αυτή τη συγκεκριμένη ερωτική σκηνή. Η έφεση απορρίφθηκε, η ταινία βγήκε κανονικά στους κινηματογράφους και η Artisan δεν έκοψε ούτε δευτερόλεπτο. 

“South Park: Bigger, Longer and Uncut” (1999)

South_Park_-_Bigger,_Longer_&_Uncut-60

Ακούμε συνέχεια πόσο δύσκολο είναι να πουλήσει εισιτήρια μια ρομαντική ταινία ή μια ταινία επιστημονικής φαντασίας ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω των δεκαεπτά ετών, αλλά πραγματικά μπορείτε να φανταστείτε πόσο θα πουλούσε μια ταινία κινουμένων σχεδίων μόνο για ενήλικες; Ούτε η Paramount κι οι συντελεστές του “South Park” Trey Parker και Matt Stone μπορούν να το φανταστούν. Μαζί με τον παραγωγό Scott Rudin, η ομάδα της ταινίας “South Park: Bigger, Longer & Uncut” έβγαλε στη δημοσιότητα όλη την αστεία επικοινωνία και τις γελοίες διαπραγματεύσεις που είχε με την MPAA. Ανάμεσα σε όλα και το αμίμητο επιχείρημα: ” μα ποτέ δε βλέπετε το πραγματικό πέος του Saddam, αφού χρησιμοποιεί dildo και τις δύο φορές”. Η ταινία μέσα στην ταινία, το “Asses of Fire”, ρίχνει φως στη λογοκρισία που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα memo και καταλήγει να γίνει η αφορμή για να κηρυχτεί πόλεμος ανάμεσα στις Η.Π.Α και τον Καναδά, που αποτελεί τη βάση της αφήγησης. 

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , , , , , , , ,