Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι και ποια η σχέση της βίας με την ελευθερία – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι και ποια η σχέση της βίας με την ελευθερία

Απόψεις | 27-9-2014 |

Ελευθερία απόλυτη; Ελευθερία χωρίς συμβιβασμούς; Ποιος είπε ότι η ελευθερία είναι μία εύκολη υπόθεση ή κάτι που κατακτιέται μόνο με αγώνες και πως η βία δεν φέρνει αποτέλεσμα ή φέρνει πάντα την επιθυμητή έκβαση;

Αυτές τις μέρες έτυχε να δω τον ‘Ανεμο χορεύει το κριθάρι ( The Wind that Shakes the Barley) του μεγάλου αριστερού σκηνοθέτη, Ken Loach και να ακούσω μια εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου για τις φυλακές ασφαλείας και για το πώς πέθανε ο Μπόμπι Σαντς.( Μάιος 1981. Στην κατεχόμενη από τους Βρετανούς Βόρεια Ιρλανδία πεθαίνει στη φυλακή ο Μπόμπι Σαντς, μέλος του IRA, ύστερα από 66 ημέρες απεργίας πείνας.)

Θα αναρωτιέστε βέβαια, πού κολλάνε όλες αυτές οι φαινομενικά άσχετες πληροφορίες με το θέμα, που είναι ο IRA, δηλαδή ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός και η βία . Θα συνδεθούν όλα, πιστέψτε με, αλλά ας ξεκινήσουμε από την υπόθεση της ταινίας. Στην Ιρλανδία, του 1920, ο ιρλανδέζικος λαός υποφέρει από τον ζυγό των Άγγλων, οι οποίοι  όχι μόνο αρνούνται να παραδώσουν την εθνική ανεξαρτησία στους Ιρλανδούς,  αλλά φέρονται βάναυσα και με τον χειρότερο τρόπο στον λαό των Ιρλανδών, (κάψιμο σπιτιών, βία, βασανιστήρια, διώξεις αγωνιστών), έτσι όπως φέρεται κάθε εξουσιαστής που σέβεται τον εαυτό του, τέλος πάντων. Ο πρωταγωνιστής, ο Ντέμιαν, είναι ένας κατά λάθος ήρωας, ο οποίος στην αρχή αρνείται να συμμετάσχει στον IRA, αλλά τελικά παραμένει και γίνεται και ο πιο σκληροπυρηνικός αγωνιστής από όλους, όπως θα αποδειχθεί.

Στην πορεία της ταινίας, οι ισορροπίες μεταξύ της ομάδας των αγωνιστών του IRA, αλλάζουν, άλλοι παραμένουν περισσότεροι πιστοί στην ιδέα της ελευθερίας και της ανεξαρτητοποίησης, άλλοι αρχίζουν να κάνουν κάποια βήματα πίσω, όταν πέφτει στο τραπέζι μία συμφωνία μεταξύ των αγγλικών δυνάμεων κατοχής και των πρωτοστατών του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού. Ο τρόπος που χειρίζονται τη βία, οι Ιρλανδοί, που κατά την γνώμη μου είναι απαραίτητη σε τέτοιες συνθήκες, δηλαδή όταν ένας λαός υφίσταται καταπίεση κάθε μορφής, είναι αναγκασμένος και πρέπει να αντιδράσει με βία, αρκεί αυτή να μην είναι τυφλή και χωρίς πολιτικό υπόβαθρο και στόχο. Γιατί σε αυτό το σημείο, αρχίζει και ξεφεύγει από τα χέρια των αγωνιστών και οδηγεί σε εμφυλιακές συγκρούσεις μεταξύ των μελών της ομάδας. Συγκλονιστική ταινία, συγκλονιστικές ατάκες και εικόνες που αντιπροσωπεύουν αληθινά γεγονότα και αυτό την κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστική. Πολύ καλή αφορμή για να σκεφτούμε, για να αναρωτηθούμε ποια είναι η δικιά μας θέση σε μια Ελλάδα που αργοπεθαίνει, που σπαράσσεται από ανατριχιαστικές ατάκες και πράξεις του κάθε Άδωνη και του κάθε Σαμαρά, που μας πατάνε τις ζωές, τα δικαιώματά μας και την αξιοπρέπειά μας. Καιρός να δούμε αν θα αλλάξουν τα πράγματα χωρίς βία απέναντι σε αυτό το καπιταλιστικό σύστημα που απλά μας βλέπει σαν ένα σκουλήκι κάτω από την μπότα του ή αν θα πρέπει να πάρει κάποια άλλη μορφή ο αγώνας του καθενός.

 «Συμφωνήσαμε, λέει ο κεντρικός ήρωας, να σταματήσουμε τον ένοπλο αγώνα μόνον όταν ολοκληρωθεί η εθνική ανεξαρτησία. Και η εθνική ανεξαρτησία δεν περιλαμβάνει μόνον τους ανθρώπους, αλλά και τα χωράφια και τα εργοστάσια, ολόκληρο τον πλούτο της χώρας. Και αυτά πρέπει να απελευθερωθούν και να περάσουν στα χέρια του λαού. Μόνο τότε θα υπάρξει πραγματική εθνική ανεξαρτησία».

Σας αφήνω με αυτές τις σκέψεις και με την παραπομπή στην εκπομπή του Χατζηστεφάνου, για να βρείτε παραπάνω πληροφορίες για το θέμα του Μπόμπι Σαντς.

  • αρχείο λήψης (16)
  • αρχείο λήψης (17)