Τα κοστούμια του Penny Dreadful – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τα κοστούμια του Penny Dreadful

Ειδήσεις | 30-6-2014 |

Όσοι βλέπετε Penny Dreadful, θα πρέπει ήδη να έχετε καταλάβει ότι δεν είναι απλά μία σειρά εποχής.

Η σειρά του Showtime, η οποία ολοκλήρωσε τον πρώτο της κύκλο με τον δεύτερο να είναι ήδη σε γυρίσματα, συνδυάζει φαντασία με ρεαλισμό, στοιχεία κουλτούρας και λογοτεχνίας, τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και εξουσίας, και όλα αυτά σε Βικτοριανό φόντο.

Σεναριακά, η σειρά είναι αρτιότατη, αλλά φαίνεται πως οι δημιουργοί έχουν δώσει βάση και προσοχή και στην καλλιτεχνική διεύθυνση του προγράμματος. Σχεδιασμός παραγωγής, make-up artists, αλλά το μεγάλο όνομα είναι στον σχεδιασμό των κοστουμιών, καθώς εκεί κρύβεται ένα μεγάλο όνομα. Αυτό της Gabliella Pescucci.

Και αν αυτό το όνομα δεν σας λέει τίποτα, (που λογικό θα το πεις), να σας πω ότι έχει στην 40 ετών καριέρα της συνεργαστεί με κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα όπως Pier Paolo Pasolini, Federico Fellini, Terry Gilliam και Tim Burton. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζεται με το δίκτυο της Showtime, με την πρώτη να είναι το “Borgias”, του Neil Jordan.

Για την Pescucci, πάντως η μετάβαση στην τηλεόραση, δεν ήταν καθόλου μετάβαση. “Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι είναι τηλεόραση. Επίσης τώρα που υπάρχει η υψηλή ανάλυση, μπορούν όλοι να δούνε τη δουλειά μου.”

Για τον σχεδιασμό των κοστουμιών, η Pescucci εμπνεύστηκε από τους Γάλλους Ιμπρεσιονιστές, όπως τους Pierre-Auguste Renoir, Claude Monet, Berthe Morisot και James Tissot. Οι αισθητικές αρχές του ρεύματος αυτού, οι οποίες επικεντρώνονται στην κίνηση και στο χρώμα, προβάλλουν τον ρομαντισμό που χαρακτήρισε την Βικτοριανή εποχή. Διαμέσου λοιπόν του  “Penny Dreadful,” η Pescucci διαγράφει τη γοητεία του ρεύματος με μία ποικιλία από φόρμες και εφαρμογές.

Πέρα όμως από τον Γαλλικό Ιμπρεσιονισμό, η Pescucci εμπνεύστηκε και από τη δουλειά του ζωγράφου και γλύπτη του 19ου αιώνα, Gustave Doré, και συγκεκριμένα από τους πίνακές του για αυτή την εποχή του Λονδίνου. Μία εποχή βιομηχανικής ανάπτυξης, αλλά και κοινωνικών ανισοτήτων.  Και πως πέτυχε να ερμηνεύσει αυτές τις πληροφορίες στον σχεδιασμό της; Κυρίως στα κοστούμια της Vanessa Ives, aka Eva Green.

Η δημιουργός σε συνέντευξή της στο Indiewire, έδωσε συγκεκριμένες δουλειές που την ενέπνευσαν για τη σειρά.

Pierre Auguste-Renoir, “La Loge,” 1874

la loge

“La Loge” μεταφράζεται σαν “Θεατρικό Κουτί”. Σύμφωνα με το Courtault Gallery του Λονδίνου, στη συλλογή του οποίοι φιλοξενείται ο παραπάνω πίνακας μαζί με άλλους πίνακες Ιμπρεσιονιστών, δηλώνει ότι ο Renoir, εστιάζει στο θέατρο σαν κοινωνική σκηνή, με τις σχέσεις και τις συγκρούσεις σε κοινή θέα. Αυτό γίνεται και στη σειρά. Ό,τι συμβαίνει, είναι σαν μία καλά παιγμένη παράσταση, χωρίς όμως οι χαρακτήρες να γνωρίζουν πως θα εξελιχθεί το “έργο” τους.

Thutmose, Nefertiti Bust, 1345 B.C.

nefertriti

Η προτομή της Νεφερτίτης είναι 3000 ετών, και βρίσκεται σαν έκθεμα στο Neues του Βερολίνου. Παρόλο του ότι ανακαλύφθηκε το 1912, το πάθος της Αγγλίας για τον αιγυπτιακό πολιτισμό ξεκίνησε στις αρχές του 19ου αιώνα, πολύ πριν τα γεγονότα της σειράς. Το μουσείο Neues κατασκευάστηκε στο Βερολίνο το 1855, για να καλύψει τον μεγάλο αριθμό εκθεμάτων του Atlas Museum, με πολλά εκθέματα του Αιγυπτιακού πολιτισμού. Το στυλ και το ύφος των εκθεμάτων, ενέπνεε την αριστοκρατία του Λονδίνου, πράγμα το οποίο βλέπουμε σε χαρακτήρες όπως τους Ferdinand Lyle και Sir Malcolm Murray.

James Tissot, “The Japanese Vase,” 1870

vase

Είναι από τους πιο σύγχρονους Ιμπρεσιονιστές, χωρίς όμως να ακολουθεί όλες τις τεχνικές του ρεύματος. Φωτορεαλισμός, έντονα χρώματα και λεπτομέρεια στα υφάσματα, φαίνονται και επηρεάζουν κάθε δουλειά του Tissot. Ο παραπάνω πίνακας “The Japanese Vase”, είναι εκείνος που ενέπνευσε τη Pescucci, στα σχέδια και στις επιλογές των υφασμάτων.

Berthe Morisot, “Woman at Her Toilette,” 1875/80

woman

 

 

Η “Γυναίκα στην Τουαλέτα της”, είναι ένας από τους επαναστατικότερους πίνακες του Morisot, καθώς παρόλη την παρουσία ενός καθρέφτη, η μορφή της γυναίκας δεν φαίνεται. Το γεγονός ότι απεικονίζει έτσι αυτή τη γυναικεία μορφή, αποτελεί την άποψη του δημιουργού ότι η “εικόνα” μπορεί να έχει υψηλή δυναμική. Η Pescucci ερμήνευσε αυτή την άποψη στο στυλ της Vanessa Ives, η οποία μετατρέπει την εικόνα της ανάλογα με τον σκοπό που θέλει να πετύχει.

Pierre Auguste-Renoir, “Woman in a Lace Blouse,” 1869

lace

 

 

Παρόλο τον συντηρητισμό που αποπνέει “Η Γυναίκα με τη Δαντελένια Μπλούζα”, ο τρόπος με τον οποίο ο Renoir έχει δημιουργήσει την μορφή της δαντέλας είναι επαναστατικός. Η μαύρη δαντέλα σε αντίθεση με το λευκό δέρμα, δηλώνει κρυμμένη σεξουαλικότητα, η οποία αντίθετα από τον συντηρητισμό, αν προσέξει κανείς καλύτερα είναι εμφανής. Η παραπάνω εικόνα της Eva Green, κάνει φανερό το παραπάνω γεγονός. (αν και σε ό,τι αφορά την Eva Green, ο γράφων δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός).

Μείνετε συντονισμένοι στο cinefreaks, καθώς σε λίγες μέρες έρχεται το πλήρες αφιέρωμα, για το recap της πρώτης σεζόν.

Διαβάστε περισσότερα για: , ,