Το Boyhood αλλάζει τους κανόνες του σινεμά όπως τους ξέραμε – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το Boyhood αλλάζει τους κανόνες του σινεμά όπως τους ξέραμε

Ειδήσεις | 21-6-2014 |

Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν, και τα διστακτικά βήματα του παρελθόντος φαίνεται να είναι τώρα σίγουρα και στιβαρά. Και αυτό γιατί πλέον οι δημιουργοί θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους την παλιά καλή θεωρία του “πάρε τα λεφτά και τρέχα”, αλλά θέλουν να συμμετέχουν σε όλο το ταξίδι της ταινίας τους.

Και επειδή το παραπάνω ακούστηκε πολύ ποιητικό μην γελιέστε. It’s all about the money. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο λόγος για τον σκηνοθέτη Richard Linklater, και την ταινία του Boyhood (μία από τις καλύτερες ταινίες της φετινής Berlinale – δείτε την κριτική μας), η οποία βρίσκεται στη ζωή μας από το προηγούμενο φεστιβάλ του Sundance. Ο σκηνοθέτης λοιπόν τι έκανες; Ζήτησε το copyright όχι μόνο της δουλειάς του, αλλά και της δημιουργίας του σε μία προσπάθεια οικονομικής διαφάνειας. Οπότε όχι μόνο δεν παραχώρησε την δουλειά του. Το αντίθετο μάλιστα. Ορίζεται ο ίδιος σαν ιδιοκτήτης.

Ο δικηγόρος και μακροχρόνιος συνεργάτης του σκηνοθέτη, John Sloss, ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία του συμβολαίου μεταξύ του Linklater, και της παραγωγού εταιρείας IFC Films. Στο συμβόλαιο υπήρχε ένας σαφέστατος όρος. Η IFC Films θα έπρεπε να παραχωρήσει μέρος της ιδιοκτησίας της ταινίας στον σκηνοθέτη. Η συνηθισμένη πρακτική είναι ο σκηνοθέτης να κρατάει ένα ποσοστό κερδών από την επιτυχία της ταινίας, χωρίς όμως καμία επιλογή και ανάμειξη στο μέλλον της ταινίας του. Εδώ όμως ο Linklater θα έχει λόγο σχετικά με την διανομή της ταινίας, από την επιλογή της εταιρείας διανομή μέχρι και το που ακριβώς θα προβληθεί.

Ο ίδιος ο Linklater δηλώνει: “H ενέργεια αποτέλεσε “άλμα πίστης” και από τις δύο πλευρές”. Σαν ιδιοκτήτης πια θα μπορεί να συμμετέχει στις διαφημιστικές επιλογές, αλλά και να έχει κέρδος μέχρις ότου θελήσει ο ίδιος. Πρόκειται δηλαδή για μία ουσιώδη ιδιοκτησία. 

Αλλά έχει και αυτή τα αρνητικά της. Προκειμένου να εμπλακεί σε όλη την διαδικασία των χρημάτων, μετά το πέρας της δουλειάς, έπρεπε να κάνει πίσω στον μισθό του, και στα χρήματα που θα του αναλογούσαν από τα κέρδη. Αυτός είναι άλλωστε και ο σημαντικότερος λόγος που οι σκηνοθέτες δεν επιλέγουν αυτήν την πρακτική.

Ο Sloss εξηγεί: “Υπάρχει κληρονομική δυσπιστία στην Χολυγουντιανή διαχείριση χρημάτων. Ιστορικά οι πάντες παίρνουν από την αρχή αυτά που τους αναλογούν, και είμαστε όλοι χαρούμενοι. Αλλά τα πράγματα αλλάζουν, γιατί η οικονομική διαφάνεια είναι πλέον γεγονός και αυτό εξαιτίας των συνεργασιών τον στούντιο και των εταιριών διανομής. Σκηνοθέτες, όπως και ο Linklater, αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι μπορεί και να μην την πατήσουν, αν επιθυμήσουν την ιδιοκτησία.”

Και ευτυχώς υπάρχουν πολλά παραδείγματα για να στηρίξουν αυτό το επιχείρημα. Ο Mel Gibson έβγαλε εκατοντάδες εκατομμύρια από την συμπαραγωγή των “Παθών του Χριστού”. Ο Steven Soderbergh μοιράστηκε τα έξοδα του “Magic Mike”, δηλαδή τα $6.5 εκατομμύρια, μαζί με τον Channing Tatum, και κατέληξαν να μην προλαβαίνουν να μετρήσουν λεφτά. Μεγαλύτερο παράδειγμα ο George Lucas ο οποίος αποσύρθηκε από το μεγαλύτερο ποσοστό του copyright για τον “Πόλεμο των Άστρων”, αλλά κράτησε μεγαλύτερο μερίδιο σε ότι αφορούσε merchandising, άδειες και ενδεχόμενες συνέχειες.

“Όταν ένα ταλέντο επενδύει χρόνο και φήμη και δεν λαμβάνει πλήρη αμοιβή, θα πρέπει να γίνεται συμπαραγωγός στην ταινία. Αυτό δίνει την δυνατότητα στο εκάστοτε ταλέντο το δικαίωμα να διαπραγματευτεί διαφορετικά και από την αρχή.” Τάδε έφη Peter Nelson, δικηγόρος και εκπρόσωπος των Peter Jackson και Edgar Wright.

Λίγοι όμως είναι οι σκηνοθέτες που ακολουθούν αυτή την πρακτική, και με το δίκιο τους καθώς κανείς δεν τους εξασφαλίζει το ακριβές ποσό που θα πάρουν, όπως και οι James Cameron,Michael Bay και Christopher Nolan.

Πολύ βέβαια είναι εκείνοι που δεν μπλέκουν τις δουλειές μεταξύ τους, και προτιμούν να γίνουν παραγωγοί σε άλλες ταινίες, αλλά όχι και στις δικές τους.

Το συμπέρασμα από όλα α παραπάνω είναι ο Linklater, είναι ο πρώτος που έχει και συμβόλαιο για όλα αυτά, έστω κι αν η ταινία είδε το σκοτάδι των αιθουσών, 12 χρόνια μετά την έναρξη της παραγωγής. Και αν κρίνουμε από την αίσθηση που έχει κάνει η ταινία μέχρι στιγμής, σίγουρα ο σκηνοθέτης δεν θα το μετανιώσει.

Διαβάστε περισσότερα για: