Ου κινηματογραφήσεις – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ου κινηματογραφήσεις

Τίτλοι Τέλους | 1-4-2014 |

Θα ήθελα πολύ να παρακολουθήσω το «Noah», την καινούρια ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι, βασισμένη στη βιβλική ιστορία του Κατακλυσμού, γιατί ακόμη και όταν αποτυγχάνει παταγωδώς (βλέπε την πανωλεθρία του «The Fountain» –Η Πηγή της Ζωής), παραμένει ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους δημιουργούς, διαθέτοντας ένα απολύτως αναγνωρίσιμο και συνάμα γοητευτικό σκηνοθετικό στυλ. Γράφω «θα ήθελα να παρακολουθήσω» γιατί τελικά δεν το έπραξα και ούτε πρόκειται, για έναν πολύ απλό λόγο: απορρίπτω ολοκληρωτικά οποιαδήποτε παραγωγή απεικονίζει στην οθόνη προφήτες, αγγελιοφόρους του Θεού και συντρόφους του προφήτη Μωάμεθ.

Σε βλέπω ήδη να ανασηκώνεις το φρύδι με δυσπιστία και να κατακλύζεσαι από σκοτεινές υποψίες ανάλογες με της Κάρι από το «Homeland» (αν ζεις σε κάποιον άλλο πλανήτη και δεν ξέρεις ποια είναι αυτή, λυπάμαι δεν μπορώ να σε βοηθήσω) αφού η παραπάνω δήλωση-αφορισμός συμπίπτει κατά γράμμα με τις ανακοινώσεις πολλών μουσουλμανικών κρατών -Κατάρ, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα- απ’ όπου και ασκήθηκε βέτο στην εταιρία παραγωγής Paramount για την προβολή της ταινίας του Αρονόφσκι.

noah

Θα εξηγηθώ:

Όχι, δεν είμαι ο επόμενος Μπρόντι, δεν κρύβω στην αποθήκη μου χαλάκια προσευχής (minor spoiler), ούτε ψέλνω ολημερίς και ολονυχτίς «Allahu Akbar» στραμμένος προς τη Μέκκα. Παρόλο που η άποψη μου είναι ολόιδια με αυτή των Σουνιτών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου, που ζήτησαν την απαγόρευση του «Noah», θα πρέπει να γνωρίζεις πως ναι μεν καταλήγουμε σε όμοιο συμπέρασμα, φτάνουμε όμως εκεί από τελείως διαφορετικούς δρόμους: εκείνοι πιστεύουν πως οι απεικονίσεις προφητών και αγγελιοφόρων του Θεού προσβάλλουν την πίστη τους κι εγώ πιστεύω πως οι ίδιες ακριβώς απεικονίσεις προσβάλλουν τη νοημοσύνη μου.

Μη βιαστείς να με κατηγορήσεις για ισλαμοφοβία. Η νοημοσύνη μου προσβάλλεται εξίσου από ένα σωρό θλιβερές χριστιανικές γραφικότητες στο περιθώριο της προβολής της ταινίας, όπως λόγου χάρη η ευλογία του Πάπα στον πρωταγωνιστή Ράσελ Κρόου, έπειτα από τις προσπάθειες του τελευταίου να επικοινωνήσει με τον Ποντίφικα ακόμη και μέσω του λογαριασμού του στο τουήτερ.

Φυσικά, παρά την κοινή μας θέση, εκεί που διαφέρουμε εντελώς με τους φίλτατους πιστούς, είναι πως παρόλο που και το δικό μου θρησκευτικό αίσθημα θίγεται (γιατί κατά μια έννοια, θρησκευτικό αίσθημα είναι ΚΑΙ η τυφλή πίστη στην ανθρώπινη Σκέψη, τη Λογική, τις Επιστήμες και την Πρόοδο), σε εμένα και τους «ομόθρησκούς» μου δεν δίνεται η δυνατότητα να απαγορεύσουμε προβολές ταινιών ή να επικηρύξουμε «βλάσφημους» δημιουργούς. Έτσι, αρκούμαι μονάχα στο να ασκώ ειρηνικά το βέτο μου σε παρωχημένες θρησκευτικές αφηγήσεις, με όποιο νεωτερικό τρόπο κι αν παρουσιάζονται.

Ευτυχώς βέβαια δεν είχα πάντοτε αυτή την ακραία άποψη (που λίγο-πολύ θα το έχεις καταλάβει πως τη χρησιμοποιώ κάπως σαν παιδιάστικη αντίδραση στην ανοησία της θρησκοληψίας) κι έτσι έχω ήδη προλάβει να παρακολουθήσω όσα θρησκευτικά αριστουργήματα χρειάζομαι:

Το νεορεαλιστικής υφής «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι (1964, «Il Vangelo secondo Matteo») μπορεί να φημίζεται κυρίως για την μαρξιστική διάσταση που χάρισε στον Ιησού, παραμένει όμως ακόμη και σήμερα η πιο επιτυχημένη απεικόνιση του Θείου Δράματος, ενώ ακόμη και το Βατικανό φάνηκε να μένει ευχαριστημένο από το αποτέλεσμα, μιας και συμπεριλαμβάνει την ταινία στη λίστα του με τις καλύτερες.

Ακριβώς στον αντίποδα βρίσκεται ο «Τελευταίος Πειρασμός» του Μάρτιν Σκορσέζε (1988, «The Last Temptation of Christ), η προβολή του οποίου όχι μόνο δεν ευχαρίστησε τους πιστούς αλλά προκάλεσε φρενίτιδα μίσους ανά τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας με γελοίες συγκεντρώσεις και επεισόδια σε κινηματογράφους). Ο Σκορσέζε θέλησε να μείνει πιστός στην ανθρώπινη διάσταση του Ιησού όπως τη φαντάστηκε ο Καζαντζάκης στο έργο του, κάτι που θεωρήθηκε ασυγχώρητο από τη θρησκεία της …συγχώρεσης.

Τέλος, το ξεπερασμένο σήμερα υπερθέαμα του Σεσίλ Μπ. Ντεμίλ «Οι Δέκα Εντολές», (1956, The Ten Commandments), συνδεδεμένο με πασχαλινές τηλεοπτικές προβολές, συνίσταται κυρίως για το ανεπανάληπτο καστ του και φυσικά για το βιβλικών διαστάσεων κιτς –σε περίπτωση που δεν απολαμβάνεις ήδη αρκετό.

brian

Κλείνοντας, κι επειδή σε βλέπω να ετοιμάζεσαι να κουνήσεις επιδεικτικά το δάκτυλο για μια βλάσφημη παράληψη, θα ήθελα να ανασκευάσω την αρχική μου δήλωση ως εξής:

Απορρίπτω ολοκληρωτικά οποιαδήποτε παραγωγή απεικονίζει στην οθόνη προφήτες, αγγελιοφόρους του Θεού, συντρόφους του προφήτη Μωάμεθ, του Ιησού, του Βούδα, της Αστάρτης, του Δία, του Αλλάχ, κ.ο.κ.  ΕΚΤΟΣ από το “The Life Of Brian” των Monty Python. 

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , ,