Ο Denzel Washington και ο ρατσισμός στο Hollywood – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο Denzel Washington και ο ρατσισμός στο Hollywood

Απόψεις, Συνεντεύξεις | 15-4-2014 |

Ήταν, είναι και θα είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός. Αλλά στα συν είναι ότι είναι και ένας απολαυστικός τύπος.

Αυτή τη φορά μας κίνησε το ενδιαφέρον εξαιτίας της συνέντευξης που έδωσε μαζί με την Viola Davis, στα πλαίσια προώθησης της θεατρικής παραγωγής του Broadway, στην οποία θα συμμετέχει.

Σε κάποιο σημείο της συνέντευξης, η συζήτηση πήγε στις απαρχές της καριέρας του, και στο γεγονός, ότι ζήτησε τη συμβουλή του Σίντεϊ Πουατιέ, για το αν πρέπει να συμμετέχει στην ταινία “The Nigga They Couldn’t Kill”, (Ο Αράπης που δεν μπορούσαν να σκοτώσουν). Θα έπρεπε να ενσαρκώσει τον ρόλο ενός μαύρου, ο οποίος καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά δεν μπορεί να πεθάνει με κανέναν από τους τρόπους εκτέλεσης, συμπεριλαμβανομένης και της ηλεκτρικής καρέκλας. Αν μας έλεγε κάποιος ότι το σενάριο είναι γραμμένο από κάποιο ιδρυτικό μέλος της ΚΚΚ, θα τον πιστεύαμε μάλλον.

Ο Πουατιέ τότε του απάντησε, ότι πρέπει να προσέχει. εκείνες οι πρώτες 5 ταινίες στην καριέρα κάποιου, θα είναι οι καθοριστικές. Από εκείνο το σημείο θα δείξεις ποιος είσαι και πως θα πρέπει να σε αντιμετωπίζουν. Συμβουλή που αποδείχτηκε σωστή, γιατί τότε ο Denzel δέχτηκε την πρόταση για το “Cry Freedom”, ταινία που του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα.

Δείτε το απόσπασμα της συνέντευξης εδώ

Φαίνεται πως η συζήτηση για το πως αντιμετωπίζεται το θέμα “Φυλετική Διάκριση”, μέσα στο Hollywood, μαίνεται ακόμα. Δεν ξεκίνησε με το “12 Χρόνια Σκλάβος”, αλλά πολύ πιο πίσω.

Το Hollywood σε όλη του την ιστορία προσπαθεί να πλησιάσει το θέμα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε επιφανειακά. Στην πρώτη κατηγορία πρέπει να θυμηθούμε “Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας”, “Η Ετυμηγορία”, “Οι Υπηρέτριες”.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι άλλο: Πόσο μπορεί να εμβαθύνει ένα σενάριο για τον ρατσισμό, σε μία χώρα και μία βιομηχανία, που δεν έχει ξεπεράσει καλά καλά ένα φαινόμενο που τη μαστίζει;

Μερίδα του κοινού απαιτεί να γίνουν πιο ριζοσπαστικά και να μιλήσουν πια με ειλικρίνεια για αυτό το ζήτημα, αλλά η βιομηχανία φαίνεται ακόμα διστακτική στο να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που το “12 χρόνια σκλάβος”, εισέπραξε σκληρή κριτική από το κοινό.

Τα βραβεία βέβαια δεν πάνε πίσω. Έπρεπε να περάσουν 40 χρόνια από τη Βράβευση του Πουατιέ με oscar, ώστε να αρχίζουν να βραβεύονται ξανά μαύροι ηθοποιοί. Εκείνη την επετειακή χρονιά, Washington και Berry (για τα “Ημέρα Εκπαίδευσης”, και “Χορό των Τεράτων”, αντίστοιχα) βραβεύονται, και ενώ οι ίδιοι το χάρηκαν, δεν ήταν δίκαιο να συμβεί, περισσότερο για τον Denzel, και την μέτρια ταινία στην οποία βραβεύθηκε με Α’ Ανδρικού, και με την Berry να γίνεται η πρώτη μαύρη που σηκώνει το αγαλμάτάκι του θείου Oscar. Αλλά ακόμα και στις παρουσιάσεις. Η Woopi Golberg είναι η μόνη μαύρη που έχει παρουσιάσει ποτέ τον θεσμό, συνολικά τρεις φορές, με την πρώτη από αυτές να αντιμετωπίζει και το γιουχάρισμα από το κοινό του (τότε) Kodak Theater.

Η συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα είναι τεράστια. Οι Η.Π.Α είναι ένα κράτος με ριζωμένο τον φυλετικό ρατσισμό. Το Hollywood, μπορεί και έχει τον τρόπο να επηρεάσει, και ήδη έχει αρχίσει να το κάνει. Βραβεύει Ισπανούς, Γάλλους, Αφρικανούς, και γενικά ανοίγει πια τις πόρτες του, ώστε να δείξει ότι είμαστε όλοι το ίδιο.

Ellen De Generes στην παρουσίαση για δεύτερη χρονιά φέτος, χαριτωμένα σχόλια για τους Εβραίους από την παρουσίαση των Steve Martin και Alec Baldwin πριν λίγα χρόνια. Και η προσπάθεια συνεχίζεται.

Ο τρόπος υπάρχει. Η θέληση όμως;

Πείτε μας τη γνώμη σας. Τι θα θέλατε να δείτε από την άλλη πλευρά του ατλαντικού για αυτό το ζήτημα; Οι ταινίες είναι αρκετές; Τι φοβάται το Hollywood;

Διαβάστε περισσότερα για: