Βαγγέλης Σεϊτανίδης: "Θέλω να ξεχάσω την εμπειρία μου στην τηλεόραση" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Βαγγέλης Σεϊτανίδης: “Θέλω να ξεχάσω την εμπειρία μου στην τηλεόραση”

Συνεντεύξεις | 4-2-2014 |

Τον γνωρίσαμε το 2001 μέσα από τον “Αιώνιο Φοιτητή” και γρήγορα αποφασίσαμε ότι επρόκειτο για μία ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη. Ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Σεϊτανίδης μιλά στο Cinefreaks.gr για τη νέα του ταινία “Με χωρίς γυναίκες”, τις “εκπτώσεις” στη δουλειά, ομολογεί ότι νιώθει ευτυχία μπροστά στην πραγματικότητα που βιώνουμε και αποκαλύπτει το επόμενο βήμα του.

Οι ταινίες σας συχνά ακροβατούν μεταξύ μαύρης κωμωδίας και ψυχοδράματος, ενώ πολλές φορές φλερτάρουν με το παράλογο. Το «Με χωρίς γυναίκες» πώς θα το χαρακτηρίζατε;

Είναι ένα road movie. Ο Ρίκος και ο «Κουστώ», κολλητοί απ’ το γυμνάσιο, αναζητούν την «ωραία του σχολείου» τους. Οι φήμες λένε πως έχει κλειστεί σε μοναστήρι κάπου στην Ηλεία. Επειδή οι ήρωες είναι και φίλοι, πρόκειται και για ένα “buddy movie”. Και επειδή αναζητούν ένα πρόσωπο του παρελθόντος, το ταξίδι τους είναι τόσο στον χώρο, όσο και στον χρόνο.

 

Εκτός από το ρόλο του σκηνοθέτη, συνήθως στις ταινίες σας διατηρείτε και το ρόλο του σεναριογράφου. Όμως, έχετε γράψει σενάρια που δεν έχετε σκηνοθετήσει («Εργένης»), ενώ έχετε σκηνοθετήσει και σενάρια άλλων («Το έτερον ήμισυ»). Πόσο διαφορετικά λειτουργείτε όταν αλλάζει αυτό το δεδομένο;

Στον Εργένη είχα μικρή συμμετοχή, ενώ το Έτερον Ήμισυ ήταν ανάθεση. Το έκανα αποκλειστικά για βιοπορισμό. Ένας σεναριογράφος, εκτός από δραματουργία, πρέπει να ξέρει και λίγο φωτογραφία. Ιδίως όταν οι παραγωγές είναι φτωχές. Ένα σενάριο γραμμένο από κάποιον που αγνοεί τα τεχνικά ζητήματα του κινηματογράφου και αδιαφορεί για την εικόνα (λες και κάνουμε ραδιόφωνο) είναι επικίνδυνο πράγμα. Εγκυμονεί μια αλυσίδα τεχνικών προβλημάτων (μικρών, μεγάλων, ή και ανυπέρβλητων) που θα πρέπει να τα λύσει ο σκηνοθέτης στο γύρισμα. Η δημοφιλής εγχώρια… «λύση» είναι η φυγομαχία. Το ρίχνουμε στην τρελή και το βαφτίζουμε «άποψη», «πρωτοπορία», «ποίηση», κλπ. Αυτό, δυστυχώς για μένα, δεν παίζει. Η οθόνη στην αίθουσα έχει μέγεθος περίπου 20m X 8m, και το κάδρο που βλέπεις μέσα απ’ την κάμερα θα πρέπει να αντέχει σ’ αυτή την θηριώδη μεγέθυνση. Γράφω το σενάριο, αν μη τι άλλο, για να προλάβω τέτοιου είδους κακοτοπιές. Για οικονομία χρημάτων και δυνάμεων. Στο μεταξύ, αναζητώ πάντα έναν συν-σεναριογράφο.

 

Οι αξιοζήλευτες σπουδές σας, τα βραβεία και οι εμπειρίες σας από μεγάλα φεστιβάλ, αλλά και οι συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, δεν σας «εγκλώβισαν» σε μια κινηματογραφική καριέρα, καθώς περάσατε και από την τηλεόραση με τους «Αληθινούς Έρωτες». Τι γεύση σας άφησε αυτή η εμπειρία;

Προτιμώ να την ξεχάσω. Τα σενάρια ήταν συνήθως μέτρια/ πρωτόλεια, με ατελείωτους διαλόγους. Σκηνοθέτησα πέντε, ή έξι για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, αλλά το πραγματικό κέρδος ήταν η γνωριμία με κάποιους καλούς ηθοποιούς και τεχνικούς.

 A065_C023_1005QG

Από το 2001 και τη μεγάλη επιτυχία του «Αιώνιου φοιτητή» έχετε κάνει άλλες τέσσερις ταινίες σε αραιά χρονικά διαστήματα. Αυτό είναι θέμα επιλογής, έμπνευσης ή δυσκολιών των κινηματογραφικών συνθηκών; 

Με κολακεύετε. Ο Αιώνιος Φοιτητής δεν ήταν επιτυχία στις αίθουσες. Απλώς, πήρε 2-3 βραβεία και βρήκε διανομή στα βίντεο κλαμπ των ΗΠΑ. Μετά έγραψα ένα σενάριο που συμμετείχε επισήμως στο co-production market του Mannheim. Βρήκα και μια αμερικανίδα συμπαραγωγό με $300000 στην τσέπη. Το ΕΚΚ το έκοψε παμψηφεί. Συνήθως, τα βραβεία ποιότητας του ΥΠ.ΠΟ. εξασφαλίζουν στην επόμενη ταινία σου κρατική χρηματοδότηση (Ισχύει μέχρι και σε περιπτώσεις σκηνοθετών που δηλώνουν αναρχικοί!) Μ’ εμένα έγινε το αντίθετο. Ίσως επειδή δεν ανήκω ούτε σε κόμμα, ούτε σε κλίκα, ούτε ακολουθώ τις μόδες. Αναγκαστικά, λοιπόν, γύρισα μια άλλη ταινία (Η Εύκολη Λία), κάνοντας ο ίδιος τον παραγωγό, τον δ/ντή φωτογραφίας, τον αμπιγιέρ…

Στη δύσκολη περίοδο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του καλλιτεχνικού κόσμου και ποια η στάση που πρέπει να τηρεί απέναντι στα τεκταινόμενα;

Με τη Μεταπολίτευση πολιτικοποιήθηκαν τα πάντα. Μερικές φορές, στα όρια της ψυχοπαθολογίας. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε πως ακόμα και ο θάνατος είναι «πολιτικό» θέμα! Άλλοι ζητούν απ’ τους σκηνοθέτες πολιτικές ταινίες. Ίσως επειδή δεν γίνεται πολιτική στον φυσικό της χώρο (στη Βουλή, στο δρόμο, στα εργοστάσια). Αλλά το να κάνεις μια ταινία για να αποδείξεις μια θέση είναι σαν να οργώνεις με Φόρμουλα 1. Ποτέ δεν άλλαξε τον κόσμο μια ταινία. Μπορεί, ωστόσο, να μας δείξει πράγματα ήδη γνωστά και φθαρμένα με φρέσκια ματιά. Ώστε να παραμένουμε νέοι στην καρδιά. Με δυο λόγια, οι καλές ταινίες είναι «ελιξίρια νεότητας».

Δεν ξέρω ποια οφείλει να είναι η στάση του καλλιτεχνικού κόσμου. Έτσι κι αλλιώς, αυτός δεν είναι ενιαίος. Ούτε μπορώ να συνταχθώ πλέον με κάποια πολιτική θεωρία. Όλες έχουν καταρρεύσει αφήνοντας να φανεί το αληθινό πρόσωπο της πραγματικότητας: μυστηριώδες και ανεξιχνίαστο. Αλλά αντί για φόβο, νιώθω σχεδόν ευτυχία. Ίσως είναι προκλητικό να ομολογείς κάτι τέτοιο στις μέρες μας, αλλά και η ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς δεν με αγγίζει.

Μετά το «Με χωρίς γυναίκες» ποια είναι τα επόμενά σας σχέδια;

Ένα πολιτικό/υπαρξιακό θρίλερ. Ο συγγραφέας του βιβλίου αφηγείται από πρώτο χέρι, και με συναρπαστικές λεπτομέρειες, μια αληθινή ιστορία που συγκλόνισε την Ελλάδα. Ελπίζω μόνο να μην βρεθώ σε κανένα χαντάκι.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , ,