Κωνσταντίνος Καραμαγγιώλης: Φασισμός και Οικογένεια – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Κωνσταντίνος Καραμαγγιώλης: Φασισμός και Οικογένεια

Συνεντεύξεις | 5-2-2014 |

Κλισέ αλλά αληθινό: Όταν γνωρίζουμε νέους δημιουργούς με φρέσκες ιδέες χαιρόμαστε. Ο Κωνσταντίνος Καραμαγκιώλης κατάφερε με το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας μικρού μήκους Sphinx να μας χαροποιήσει λίγο παραπάνω από το αναμενόμενο. Δείτε εδώ την ταινία.

Πώς προέκυψε η ιδέα και η ολοκλήρωση του Sphinx;

Η ταινία Sphinx ξεκίνησε ως ιδέα το 2011 όταν ακόμα ήμουν φοιτητής και έγινε σενάριο με αφορμή τη σχολή μου, καθώς ήταν η πτυχιακή μου ταινία. Η συγγραφή του σεναρίου διήρκησε 4 μήνες και η προπαραγωγή 6 μήνες. Η ταινία ήταν έτοιμη τον Μάιο του 2012 και από τότε ακολουθεί τη δική της πορεία. Παίχτηκε στο φεστιβάλ των Τυράννων και στο 25ο φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης. Μέχρι στιγμής έχει συνολικά παιχτεί σε 8 φεστιβάλ, 3 ελληνικά και 5 ξένα (σε Αμερική, Σερβία, Ρουμανία, Αλβανία και Τουρκία) και υπάρχει πολλή χαρά για αυτό.

Πέρα από πολύ μεγάλη χαρά είναι και πολύ μεγάλη επιτυχία.

Κοίτα, ο καθένας την έχει διαφορετικά στο μυαλό του την επιτυχία. Σίγουρα μ’ αρέσει πολύ που η ταινία ταξιδεύει. Τώρα, για επιτυχία δεν ξέρω, πάντως ένα φεστιβάλ είναι σίγουρα καλό για μία ταινία.

Πόσο ρόλο έχει παίξει τελικά η ελληνική οικογένεια στη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης της γενιάς μας;

Νομίζω πως αυτό γίνεται παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα. Τα παιδιά ακολουθούν με έναν τρόπο τις οικογενειακές πολιτικές παραδόσεις, ακόμα και όταν αμφισβητούν στα πρώτα νεανικά τους χρόνια το σύστημα και τους γονείς τους με κάποια εναλλακτική μορφή πολιτικών απόψεων. Καθώς όμως μεγαλώνουν, δυστυχώς, γυρνούν εκεί από που ξεκίνησαν και οι ίδιοι γονείς τους. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις γενιές. Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα να πούμε τι ρόλο παίζει η οικογένεια στην πολιτική σου διαμόρφωση, αλλά ίσως το ερώτημα είναι τι νόημα παίζει στην προσωπικότητα σου την ίδια. Τη μειώνει, την περιορίζει, την αφήνει ελεύθερη; Ίσως αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία να εξερευνηθεί.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισες κατά τη συγγραφή και την προσέγγιση ενός θέματος, τόσο πολύπλευρου και προβληματικού, όπως ο φασισμός;

Η προβληματική της ταινίας δεν είναι ο φασισμός, είναι το πρόσχημα. Η προβληματική της ταινίας και το θέμα της είναι η οικογένεια. Αν θες, είναι το πώς καλλιεργείται ο φασισμός μέσα από την οικογένεια. Σε προσωπικό επίπεδο πάντα. Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η συγγραφή του σεναρίου και όχι τόσο η ίδια η ταινία. Φοβόμουν μήπως πέσω σε κοινοτυπίες, μήπως μετανιώσω για αυτό που έκανα. Τελικά δεν έχω μετανιώσει, και αν ξαναέκανα ταινία πάλι με τον ίδιο τρόπο θα έδινα πολύ βάρος στη συγγραφή του σεναρίου. Οι ιστορίες είναι το πιο δύσκολο να γραφτούν. Στην Ελλάδα λείπει πάρα πολύ το σενάριο, η κινηματογραφική παιδεία. Και η ίδια η παιδεία.

Από εδώ και πέρα ποια είναι τα κινηματογραφικά σου σχέδια;

Τελείωσα πριν λίγο καιρό ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους στη Σέριφο. Δεν ξέρω πού θα με πάει, θα ήθελα πολύ να κάνω μία μεγάλου μήκους, όταν όμως γεννηθεί μία βαθύτερη ανάγκη για να γίνει αυτή η ταινία.