Real Steel - Shawn Levy (2011), [Κριτική] - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Real Steel – Shawn Levy (2011), [Κριτική]

Uncategorized | 1-12-2011 |


Σε μια εποχή κάπου στο μελλον(πρεπει να είναι περιπου γυρω στο 2020) τα ρομπότ εχουν αντικαταστήσει τους ανθρώπους στο ρινγκ. o Τσαρλι, ενας παλιός μπόξερ και τώρα προπονητής ρομπότ, μαθαίνει ότι η πρώην φίλη του πέθανε και πρέπει να πάρει την κηδεμονία του γιού τους. Η θεία του παιδιού με τον ανδρα τους του προτείνουν να περάσει το καλοκάιρι μαζί του και μετά να μείνει μαζί τους, με χρηματική αμοιβή 50.000 δολλαρίων. Ο Τσαρλι δέχεται και πατέρας και γιός θα ζήσουν μια υπέροχη περιπέτεια…

Οπου Spielberg και παιδι… Εμφανέστατη είναι η παρουσία, σαν executive producer, του Steven Spielberg σε αυτή την ταινία του Shawn Levy(  τον γνωρίσαμε από τα «Νight at the museum”, “Date night” , “Just married”). Το αγαπημένος μας enfant terrible του Hollywood έβαλε το.. χεράκι του σε αυτήν την σίγουρα fun αλλά και κάπως corny,  ιστορία δεσίματος πατερά-παιδιου όπου οι ενήλικες είναι πιο ανώριμοι και συναισθηματικά ανασφαλείς και τα παιδία παίρνουν τα ηνία για να τους δείξουν το δρόμο.

Βασισμένο στην ιστορία «Steel» του Richard Matheson (θρυλικός συγγραφέας και σεναριογράφος) από την οποία εμπνεύστηκε και ένα επεισόδιο του λατρεμένο στην εποχή του “Twilight Zone”, το “Real Steel” συνδυάζει δράση,  κωμωδία, sci-fi και συγκίνηση στα 127 του λεπτά(χρόνος αρκετά μεγάλο για ένα “blockbuster”). Ο Hugh Jackman που έχει μια «γεμάτη» καριέρα από ρόλους που απαιτούσαν μαεστρία («The prestige” , “the fountain”) ή ικανότητα ψυχαγωγίας του κοινού(“x-men”), δένει με τον μικρό Dakota Goyo, πραγματική αποκάλυψη ερμηνευτικά! Η Εvangeline Lilly, επίσης αποκάλυψη που μετά το “lost” με μεγάλη χαρά την βλέπουμε να είναι ισάξια των πρωταγωνιστών και να δένουν μαζί με την πλοκή και να κάνουν μια κάπως ανορθόδοξη αλλά αγαπημένη οικογένεια.

To πραγματικό «ζουμί» όμως της ιστορίας δεν είναι η σχέση πατερά – γιου αλλά πως αντανακλάται στην σχέση του μικρού με το ρομπότ. Ο πατέρας χρησιμοποιεί τα ρομπότ μόνο για να κερδίσει και δεν τα σέβεται. Εαυτόν δεν είναι παρά μηχανήματα για να κάνει την δουλεία τους φέρεται με τον χειρότερο τρόπο και όταν δεν του είναι πια χρήσιμα τα πετάξει και αγοράζει το επόμενο. Για τον Max όμως τα ρομπότ έχουν μια σχεδόν ανθρωπινή διάσταση. Με τα πιο δυνατά εντυπωσιάζεται(όπως ο Zeus) και με τον Atom που βρίσκει εγκαταλειπόμενο, αισθάνεται ότι τον σώζει και του φέρεται σαν αληθινός φίλος. Η σχέση ανθρώπου μηχανής έχει απασχολήσει στο παρελθόν τον Steven Spielberg (Α.Ι.) και βεβαία την συναντάμε σε πληθώρα ταινιών(Terminator).Έτσι κι εδώ η μηχανή λειτούργει κάπως σαν κατοικίδιο ή και ακόμα στην περίπτωση του Atom σαν ένα καλό φιλαράκι που με τη βοήθεια του ο άνθρωπος πτωχαίνει τους στόχους του και γίνεται καλύτερος.

Η ταινία δεν έχει σκοπό να προβληματίσει παραπάνω τον θεατή. Οι μάχες με τα ρομπότ είναι φαντασμαγορικές και η υπέροχη φωτογραφία(με ειδική μνεία το reportage στο grand canyon σε μέρη που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα)σε συνδυασμό με την έξυπνη σκηνοθεσία από τον Shawn Levy δεν θα αφήσουν κανένα παραπονεμένο. Οι μάχες χορογραφηθήκαν από τον μποξέρ Sugar Ray Leonard  και ταυτόχρονα το soundtrack του Danny Elfman σε συνδυασμό με την επιλογή των μουσικών κομματιών των μαχών(Eminem) βοηθούν τη δράση και την πλοηγείται είτε δεις την ταινία μονός, με παρέα ή και με την οικογένεια σου θα σου μείνει μια γλυκεία αίσθηση στο τέλος, και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο είδους blockbuster έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό στη χωρά μας

Βαθμολογία: 3,5/5