Another Happy Day - Sam Levinson (2011), [Kριτική] – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Another Happy Day – Sam Levinson (2011), [Kριτική]

Uncategorized | 1-12-2011 |


Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ποσό αδικημένη είναι η ελληνική αφίσα της ταινίας. Για κάποιον που δεν έχει ιδέα το genre και γενικά για την ταινία θα πιστέψει ότι θα πάει να δει άλλη μια ρομαντική κομεντί. Δυστυχώς η αφίσα είναι παραπλανητικη!Οποτε ΠΡΟΣΟΧΗ!

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Sam Levinson, γιου του Barry Levinson, είναι ένα οικογενειακό δράμα, που ισορροπεί όμως ανάμεσα στο δράμα και την μαύρη κωμωδία. Η Λεν (Ελέν Μπάρκιν)πηγαίνει στον γάμο του γιου της ο όποιος μένει στον πατερά του μετά τον χωρισμό τους μαζί με τους 2 μικρότερους γιους της. Εκεί τους περιμένει η αυταρχική μητέρα της Λεν με τον ετοιμοθάνατο πατερά της οι 2 κουτσομπόλες και κακεντρεχείς αδελφές της. Οι συγκρούσεις ξεκινούν από την πρώτη μέρα κιόλας της συνεύρεσης της οικογενείας. Ο μεγάλος γιος της Λύν είναι τοξικομανής και μπαινοβγαίνει σε κλινικές , κοροϊδεύει τον μικροαστικό κόσμο του οικογενειακού  του περιβάλλοντος καθώς ο μικρός γιος που έχει διαγνωστεί με aspersers προσπαθεί να καταγράψει με την κάμερα του τις οικογενειακές στιγμές, κυρίως προσπαθώντας να τους κάνεις να νιώσουν άβολα στην παρουσία της. Το πιο ενδιαφέρον στοιχειό της ταινίας είναι ακριβώς αυτή η οπτική, της οικογενείας μέσα από τα μάτια αυτών των 2 παιδιών, που δίνουν στην ταινία μια ντοκιμενταριστικη-ριαλιτι εκδοχή. Τα πλανά εναλλάσσονται ανάμεσα στην βασική κάμερα που κινηματογραφεί τους ηθοποιούς και την home video κάμερα του Βen που χώνεται αδιάκριτα στις προσωπικές στιγμές της οικογενείας και ανακαλύπτει μυστικά κρυμμένα για πολλά χρόνια.

Το δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχειό που κάνει ξεχωριστή αυτή την ταινία (που ακόλουθη το παράδειγμα των: «A Wedding», «RachelGetting Married”, “Margot at the wedding” αλλά μας θυμίζει περισσότερο το “The Celebration”. ) είναι ότι καταφέρνει να πάρει τόσους πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες και να συγκεντρωθεί στην ιστορία του καθενός, να την κάνει ενδιαφέρουσα και όχι φλύαρη και να την συνδέσει με των υπολοίπων. Βοήθησαν βεβαία και οι έκπληκτες ερμηνείες και η χημεία όλων των ηθοποιών μεταξύ τους, με πρωτοστατούντες την Ελέν Μπάρκiν και τον Ezra Miller , που μετά το «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», δίνει άλλη μια μοναδική ερμηνεία. H Ελέν Μπερστιν είναι για ακόμα μια φορά συγκλονιστική σαν αυταρχική μητέρα που καταρρέει στον επικείμενο θάνατο του συζύγου της και η Ντέμι Μουρ είναι απολαυστική ως ταυτόχρονα σκληρή αντίζηλος της Ελέν Μπάρκιν και καλή μητέρα του Ντύλαν.

Η μη λειτουργική οικογένεια παρουσιάζεται με έναν πολύ ενδιαφέρον τρόπο κουράζοντας μας ίσως κάπως με την συνεχή αναδίπλωση του δράματος και το αδιέξοδο που φαίνεται να υπάρχει στις ζωές όλων, καθώς τα προβλήματα φαίνεται να είναι άλυτα και το αδιέξοδο αδύνατο να αποφευχθεί απαισιοδοξία του κλίματος λοιπόν μπορεί να είναι ένα μείον αλλά σίγουρα ο σκηνοθέτης καταφέρνεις να θύσει με πολύ έξυπνη σάτιρα στους διάλογους (σίγουρα θα γελάσετε όσο θα κλάψετε, ίσως και περισσότερο) φτιάχνοντας καρικατούρες των ηθοποιών του που παλεύουν ανάμεσα στην υπερβολή αλλά και τον ρεαλισμό της σκληρής πλευράς της ζωής τους. Και όπως λέγεται σε μια σκηνή της ταινίας: «Μόνο στον θάνατο φαίνεται ότι είναι ενωμένη μια οικογένεια», έτσι κι αυτή η οικογένεια φαίνεται να βρίσκει έτσι τον ρυθμό της, να συγχωρεί ο ένας τον άλλον και να βλέπει την πραγματική αξία της αγάπης ανάμεσα στα μελή της  που έχει κάπου ξεχαστεί.

Βαθμολογία: 3/5