A Dangerous Method - David Cronenberg (2011) [Κριτική] – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

A Dangerous Method – David Cronenberg (2011) [Κριτική]

Uncategorized | 24-11-2011 |

Σαγηνευμένος από την πρόκληση μιας δύσκολης περίπτωσης, ο ανήσυχος Δρ. Καρλ Γιουνγκ αναλαμβάνει ως ασθενή του την ανισόρροπη, αλλά γοητευτική Σαμπίνα Σπιλράιν. Το “όπλο” του Γιουνγκ είναι η μέθοδος του δασκάλου του, του πασίγνωστου Σίγκμουντ Φρόιντ. Και οι δύο άντρες μαγεύονται από την Σαμπίνα. Στην “παρέα” προστίθεται και ο Ότο Γκρος, ένας ασθενής που είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Γιουνγκ παραδίνεται στον πόθο για την ασθενή του και μια παθιασμένη σχέση ξεκινά. Η Σαμπίνα γίνεται ο καταλύτης στις εμπνευσμένες θεωρίες του. Παράλληλα, ο Φρόιντ προχωρά ένα βήμα παραπέρα, εισχωρώντας ακόμα βαθύτερα στο μυαλό της νεαρής γυναίκας.

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (“Eastern Promises”) μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο “The Talking Cure” του Κρίστοφερ Χάμπτον – το οποίο βασίζεται στο βιβλίο “A Most Dangerous Method” του Τζον Κερ. H ιστορία αναφέρεται στην έντονη σχέση ανάμεσα στους Καρλ Γιουνγκ και Σίγκμουντ Φρόιντ που οδήγησε στη γέννηση της ψυχανάλυσης. Πρωταγωνιστούν οι Κίρα Νάιτλι (“Atonement”), Βίγκο Μόρτενσεν (“The Road”), Μάικλ Φασμπέντερ (“X-Men: First Class”) και Βενσάν Κασέλ (“Ocean’s Thirteen”). Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 68ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βενετίας.

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, γνωστός επίσης με τα ψευδώνυμα “King of Venereal Horror” και “Baron of Blood”, γεννήθηκε το 1943 στο Τορόντο. Αποφοίτησε από το εκεί Πανεπιστήμιο με πτυχίο στην Λογοτεχνία και κατά τη διάρκεια των σπουδών του έστρεψε το ενδιαφέρον του στον κινηματογράφο. Στο τέλος των 60s ο Κρόνενμπεργκ γύρισε 4 ταινίες μικρού μήκους, “Transfer”, “From The Drain”, “Stereo” και “Crimes of the Future”. Στις ταινίες αυτές άρχισε να εξερευνά μερικά από τα θέματα που χαρακτήρισαν και όρισαν την καριέρα του όπως η βία, η σεξουαλικότητα, η πραγματικότητα καθώς και η παράλληλη πραγματικότητα, η κοινωνική σάτιρα και ο βιολογικός τρόμος.

Οι πρώτες κινηματογραφικές ταινίες του Κρόνενμπεργκ ήταν οι cult ποια ιστορίες “Shivers” και “Rabid”. Το 1979 βγήκε στις αίθουσες η υποτιμημένη, προκλητική και αυτοβιογραφική ταινία του “The Brood” ενώ άρχισε να αποκτά δημοτικότητα με τις ταινίες “Scanners” και το υπέροχο “Videodrome”. Με τις ταινίες “Οι Διχασμένοι” και “Γυμνό Γεύμα”, ο Καναδός σκηνοθέτης τράβηξε την προσοχή των κριτικών αλλά και του κοινού. Ανάμεσα στις ταινίες που έχει γράψει και έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος, συμπεριλαμβάνονται επίσης οι ταινίες “Εταιρεία Θανάτου”, “Η Μύγα”, “Crash” και το πολύ καλό και ιδιαίτερο, “eXistenZ”. Πέρα από τις ταινίες που έχει γράψει ο ίδιος, ο Κρόνενμπεργκ έχει σκηνοθετήσει και ταινίες άλλων σεναριογράφων όπως “Νεκρή Ζώνη”, βασισμένο σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, “M.Butterfly”, “Spider”, “Το Τέλος Της Βίας” και “Επικίνδυνες Υποσχέσεις”.

Οι ταινίες του έχουν περάσει από διάφορα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ κι έχουν αποσπάσει σημαντικά βραβεία. To “Crash” κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες το 1996, το “eXistenZ” βραβεύθηκε με την Αργυρή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου το 1999, το “Τέλος της Βίας” απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ το 2006, ενώ οι “Επικίνδυνες Υποσχέσεις” ήταν υποψήφιες για δύο Όσκαρ το 2008. Προσεχώς θα μεταφέρει στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα “Cosmopolis” του Ντον ΝτεΛίλλο, με τους Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζιλιέτ Μπινός, Πολ Τζιαμάτι και Σαμάνθα Μόρτον.

Η “Επίνδυνη Μέθοδος” ξεκίνησε ως θεατρικό έργο στα μέσα των 1990’s. Η ψυχανάλυση ενδιέφερε ιδιαίτερα τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο Κρίστοφερ Χάμπτον, ο οποίος αφιέρωσε πολύ χρόνο στην έρευνα των σχέσεων ανάμεσα στον Γιουνγκ, τον Φρόιντ και την Σαμπίνα, ενώ επισκεπτόταν και το νοσοκομείο Μπουργκόλζλι στη Ζυρίχη, όπου διάβασε το ιστορικό της Σαμπίνα. Οι ευφυείς αυτές φιγούρες συνάρπαζαν τον Χάμπτον, ο οποίος εξηγεί πως: “οι άνθρωποι αυτοί ήταν πρωτοπόροι και η ψυχανάλυση ήταν μια επαναστατική ιδέα. Άνοιξε πολλές ντουλάπες και αποκάλυψε αρκετά ταμπού. Στο τέλος του 19ου αιώνα, εμφανίστηκαν δυνατά ρεύματα νέων ιδεών, τα οποία οδήγησαν σε έναν ολοκαίνουριο τρόπο σκέψης για την κοινωνία.”

Ο Χάμπτον ανέπτυξε το υλικό σε μια θεατρική παράσταση, με τίτλο “The Talking Cure”, η οποία είχε μια επιτυχημένη πορεία στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, με τον Ρέιφ Φάινς στο ρόλο του Γιουνγκ. Λίγα χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ζήτησε από τον Χάμπτον να διασκευάσει το θεατρικό έργο σε ένα νέο σενάριο, το οποίο θα σκηνοθετούσε.

“Στη θεατρική παράσταση του Κρίστοφερ Χάμπτον, ήξερα πως είχα βρει μια πλούσια φλέβα, από την οποία θα μπορούσα να αντλήσω για την οθόνη. Η ιστορία αυτή της συναισθηματικής διακύμανσης, κάτω από την απειλητική σκιά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υποσχόταν μια διεισδυτική ματιά σε δύο έντονες και άρρηκτα συνδεδεμένες σχέσεις. Το γεγονός πως οι χαρακτήρες ήταν προικισμένα αληθινά πρόσωπα, αλλά και το ότι το τρίγωνο των Γιουνγκ, Φρόιντ και Σαμπίνα οδήγησε στη γέννηση την σύγχρονης ψυχανάλυσης, το έκαναν ακόμα πιο δελεαστικό για μένα.” Ο σκηνοθέτης, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ

Αν και λάτρης του σινεμά του David Cronenberg, ομολογώ πως περίμενα κάτι παραπάνω. Ειδικά, όταν έχεις ένα τέτοιο σενάριο και θέμα στα χέρια σου, είναι μεγάλη ευκαιρία, να πας λίγο πιο μακριά… Παρά το καλό cast στους αντρικούς ρόλους με Michael Fassbender, Viggo Mortensen κι ένα μικρό πέρασμα του Vincent Cassel, έχω την αίσθηση, ότι η “αχίλλειος φτέρνα” του φιλμ, είναι η ίδια η πρωταγωνιστρία. Ο Cronenberg, επιστεύτηκε τον δύσκολο και ομολογουμένως απαιτητικό ρόλο της Sabina Spielrein, στην Keira Knightley, κι εκείνη δυστυχώς, δεν κατάφερε να τον δικαιώσει…

Έτος: 2011 | Χώρα: Καναδάς | Διάρκεια: 99 λεπτά | Σκηνοθεσία: David Cronenberg | Σενάριο: Christopher Hampton, John Kerr | Παίζουν: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen.