Νίκος Νικολαΐδης [Αφιέρωμα] - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Νίκος Νικολαΐδης [Αφιέρωμα]

Uncategorized | 25-5-2011 |

Τι μπορεί να γράψει κανείς για τον Νίκο Νικολαΐδη, που να μην έχει ήδη ειπωθεί; Έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους και συνάμα, συναρπαστικούς σκηνοθέτες, που πέρασαν από τη χώρα μας. Ακόμα, δεν μπορώ να ξεχάσω τη συναισθηματικά φορτισμένη προβολή του “Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα”, σ’ ένα κατάμεστο Ολύμπιον, στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με αφορμή τον αιφνίδιο θάνατό του, παρουσία των αγαπημένων του προσώπων…

Ας προσπαθήσουμε να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, καθώς όλα ξεκινούν πίσω στο 1975 με το στιλιστικό σοκ της “Ευρυδίκης Β.Α. 2037”, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Μάθημα λειτουργικής αξιοποίησης, ενός κλειστού χώρου, η πρώτη αυτή ταινία του Νικολαΐδη, μοιάζει να προέρχεται από τον κόσμο του φανταστικού που αναδύεται όμως μέσα από τα κατάβαθα του ανθρώπινου ψυχισμού.

Ωστόσο, θα χρειαστεί να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια, για να γίνουμε κοινωνοί του πρώτου αριστουργήματός του, με τα “Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα”. Μια ταινία παρέας, όπως δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ άλλοτε στο σινεμά. Μια πικρή και παράλληλα, βαθιά αυτοβιογραφική κατάθεση για μια ολόκληρη γενιά, που αποχωρίζεται βίαια το παρελθόν, για να υποδεχτεί ένα διόλου ελπιδοφόρο μέλλον…

Ένα σύμπαν αρχίζει να δημιουργείται, ένα σύμπαν αυθεντικό και εντελώς δικό του, το οποίο ο Νικολαΐδης, επρόκειτο να κατοικήσει μαζί με τους ήρωες, τις ταινίες και τις ψυχώσεις του, μέχρι τέλους.

Η “Γλυκειά Συμμορία”, που ακολούθησε το 1983, δεν χρειάζεται τις παραμικρές συστάσεις, καθώς αποτελεί την πιο διάσημη και ταυτόχρονα, πετυχημένη ταινία στην καριέρα του Νικολαΐδη. Δικαίως, αφού εξακολουθεί να παραμένει η πιο διαχρονική και δομημένη στην εντέλεια δημιουργία του.

Η “Πρωινή Περίπολο” του 1987, μια δυσοίωνη και μερικώς εξαιρετική εικόνα του μέλλοντος μας, αποτελεί κατά την ταπεινή μου άποψη, μαζί με τα “Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα” και τη “Γλυκειά Συμμρία”, την καλύτερη τριάδα ταινιών του αγαπημένου καλλιτέχνη.

Το φιλμ του “Singapore Sling” του 1990, γνώρισε ανέλπιστη απήχηση. Οι Αμερικανοί θα μιλούσαν για μία από τις πιο “ενοχλητικές ταινίες”, ενώ οι Ευρωπαίοι θα ανακάλυπταν ένα ακόμη εξωτικό midnight movie και κάπως έτσι, ο όρος cult, θα γινόταν συνώνυμο του Νικολαΐδη.

Θα ακολουθήσουν τα: “Θα Σε Δω Στην Κόλαση, Αγάπη Μου” του 1999, το “Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα” του 2003 και το “The Zero Years” του 2005. Ταινίες, ίσως όχι τόσο πετυχημένες, όσο οι προηγούμενές του. Ταινίες, όμως που προκαλούν στον θεατή περιέργεια, θυμό, ίσως αν θέλετε και ενόχληση. Συναισθήματα δυνατά, μα πάνω απ’ όλα, γνήσια και αυθεντικά, όπως ακριβώς υπήρξε ο και ο ίδιος, ο Νίκος Νικολαΐδης…