Η Μάλορι Κέιν (Τζίνα Καράνο) είναι άριστα εκπαιδευμένη να φέρνει σε πέρας, επικίνδυνες μυστικές αποστολές για μία εταιρεία που δουλεύει για την κυβέρνηση, στις πιο επικίνδυνες γωνιές του πλανήτη. Μετά την επιτυχή απελευθέρωση ενός Κινέζου δημοσιογράφου που κρατείτο όμηρος στη Βαρκελώνη, ανακαλύπτει ότι ο ίδιος άνθρωπος δολοφονείται και ότι όλα τα στοιχεία υποδεικνύουν εκείνη ως την κύρια ύποπτο.

Από τη μια στιγμή στην άλλη, γίνεται στόχος πληρωμένων δολοφόνων που γνωρίζουν από πριν το κάθε της τέχνασμα. Και έτσι η Μάλορι αντιλαμβάνεται ότι κάποιος την έχει προδώσει. Αλλά ποιος; Και γιατί; Σε συνεχή καταδίωξη και μακριά από τη βάση της, η Μάλορι εκτελεί μια σειρά από τολμηρούς ελιγμούς προκειμένου να σβήσει τα ίχνη της και να ξεφύγει από τη τοπική ομάδα SWAT. Οι επιλογές της είναι λίγες. Όλο και πιο απελπισμένη να καθαρίσει το όνομά της και να αποκαλύψει αυτόν που την πρόδωσε, η Μάλορι θέτει σ’ εφαρμογή όλα τα όπλα, τις γνώσεις και την σκληρή εκπαίδευσή της, για να στήσει μία ιδιοφυή και θανατηφόρα, παγίδα. Όμως, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο, η Μάλορι συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει να χάσει την ίδια της, τη ζωή. Εκτός, κι αν βρει έναν τρόπο να φέρει τους αντιπάλους της, στη δική της θέση…

Η σκηνοθεσία του «Haywire» είναι του Στίβεν Σόντερμπεργκ («Oceans franchise», «The Informant»), ενώ το σενάριο υπογράφει ο Λεμ Ντομς, τον οποίο θυμόμαστε από το σενάριο του «Dark City», μιας από τις πιο cult και αγαπημένες ταινίες, επιστημονικής φαντασίας στην ιστορία του σινεμά.

Με το τελευταίο του φιλμ, “Haywire”, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Στίβεν Σόντερμπεργκ έρχεται και πάλι αντιμέτωπος μ’ ένα δημοφιλές είδος ταινίας. Συνδυάζοντας την ίντριγκα, το σασπένς, τους πολύπλοκους χαρακτήρες και τα γυρίσματα σε όλο τον κόσμο, με την καταιγιστική δράση και τις τεχνικές των μυστικών πρακτόρων, ο σκηνοθέτης, επιστρέφει στο θρίλερ κατασκοπείας.

«Είμαι φαν των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, των αρχών της δεκαετίας,» λέει ο Σόντερμπεργκ. «Το From Russia with Love είναι η αγαπημένη μου. Σε αυτές τις ταινίες, γνωρίζεις σε βάθος τους χαρακτήρες, αντί απλά να βλέπεις τι κάνουν. Στις πιο πρόσφατες ταινίες κατασκοπείας και δράσης, δεν αφιερώνεται πολύς χρόνος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Ήθελα να φτιάξω μία ταινία που να θυμίζει τις πρώτες ταινίες του Τζέιμς Μποντ. Σε αυτές, η αναλογία της ιστορίας σε σχέση με τη δράση, θυμίζει πολύ το Haywire.»

Ο Σόντερμπεργκ βρήκε τη μούσα του για την ταινία εντελώς απρόσμενα. Είχε δει έναν αγώνα της πρωταθλήτριας στις μικτές πολεμικές τέχνες, Τζίνα Καράνο, και του άρεσε πολύ η ιδέα να τη βάλει να παίξει σε μία ταινία. Η ικανότητα και οι γνώσεις της στα Muay Thai, Karate, Jiu Jitsu, Judo, wrestling, boxing, Sambo, kickboxing και Kung Fu, έδωσαν στην Καράνο τη δυνατότητα να εκτελέσει τις σκηνές, όπως τις είχε οραματιστεί.

Οι πρώτες σκηνές που γύρισε η Καράνο ήταν στο Δουβλίνο, όπου η Μάλορι αρχίζει να υποπτεύεται ότι της έχουν στήσει παγίδα. Ο Ιρλανδός ηθοποιός Μάικλ Φασμπέντερ παίζει τον Πολ, τον γοητευτικό αλλά διπρόσωπο πράκτορα που συνεργάζεται με την Μάλορι, σε μία εύκολη, φαινομενικά, υπόθεση.

Ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, υποδύεται το αφεντικό της Μάλορι και τον πρώην εραστή της, τον Κένεθ. Ο Τσάνιγκ Τάτουμ παίζει τον Άαρον που στην αρχή της ταινίας ανήκει στην ομάδα της Μάλορι στη Βαρκελώνη – περιστασιακά είναι ο εραστής της – και αργότερα γίνεται ο διώκτης της.

Ο Μάικλ Ντάγκλας ήταν ο μόνος με τον οποίο ο Σόντερμπεργκ είχε εργαστεί στο παρελθόν και εδώ, υποδύεται τον Κόμπλενζ, που αντιπροσωπεύει, την Κυβέρνηση, των Η.Π.Α.. Ενώ, για τον ρόλο του Ροντρίγκο, ενός Ισπανού κυβερνητικού αξιωματούχου που εμπλέκεται στη συμφωνία του Κένεθ και του Κόμπλενζ, επιλέχθηκε, ο Αντόνιο Μπαντέρας.

Η ταινία, έχει πολλά εξωτερικά γυρίσματα και εκτυλίσσεται, κυριολεκτικά, στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Η Μάλορι Κέιν, γυρίζει όλο τον κόσμο, από την Ουάσιγκτον στη Βαρκελώνη και από εκεί, στο Δουβλίνο και μετά πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, με στάσεις στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης και στα βουνά του Νέου Μεξικό.

Ο Σόντερμπεργκ έκανε τα μέρη των γυρισμάτων να φαίνονται διαφορετικά, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει, διαφορετικές παλέτες χρωμάτων για το καθένα. «Όταν έχω μια ταινία που έχει πολλές τοποθεσίες γυρισμάτων, αναζητώ πάντα τρόπους για να τις κάνω να ξεχωρίζουν οπτικά, έτσι ώστε και ο θεατής να νιώθει ότι βρίσκεται σ’ ένα διαφορετικό περιβάλλον» λέει. «Χρησιμοποιήσαμε ψυχρά χρώματα για τις βόρειες πολιτείες της Νέας Υόρκης, ώστε να διαμορφώσουμε μία πολύ ξεχωριστή αίσθηση σε σχέση με την υπόλοιπη ταινία. Για την Ισπανία, επέλεξα μία πιο χαμηλή, ζεστή παλέτα. Οπότε, χρησιμοποιήσαμε κοραλλιογενή φίλτρα για μία πιο ζεστή χροιά. Στο Δουβλίνο είναι πιο συγκεκριμένα τα πράγματα, δεδομένου ότι τον περισσότερο καιρό επικρατεί συννεφιά. Οι σκηνές στο Νέο Μεξικό, από την άλλη πλευρά, είναι σχεδόν όλες νυχτερινές.»

Ο Ντέιβιντ Χολμς, ο οποίος είχε συνθέσει μουσική για τέσσερις προηγούμενες ταινίες του Σόντερμπεργκ, συναντήθηκε με τον σκηνοθέτη, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, στην πατρίδα του την Ιρλανδία. «Ήταν μία πρόκληση, γιατί δεν ήθελα η μουσική να είναι ρετρό, μιας που αυτό το είχαμε ξανακάνει με τον Ντείβιντ,» λέει ο σκηνοθέτης. «Ήθελα να συνθέσω μουσική που θα μπορούσε να ακούει θεωρητικά η Μάλορι. Δεν θα έπρεπε να σε βγάζει από το κλίμα της ταινίας. Δοκιμάσαμε πολλές μουσικές, μέχρι που τελικά μείναμε και οι δυο ευχαριστημένοι.»

Συμπαθητικό σενάριο, Soundtrack που παραπέμπει σε άλλες εποχές, κι ένα cast, που με εξαίρεση την πρωταθλήτρια πολεμικών τεχνών Gina Carano (που θυμίζει έντονα, κάτι από Στίβεν Σίγκαλ), συναντάς γνωστούς και καλούς ηθοποιούς, σε όλους τους πρώτους και δεύτερους αντρικούς ρόλους, ηθοποιούς που θα ζήλευε, κάθε ταινία. Σημειώστε: Michael Douglas, Antonio Banderas, Ewan McGregor, Michael Fassbender, Channing Tatum, Mathieu Kassovitz και Bill Paxton! Όλα αυτά λοιπόν, σε μια κατασκοπική ίντριγκα καταιγιστικών ανατροπών, που σε κάθε άλλη περίπτωση, θα έμενες απόλυτα ικανοποιημένος. Όταν όμως μαθαίνεις, ότι στην καρέκλα του Σκηνοθέτη, κάθεται ο Steven Soderbergh, η αλήθεια είναι, ότι περιμένεις το κάτι παραπάνω, που δυστυχώς, δεν έρχεται ποτέ…

Έτος: 2011 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 93 λεπτά | Σκηνοθεσία: Steven Soderbergh | Σενάριο: Lem Dobbs | Παίζουν: Gina Carano, Ewan McGregor, Michael Fassbender, Michael Douglas, Antonio Banderas

Σε αναμονή της 20ης Ιουλίου, που τοποθετείται η πρεμιέρα του The Dark Knight Rises, το trailer μας κάνει να περιμένουμε την ταινία πως και πως. O Bruce Wayne αντιμετωπίζει τον δυσκολότερο αντίπαλο, η πίστη του στον εαυτό του δοκιμάζεται και θα χρειαστεί την βοήθεια των συντρόφων του για να τα καταφέρει. 

Ένας ανεξήγητος νόμος διατάζει τους υπερήρωες να μην πετάνε, να μην σκαρφαλώνουν, και εν ολίγοις να σταματήσουν να σώζουν τον κόσμο. Έτσι, όλοι οι υπερήρωες πλέον έχουν αναγκαστικά αποσυρθεί και έχουν τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, αφήνοντας πίσω τους την παλιά ζωή τους.

Ο μόνος που δεν έχει διαγράψει το παρελθόν του είναι ο μασκοφόρος Rorschach, ένας μασκοφόρος ντετέκτιβ, που συνεχίζοντας να ζει στις σκιές και να πολεμά το έγκλημα θεωρείται απ’ όλους ψυχοπαθής.

Μήπως ήρθε η ώρα οι Watchmen να αναλάβουν ξανά δράση; Αυτό, τουλάχιστον φαίνεται να πιστεύει ο Rorschach, που αποτελεί τη «φωνή» του στόρι και καταγράφει τα πάντα σ’ ένα ημερολόγιο με την ευχή κάποτε να διαβαστεί. Καθώς οι σύντροφοί του ξαναφορούν σιγά σιγά τους μανδύες τους και με τη βοήθεια κάποιων φλας μπακ, μαθαίνουμε την ιστορία και το ποιόν του καθενός.

Μετά λοιπόν από τη χρήση μιας περιεκτική σεκάνς ως ιστορικής ανασκόπησης στο ξεκίνημα, περιγράφεται χωρίς λόγια η τροποποιημένη σε σχέση με αυτά που γνωρίζουμε πραγματικότητα, με την προσθήκη φυσικά των Watchmen σε κρίσιμα γεγονότα.

Έτσι για παράδειγμα, ο Comedian ήταν αυτός που δολοφόνησε τον J.F. Kennedy, ενώ μαζί με τον Dr.Manhattan κατατρόπωσαν τους Βιετκόνγκ, στον πόλεμο του Βιετνάμ. Γι’ αυτό και ο Nixon (χωρίς πια την ύπαρξη του σκανδάλου Watergate) υπηρετεί την τρίτη του θητεία στην προεδρία της Αμερικής.

Ο σκηνοθέτης, αποφασίζει να θυσιάσει μια ολόκληρη ώρα για να εισάγει τους χαρακτήρες και το παρελθόν τους. Η δράση και η αφήγηση καλύπτονται ως επί το πλείστον από φιλοσοφικές ατάκες βαρυσήμαντα ειπωμένες, με φόντο βεβαίως τα απαραίτητα ειδικά εφέ. Οι ιδέες που αναπτύσσονται στο βίαιο Watchmen, είναι ευπρόσδεκτα σοκαριστηκές και οι ήρωες του ξαφνιάζουν αλλά και ξαφνιάζονται.

Ο Zack Snyder προσπαθεί να υπηρετήσει φιλότιμα τις εικόνες και τα λόγια του πρωτότυπου κειμένου, αλλά οι κακές συνήθειες του παρελθόντος, φαίνεται να τον ακολουθούν κι εδώ.

Ο εύκολος εντυπωσιασμός, η αστάθεια στον ρυθμό και τα εμφανής επιτηδευμένα slow motion, δεν προσθέτουν αλλά αντίθετα δυστυχώς αποσυντονίζουν τον θεατή. Κρίμα διότι το Watchmen μόνο ως ένα ακόμη comic book δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Κάτι που φαίνεται να προέβλεψε ο Alan Moore, που υποψιασμένος πια, από παλαιότερα είναι η αλήθεια παθήματα, δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη στην δημιουργία της ταινίας, αποσύροντας το όνομά του από παντού.

Αυτό είναι εν κατακλείδι το Watchmen, που έχει επηρεάσει τόσο πολλούς δημιουργούς, όντας το μοναδικό graphic novel που έχει κερδίσει το βραβείο Hugo, το αντίστοιχο δηλαδή Νόμπελ της λογοτεχνίας του φανταστικού, ενώ έχει βρεθεί στη λίστα του «Time», με τα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών…

Έτος: 2009 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 162 λεπτά | Σκηνοθεσία: Zack Snyder | Σενάριο: David Hayter, Alan Moore (uncredited) | Παίζουν: Jackie Earle Haley, Billy Crudup, Jeffrey Dean Morgan.

Μετά τις περιπέτειες του Iron Man, του Hulk και του Captain America, η Marvel πιστή στα ραντεβού της, μας παρουσιάζει την μεγαλύτερη υπερηρωική ταινία που έχουμε δει μέχρι τώρα. Ο Iron Man, o Hulk, o Thor, o Captain America, o Hawkeye και η Black Widow ενώνονται σε κοινή αποστολή και σχηματίζουν τους Εκδικητές, μια ιδιαίτερη και πανίσχυρη ομάδα σούπερ ηρώων που όχι μόνο πρέπει να μείνει ενωμένη, αλλά και να σώσει τον κόσμο…

Οι Εκδικητές είναι δημιούργημα του Stan Lee και του Jack Kirby, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 1963. Σύμφωνα με τον Stan Lee, ο λόγος που οι ήρωες είναι μέχρι σήμερα τόσο δημοφιλείς είναι κυρίως γιατί: «όταν τους δημιουργήσαμε, προσπαθήσαμε να τους αποδώσουμε ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και προβλήματα, οπότε οι άνθρωποι να ενδιαφέρονταν για αυτούς ακόμα κι αν δεν είχαν υπερφυσικές δυνάμεις. Με άλλα λόγια προσπαθήσαμε να τους κάνουμε τρισδιάστατους και ενδιαφέροντες ανθρώπους».

Ο Lee συνεχίζει λέγοντας: «Μερικές φορές κάνουμε το λάθος να επικεντρωνόμαστε στην υπερφυσική δύναμη καθώς το πραγματικό πρόσωπο κάτω από τη στολή αγνοείται. Για αυτό το λόγο κάποιες τέτοιες ιστορίες δεν πάνε και πολύ καλά. Κάθε χαρακτήρας στους Εκδικητές είναι κατά κάποιο τρόπο τρωτός και έχει μια ενδιαφέρουσα προσωπική ιστορία που συμπληρώνει την αποστολή της σωτηρίας του κόσμου».

Όσο για τον σκηνοθέτη, ο Joss Whedon δηλώνει χαρακτηριστικά: «ο Iron Man, ο Hulk, ο Thor και ο Captain America σε μια πρώτη ματιά δεν θα μπορούσαν να συνυπάρχουν και τελικά αυτό ήταν που με ιντρίγκαρε να θέλω να προσπαθήσω. Αυτοί οι άνθρωποι στην πραγματικότητα δεν ταιριάζουν και δεν θα τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους, και μόλις αυτή η δυναμική αναδύθηκε συνειδητοποίησα ότι είχα στην πραγματικότητα κάτι να πω για αυτούς τους ανθρώπους».

Όλες οι ομάδες έχουν ανθρώπους κλειδιά. Στην περίπτωση των Εκδικητών δεν είναι άλλος από τον δισεκατομμυριούχο γόη Tony Stark, αλλιώς γνωστό ως Iron Man. Εκτός των άλλων ο Iron Man είναι ακρογωνιαίος λίθος για το σύμπαν της Marvel με δύο ταινίες όπου πρωταγωνιστεί ο Robert Downey Jr.

Τον ρόλο του διευθυντή της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. Nick Fury που καλείται να πάρει όλες τις δύσκολες αποφάσεις με αποτέλεσμα να γίνεται σε μερικούς αντιπαθής, υποδύεται ο Samuel L. Jackson.

Το μέλος των Εκδικητών που τα έχει βρει σκούρα είναι ο Captain America που υποδύεται ο Chris Evans, καθώς ήταν παγωμένος από το 1945 και ξυπνάει στο παρόν μέσα σ’ έναν κόσμο εντελώς άγνωστο, ενώ όλοι οι φίλοι και σύντροφοι του έχουν πεθάνει προ πολλού.

Ένας ακόμα δημοφιλής ρόλος από τον κόσμο της Marvel είναι ο Thor που τον υποδύεται ο Chris Hemsworth: «Ο Thor επιστρέφει για να συμμαζέψει τον αδερφό του Loki που απειλεί τη γη και προκαλεί χάος. Έχει έρθει επίσης και για να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις τύπου πως συνέβη όλο αυτό και τι έχω κάνει λάθος με τον αδερφό μου; Στο Thor ο χαρακτήρας μου έμαθε αρκετά σε σχέση με την ταπεινότητα και απέκτησε σεβασμό για τους ανθρώπους, γιατί τον βοήθησαν να ανακαλύψει ποιος έπρεπε να γίνει για να επανακτήσει τις δυνάμεις του. Η συμμετοχή του στους Εκδικητές έχει παγίδες, καθώς είναι ο αδερφός του ο Loki που προκαλεί όλο το χαμό και φοβάται ότι οι άλλοι θα τον σκοτώσουν αντί απλά να τον σταματήσουν».

Καταλυτικό ρόλο στην ένωση της ομάδας παίζει η Black Widow, που συνεχίζει το ρόλο της από το Iron Man 2. Η Scarlett Johansson που υποδύεται τον χαρακτήρα φορά και πάλι τη σέξι στολή του alter ego της: «Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα πως θα αντιδρούσε το κοινό, αλλά το να είμαι μέλος του κόσμου της Marvel και να παίζω ένα τόσο δυναμικό ρόλο ήταν συναρπαστικό. Την πρώτη φορά που είδατε το χαρακτήρα στο Iron Man 2 δεν μάθατε πολλά, γιατί ξεγλιστρούσε συνέχεια. Συνεχίζει φυσικά να έχει πολλά πρόσωπα και για αυτό το λόγο διχάζει τις απόψεις. Σε αυτή την ταινία, οι θεατές θα μάθουν περισσότερα για την ιστορία και το σκοτεινό της παρελθόν, που είναι και το πιο ενδιαφέρον, καθώς το σκοτεινό κομμάτι είναι αυτό που με δελεάζει προσωπικά».

Όσο για το ρόλο του Hulk, ο σκηνοθέτης Whedon πολύ απλά ξεκίνησε και τελείωσε την έρευνα με τον Mark Ruffalo που ήταν εξ αρχής η ιδανική επιλογή. Ο ίδιος ο ηθοποιός, λέει: «Ήμουν κάπως αγχωμένος για το ρόλο. Σκέφτηκα αρκετά τον Iron Man και τι έκανε ο Robert Downey Jr με το ρόλο, είναι άλλωστε ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Και πραγματικά μου άρεσε αυτό που έκανε με το ρόλο. Επαναπροσδιόρισε το είδος. Με έκανε να αισθανθώ ότι μπορώ να ταιριάξω με αυτόν τον κόσμο».

Η προστασία του Τεσσεράκτιου (του Υπερ-Κύβου) είναι μεγάλης σημασίας για το Nick Fury και για αυτόν τον λόγο επιστρατεύει τον Clint Barton ή αλλιώς Hawkeye για την αποστολή αυτή, τον οποίο υποδύεται ο ηθοποιός Jeremy Renner (“The Hurt Locker”, “The Town”).

Το soundtrack της ταινίας, όπως συμβαίνει σε τέτοιες ταινίες, δεν θα μπορούσε παρά να είναι δυνατό. Σημειώστε hard rock, από Evanescence μέχρι Bush και υπογραμμίστε ότι μετά από 15 χρόνια, το συγκρότημα από το Σιάτλ, Soundgarden, ξαναγράφει μουσική και ντύνει τους τίτλους τέλους της ταινίας.

Όσο παράξενο κι αν σας ακούγεται, η ταινία “The Avengers”, δεν είναι ένα ακόμα blockbuster. Σίγουρα κι εδώ δεν απουσιάζουν τα γνωστά συστατικά του είδους. Δυνατή μουσική, εντυπωσιακά εφέ, αξιοπρεπές χρήση της τεχνολογίας 3D, αρκετές δόσεις δράσεις και έντασης, αλλά αυτό που πραγματικά το ξεχωρίζει, εκτός από τη σωστή κατανομή του σεναρίου στους πολλούς ήρωες της ταινίας, είναι αν μη τι άλλο, το πηγαίο και συχνά πυκνά, έξυπνο χιούμορ της. Είτε με inside jokes, είτε με χαρακτηριστικές αναφορές που δε θα σας αποκαλύψω (spoiler alert), το σίγουρο είναι πως θα πιάσατε τον εαυτό σας να χαμογελά. Κάτι, που πραγματικά μας είχε λείψει σε ταινίες αυτού του στυλ. Είμαι σίγουρος, ότι γι’ αυτό θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον σκηνοθέτη Joss Whedon, των αξιομνημόνευτων και πλέον cult, Serenity (2005), Firefly (Tvseries 2002–2003) και όχι μόνο. Είτε λοιπόν, σε 3D, είτε όχι, το “The Avengers” είναι σίγουρο, ότι θα σας ανταμείψει και θα βγείτε από την Κινηματογραφική Αίθουσα, μ’ ένα χαμόγελο, που θα ζήλευε και ο Joker. Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά και απολαύστε την. Καλή σας διασκέδαση και καλή προβολή…

Έτος: 2012 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 142 λεπτά | Σκηνοθεσία: Joss Whedon | Σενάριο: Joss Whedon, Zak Penn | Παίζουν: Robert Downey Jr., Scarlett Johansson, Mark Ruffalo.

Δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιούν μία συνηθισμένη άσκηση στα ανοικτά του Ειρηνικού Ωκεανού. Εκείνο που αγνοούν όμως είναι πως μία προηγμένη τεχνολογικά εξωγήινη φυλή καιροφυλακτεί κάτω από την επιφάνεια του νερού. Τα σχέδια των εισβολέων δεν αργούν να αποκαλυφθούν και η μάχη προμηνύεται σφοδρή, τόσο στον αέρα, όσο και στη στεριά. Αυτό όμως που θα καθορίσει την έκβαση του πολέμου θα είναι μία ναυμαχία, η πιο κρίσιμη που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία, καθώς απ’ ότι φαίνεται, η μάχη για τη γη, ξεκινάει από τη θάλασσα…

Ο σκηνοθέτης Πίτερ Μπεργκ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1998 με την cult ταινία Very Bad Things και συνέχισε με τις ταινίες The Rundown, The Kingdom. Ως ηθοποιός έχει πάρει μέρος στις ταινίες Lions for Lambs, Smokin’Aces, Collateral, Cop Land, The Great White Hype, The Last Seduction, A Midnight Clear, Late for Dinner. Ο Μπεργκ, έχει μεγάλο πάθος με θέματα που αφορούν στο Αμερικανικό Ναυτικό και στα πλοία γι’ αυτό και ο πρόεδρος και CEO της Hasbro (που κληρονόμησε από την Milton Bradley Company διάφορους τίτλους μεταξύ των οποίων και αυτόν του Battleship και τους ξανα-επινόησε) Μπράιαν Γκόλντνερ τον επέλεξε.

Σχολιάζει ο σκηνοθέτης: “Όπου κι αν πας και πεις τη λέξη Battleship οι πάντες γνωρίζουν το παιχνίδι – άλλωστε το παιχνίδι έχει μια ιστορία σχεδόν 40 χρόνων σε πάνω από 30 χώρες. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο καθώς μπορείς με μεγαλύτερη ευχέρεια να φτιάξεις μια ταινία με αυτόν τον πυρήνα. Έτσι, όταν μου ανατέθηκε η ταινία, πολύ γρήγορα μπόρεσα να σκιαγραφήσω τη βασική της δομή: μια σύγχρονη ιστορία ενός διεθνή στόλου που εμπλέκεται σε μια πολύ δυναμική, βίαιη και έντονη μάχη. Με άλλα λόγια αυτό που φαντάστηκα ήταν μια περιπέτεια δράσης γεμάτη θαλάσσιες αναμετρήσεις επικών διαστάσεων. ”

Κλασσικό blockbuster του είδους. Δυνατή μουσική (το Soundtrack της ταινίας υπογράφει ο Στιβ Τζαμπλόνσκι σε παραγωγή του Ρικ Ρούμπεν), καλά εφέ, αρκετά κλισέ, μπόλικος αμερικανικός πατριωτισμός και η συνταγή είναι έτοιμη. Προτείνεται, μόνο για κατανάλωση σε multiplex, με ποπ-κορν, αναψυκτικό και την σχετική παρέα…

Έτος: 2012 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 121 λεπτά | Σκηνοθεσία: Peter Berg | Σενάριο: Erich Hoeber, Jon Hoeber | Παίζουν: Taylor Kitsch, Liam Neeson, Rihanna.

Η κωμωδία-έκπληξη “Άναψέ με” της Νορβηγίδας Γιάνικε Σίσταντ Γιάκομπσεν, που βραβεύτηκε για το σενάριό της στο Tribeca Film Festival και ως το καλύτερο σκηνοθετικό ντεμπούτο στο φεστιβάλ της Ρώμης, είναι μια γλυκιά, νοσταλγική και συνάμα πικρή και οδυνηρή ιστορία, μα πάνω απ’ όλα, διακρίνεται για το χιούμορ της.

Η ντοκιμαντερίστρια Γιάνικε Σίσταντ Γιάκομπσεν γράφει και σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της βραβευμένης νορβηγίδας συγγραφέως Όλαουγκ Νίλσεν. Το “Άναψέ με“, παρακολουθεί την σεξουαλική αφύπνιση της δεκαπεντάχρονης αιθέριας Άλμα, η οποία παραπαίει ανάμεσα στη βαρετή πραγματικότητα της μικρής της πόλης και στις ερωτικές φαντασιώσεις με το ωραιότερο αγόρι του σχολείου.

Η πρωταγωνίστρια, Έλεν Μπέργκσολμ, γεννημένη το 1992 στην μικρή πόλη Φόρντε, στα δυτικά παράλια της Νορβηγίας, είναι αν μη τι άλλο, η ευχάριστη έκπληξη του φιλμ, ειδικά αν σκεφτούμε, ότι ο ρόλος της ως Άλμα είναι το ντεμπούτο της στην υποκριτική.

Το “Άναψέ με“ εκτυλίσσεται σε μια απομακρυσμένη κωμόπολη της δυτικής Νορβηγίας. Εκεί ζουν, η πρωταγωνίστρια Άλμα, η καλύτερή της φίλη η Σάρα (η γκοθού της περιοχής) και η αλαζονική αδελφή της, η Ίνγκριντ. Και οι τρεις τους μισούν τη ζωή σ’ αυτό το βαρετό μέρος. Η Άλμα, βρίσκει διέξοδο στο αχαλίνωτο τηλεφωνικό σεξ επί πληρωμή, στο πάτωμα της κουζίνας, μέχρι να την ανακαλύψει η μητέρα της. Μοιάζοντας να τα έχει χάσει τελείως με τη συμπεριφορά της κόρης της, τους αστρονομικούς τηλεφωνικούς λογαριασμούς, κι έχοντας πλήρως αιφνιδιαστεί από την παράξενη αυτή εξέλιξη των πραγμάτων, η μητέρα της Άλμα, προσπαθεί να βρει, πιθανές λύσεις.

Όταν μια μέρα η Άλμα βγάζει το σκύλο της βόλτα, συναντάει τον Άρτουρ, το γόη του σχολείου. Δε λένε και πολλά, πέρα από το γεγονός ότι και οι δύο θα πάνε σ’ ένα σχολικό πάρτι που θα γίνει σε λίγες μέρες. Από τη στιγμή αυτή και μετά, ο Άρτουρ μετατρέπεται σε κεντρική φιγούρα στις εντονότατες σεξουαλικές φαντασιώσεις της Άλμα.

Η Άλμα ζητάει τη βοήθεια της Μαρία, της εικοσάχρονης αδελφής της Σάρα και της Ίνγκριντ, προκειμένου να αγοράσει το σωστό φόρεμα για το πάρτι. Η Μαρία σπουδάζει στο Όσλο και αποτελεί το πρότυπο της Άλμα, καθώς η Μαρία της εξηγεί ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος και πολύ πιο ενδιαφέρων έξω από τη μικρή, ανιαρή τους πόλη. Προς το παρόν όμως, η Άλμα και οι φιλενάδες της πρέπει να συμβιβαστούν με το να πίνουν μπίρα κρυφά, στις στάσεις του λεωφορείου και στα τραγελαφικά σχολικά πάρτι.

Καθώς η Άλμα βγαίνει έξω από το πάρτι για να πιει μια μπίρα, ο Άρτουρ την ακολουθεί, και χωρίς καμία προειδοποίηση βγάζει έξω το πέος του και το ακουμπάει στο μηρό της. Η Άλμα τα χάνει και μην ξέροντας τι να κάνει, το λέει στη Σάρα και την Ίνγκριντ. Η Ίνγκριντ όμως, που είναι επίσης κρυφά ερωτευμένη με τον Άρτουρ, αφήνει να διαρρεύσει σε όλο το σχολείο ο παράλογος ισχυρισμός της Άλμα. Ο Άρτουρ, φυσικά, αρνείται τα πάντα, γεγονός που κάνει την Άλμα επιεικώς ρεζίλι – ειδικά όταν της κολλάνε το παρατσούκλι “Dick-Alma”.

Σύντομα την εγκαταλείπουν όλοι, ακόμα και η καλύτερή της φίλη, η Σάρα. Η Άλμα έχει μείνει ολομόναχη, αρχίζει να παίρνει κακούς βαθμούς στο σχολείο, και όταν η μητέρα της αδυνατεί πια να πληρώσει τους (ροζ) τηλεφωνικούς λογαριασμούς η Άλμα αναγκάζεται να πιάσει δουλειά στο μανάβικο της περιοχής. Από τη στιγμή μάλιστα που ξεσπάει το «σκάνδαλο», η μητέρα της Άλμα αρχίζει να παίρνει αποστάσεις από την κόρη της, αφού δεν μπορεί πλέον να την καταλάβει, με συνέπεια η Άλμα να δέχεται όλο και μεγαλύτερη πίεση.

Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να ξεμπροστιάσει τον Άρτουρ, και τύφλα στο μεθύσι, η Άλμα το σκάει από το σπίτι της και πηγαίνει στο Όσλο με οτο-στοπ. Φτάνει στο διαμέρισμα της Μαρία, η οποία κάθεται μαζί με τους συμφοιτητές της και ακούνε την εξομολόγηση της ταλαιπωρημένης έφηβης με μεγάλη κατανόηση.

Η Άλμα επιστρέφει σπίτι της, και ανακαλύπτει πως το κουράγιο και η επιμονή της έχουν οδηγήσει στο να δημιουργηθεί ένα είδος σεβασμού απέναντι στο πρόσωπό της. Κι ο Άρτουρ τελικά συνειδητοποιεί ότι θα χρειαστεί να παλέψει για να κερδίσει την αγάπη της, όπως και όλοι όσοι την περιβάλλουν, ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν για να ξανακερδίσουν τη φιλία και το σεβασμό της.

Το “Άναψέ με“, είναι μια έξυπνα δοσμένη ταινία, που ενώ μιλάει για ένα δύσκολο θέμα, ένα θέμα ίσως ταμπού για πολλούς, καταφέρνει όχι μόνο να μας το παρουσιάσει χωρίς μελοδραματισμούς ή φτηνά αστεία, ως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά μ’ ένα ισορροπημένο και κατά διαστήματα, φλεγματικό χιούμορ, έτσι όπως μόνο οι Σκανδιναβοί ξέρουν, να κάνουν σε τέτοιες ταινίες…

Έτος: 2011 | Xώρα: Νορβηγία | Διάρκεια: 76 λεπτά | Σκηνοθεσία: Jannicke Systad Jacobsen | Σενάριο: Jannicke Systad Jacobsen & Olaug Nilssen | Παίζουν: Olaug Nilssen, Malin Bjørhovde, Henriette Steenstrup.

Κακά τα ψέμματα. Ο James Cameron έβαλε για τα καλά το 3D στον κινηματογράφο με το Avatar (ακόμα κι αν σαν τεχνολογία δεν είναι και τόσο καινούρια), από τότε ακολούθησαν πολλοί, άλλοι επιτυχημένα και άλλοι αποτυχημένα, και είναι λογικό να περιμένεις πως και πως το επόμενο τριών διαστάσεων πόνημα του σκηνοθέτη, ακόμα κι αν αυτό είναι μια ταινία ηλικίας δεκαπέντε ετών περίπου, που απλά βγαίνει ξανά στις αίθουσες. Είναι όμως αυτός ο λόγος αρκετός;

Όχι, και πρέπει να συνδυαστεί με ακόμη δυο τρία πραγματάκια, που θα σε πείσουν να μπεις στον κινηματογράφο φορώντας τα απαραίτητα ειδικά γυαλιά για την 3D προβολή. Είναι και η συγκυρία, αφού φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από το ναυάγιο του Τιτανικού, κάτι που εξηγεί γιατί ο Cameron δεν έβγαλε την ταινία πέρυσι ή δεν την άφησε του χρόνου. Δεν θα υπήρχε καλύτερο timing και αυτό το ξέρει καλά και ο ίδιος και η ομάδα του, που αναμένει ένα μεγάλο ποσό εισπράξεων από τις προβολές. Τι κι αν το να παρακολουθήσεις το ντοκιμαντέρ Titanic: The Final Word with James Cameron έχει περισσότερο νόημα από το να δεις την σαχλή ίσως σε κάποια σημεία ιστορία του Τζακ και της Ρόουζ; Η 3D σκηνή των πρωταγωνιστών να “πετάνε” πάνω από τον Ατλαντικό, σίγουρα θα φέρει περισσότερο κόσμο στο σινεμά.

Aπόσπασμα από το ντοκιμαντέρ Titanic: The Final Word with James Cameron

Δεν θα πάω στο σινεμά για να δω λοιπόν και πάλι το ρομάντζο της Τζακ και του Ρόουζ. Δεν περιμένει κανείς να γεμίσουν τα κοριτσάκια τα δωμάτια τους αφίσες με τον Leonardo di Caprio με ή χωρίς την Kate Winslet. Αν περιμένω κάτι να δω είναι η πιστότητα των σκηνών της ταινίας, ειδικά εκείνων που ακολούθησαν την πρόσκρουση του Τιτανικού στο παγόβουνο κι εκείνων του ναυαγίου και να φανταστώ πως θα ήταν αν είχα δει εξ’ αρχής την ταινία σε 3D. Με λίγα λόγια θα δω τον 3D Tιτανικό κυρίως για να απολαύσω (?) το τεχνικό κομμάτι της.