Youth του Paolo Sorrentino - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Youth του Paolo Sorrentino


Μετά το  Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2013, ο Paolo Sorrentino επιστρέφει στις ταινίες με Αγγλική γλώσσα με το La giovinezza (Youth), που χειροκροτήθηκε στις Κάννες

Ο Michael Caine ή Fred στην ταινία, είναι ένας συνταξιούχος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Μετά από μία μεγάλη καριέρα και όντας πλέον μακριά από την γυναίκα του, βρίσκεται σε διακοπές με την κόρη του και ατζέντη του Leda (Rachel Weisz) και ένας από τους καλύτερους του φίλους, τον σκηνοθέτη Mick (Harvey Keitel) και έναν ηθοποιό που προετοιμάζεται για την επόμενη του ταινία που θα κάνει γυρίσματα στην Γερμανία (Paul Dano – που είδαμε να παίζει εξαιρετικά τον Brian Wilson στο Love and Mercy). Κατά τη διαμονή του στο ξενοδοχείο, ο Caine καλείται να αντιμετωπίσει τη μουσική της ζωής του για μια ακόμη φορά, όταν προσκαλείται από τη Βασίλισσα Ελισάβετ να παίξει στα γενέθλια του πρίγκιπα Φιλίππου. Το εντυπωσιακό καστ λοιπόν περιλαμβάνει πέρα από όλους τους παραπάνω και την Jane Fonda στον ρόλο της ηθοποιού στην νέα ταινία του Mick.

youth_header-620x373

To Youth είναι μία ταινία για την ίδια την ζωή σε όλες τις εκλάμψεις που καταφέρνει χωρίς να γίνεται κουραστική με τους πολλούς της χαρακτήρες να αναλύσει μέσα από τις διακοπές των πρωταγωνιστών της όλα τα στάδια της ζωής και τα νοήματα του καθενός. Με περισσό θάρρος ο Sorentino βγαίνει λίγο από το στυλ στο οποίο τον έχουμε συνηθίσει και αν και η ταινία έχει την σφραγίδα του στα πλάνα, την μουσική και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της ταινίας, σε κάποια σημεία κυρίως λόγω του σεναρίου και των χαρακτήρων μετατρέπεται σε μία Αγγλική ή Αμερικάνικη ταινία, στα καλύτερά τους. Έχουμε λοιπόν Ιταλική φιλοσοφία και ταπεραμέντο, μαζί με Άγγλους και Αμερικάνους χαρακτήρες σε έναν εκρηκτικό συνδυασμό που για κάποιο λόγο όχι απλά δουλεύει αλλά βγάζει ένα εξαιρετικής αισθητικής αποτέλεσμα.

Ο Sorentino είχε με το Youth να διαχειριστεί ένα από τα καλύτερα και πιο φορτωμένα σενάρια που έχει γράψει ποτέ. Οι χαρακτήρες συνδέονται με εξαίσιο τρόπο μεταξύ τους και ο θεατής δεν υπάρχει περίπτωση να μην λατρέψει τους δύο γέρους καλλιτέχνες, τον Cane και τον Keitel, που ταιριάζουν σαν δίδυμο αλλά και ξεχωριστά ο καθένας δίνει μία εξαιρετική παράσταση. Στο Youth o Sorentino με αυτούς τους δύο σαν κεντρικούς χαρακτήρες θα αναλύσει το νόημα της ζωής, την αγάπη, την τέχνη, τα γερατειά και από κει θα φτάσει μέχρι το σινεμά, την τηλεόραση, την απώλεια, την μνήμη.

Στα περισσότερα από αυτά τα σημεία το Youth κρατά την συνοχή του, και γίνεται ποιητικό στην αφήγησή του και μαγικό στις ιδέες και τα πλάνα του. Μάλιστα θα καταφέρει σε πολλά σημεία να συγκινήσει και να προσφέρει το χαμόγελο, κάτι που συνήθως δεν βλέπουμε σε ταινία του Ιταλού δημιουργού.

Screenshot from 2015-04-13 23:12:37

Το Youth θα δώσει κάποια από τα πιο όμορφα πλάνα που έχουμε δει φέτος στο Φεστιβάλ των Καννών, με δυο τρεις σκηνές που θα μνημονεύουμε στο μέλλον όπως αυτή με τον σκηνοθέτη να βλέπει όλο του το έργο να περνά μπροστά από τα μάτια του ή τον μουσικό να συγχρονίζει μια ορχήστρα μέσα στα ζώα, τα πουλιά και την φύση. Ας προσθέσουμε και άλλες μία δύο σκηνές που για λόγους αποφυγής spoilers θα προτιμήσω να αποφύγω τον σχολιασμό τους. Μόνο γι’ αυτές τις σκηνές, ο Sorentino αξίζει τον Χρυσό Φοίνικα που έχασε το 2013 από το Blue Is the Warmest Colour.

Αν τελικά το Youth δεν βραβευτεί θα είναι επειδή ο Sorentino προσπάθησε να βάλει όσο πιο πολλά πράγματα μπορούσε στην ταινία και είχε στο μυαλό του, με κάποια από αυτά να είναι αχρείαστα. Κύριο είναι ο ρόλος της Rachel Weisz, που δεν δείχνει να εξυπηρετεί κάτι από την μέση της ταινίας και μετά και ίσως θα ήταν καλό να εξαφανιστεί από το σενάριο καθώς ακόμα η εμφάνισή της προς το τέλος χαλάει τον ρυθμό της ταινίας αντί να προσφέρει κάτι.