Ως το κόκκαλο (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ως το κόκκαλο (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 1.00 out of 5)
Loading...

H Λορέν είναι μια νεαρή ελληνίδα δημοσιογράφος, που ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Ξαφνικά μαθαίνει πως ο κολλητός της φίλος Τομ, ερευνητής σε μια φαρμακοβιομηχανία, πεθαίνει από υπερβολική δόση μορφίνης. Από την πρώτη στιγμή αμφιβάλει ότι πρόκειται για αυτοκτονία και με την βοήθεια τριών φίλων της θα προσπαθήσει να αποκαλύψει τι πραγματικά βρίσκεται πίσω από τον θάνατο του φίλου της, κυνηγημένη στους δρόμους του Παρισιού, από ανθρώπους, που δεν θέλουν να φανερωθούν τα μυστικά τους.

Είναι δύσκολο να κρίνεις την πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια ενός φοιτητή κινηματογράφου, όπως είναι ο 22χρονος Θοδωρής Κουτσαύτης, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, χωρίς να φανείς υπερβολικά αυστηρός και άδικος. Το Ως το κόκκαλο είναι μια low budget παραγωγή, με  εμφανή σημάδια πειραματισμών του δημιουργού της, για την οποία θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια όχι καλή υλοποίηση μιας καλής, αν και ομολογουμένως όχι και τόσο πρωτότυπης, ιδέας.

Οι ηθοποιοί δεν αποδίδουν ικανοποιητικά στους ρόλους τους, σε βαθμό που είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας. Ανέκφραστοι, δεν υποκρίνονται άλλα νομίζεις πως απλά κάνουν μια ανάγνωση των διαλόγων, με χαρακτηριστικό ίσως το σημείο της ταινίας, όπου η Λορέν μαθαίνει για τον θάνατο του Τομ, όπου η φίλη της που το ανακοινώνει μαντεύουμε πως δεν θα είχε άλλο ύφος, ούτε θα άλλαζε η χροιά της φωνής της, αν ανακοίνωνε κάτι σαν… “πήγα σούπερ-μάρκετ το απόγευμα”!

Βέβαια δεν βοηθούν και οι διάλογοι. Επιφανειακοί, σαν γράφτηκαν απλά το ένα δίπλα στο άλλο κλισέ στιχομυθίες και πράγματα, που έπρεπε να ειπωθούν την δεδομένη στιγμή, που υποτίθεται πως βίωναν οι χαρακτήρες.

Όλα αυτά, ενώ η μουσική επένδυση της ταινίας προσπαθεί να καλύψει τα κενά της, με τον θεατή να την ακούει συνεχώς, πολλές φορές επαναλαμβανόμενη, σαν να παίζεις ένα video game, σε μια προσπάθεια να προσδώσει ένταση, αγωνία και άλλα συναισθήματα στις σκηνές, κάτι που όμως θα περιμέναμε από τους ηθοποιούς.

Το Ως το κόκκαλο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει αντιπροσωπευτικό δείγμα δουλειάς για έναν δημιουργό στην ηλικία και με την εμπειρία του Θοδωρή Κουτσαύτη. Δύσκολα κρατά τον θεατή, κινείται σε πολύ ρηχά νερά και μας δίνει λίγα μόνο στοιχεία για τα σκηνοθετικά και σεναριακά μονοπάτια, που ενδεχομένως θέλει να κινηθεί στη συνέχεια της καριέρας του, και ως εκεί, τίποτα παραπάνω.