Βικτώρια και Αμπντούλ (Victoria And Abdul) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Βικτώρια και Αμπντούλ

(Victoria And Abdul)


Είδος:

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 112
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ηνωμένο Βασίλειο
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 14-09-2017

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

Ο υποψήφιος για Όσκαρ (The Grifters, The Queen) Στίβεν Φρίαρς, μετά τις ταινίες Mrs Henderson Presents και Φιλομένα ξανασυνεργάζεται με την βραβευμένη με Όσκαρ (Shakespeare in Love) Τζούντι Ντεντς που, μετά την ταινία Mrs Brown, επανέρχεται στο ρόλο της βασίλισσας Βικτώριας. Η ταινία αφηγείται την αναπάντεχη φιλία που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στη βασίλισσα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Βικτώρια κι έναν Ινδό, τον Αμπντούλ, (Αλί Φαζάλ), μέλος του υπηρετικού της προσωπικού, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωή της. Οι δυο τους θα έρθουν κοντά και μέσα από τη δική του ματιά, η βασίλισσα θα δει τον κόσμο με άλλη οπτική και θα τον χρίσει έμπιστο δάσκαλο και πνευματικό σύμβουλό της, γεγονός που θα εξοργίσει τον κύκλο της.

 

Ο κινηματογράφος του Stephen Frears είναι αδύνατο να μη μιλήσει στην ψυχή του θεατή. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν είναι ούτε κάποια ιδιαίτερη σκηνοθετική οπτική, αλλά ούτε και το φιλοσοφικό του βάθος. Αντίθετα, το βασικότερο στοιχείο των ταινιών του είναι ο πηγαίος ανθρωπισμός του και η τρυφερότητα με την οποία μιλά για τον άνθρωπο, η συμπόνια με την οποία κοιτά τα μαρτύριά του και ο ρομαντισμός του όσον αφορά τη θέληση του αισίου τέλους στις ιστορίες του. Μπορεί να μην έχει την πολιτική οξυδέρκεια ενός Ken Loach φερ’ ειπείν, αλλά η Philomena του απευθύνεται σε όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως με τον ίδιο τρόπο που οι ήρωες του Loach μιλούν για την αληθινή δικαιοσύνη. Και δε νομίζω να υπάρχει πιο ζωντανή απόδειξη του ταλέντου του από τον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει ένα κάθαρμα σε μνημονευόμενη φιγούρα με τον τρόπο που το κάνει στο θρυλικό High Fidelity.

Πάνε 4 χρόνια από τότε που μας παρουσίασε το περφέκτο του Philomena. Από τότε έχει επιδείξει το συμπαθητικό (αλλά μέχρι εκεί) Πρόγραμμα και τη γλυκύτατη Florence: Φάλτσο Σοπράνο. Η επιστροφή του με πρωταγωνίστρια τη Judi Dench έρχεται να μας μιλήσει για την αξία της φιλίας, η οποία δεν κοιτά ούτε φυλή μα ούτε και τάξη όταν είναι κάτι το πηγαία ειλικρινές. Έτσι εμπνέεται από την αληθινή ιστορία της Βασίλισσας Βικτώριας και τον υπηρέτη της, Αμπντούλ για να μιλήσει για μια αγάπη που όμοιά της δεν μπορούσε να φανταστεί ο μέχρι τότε κόσμος.

Τα πληθωρικά και πανέμορφα σκηνικά αλληλοσυμπληρώνονται με την άψογη (άνευ υπερβολής) ερμηνεία της Dench στο ρόλο της Βασίλισσας της Αγγλίας, ενώ η σκηνοθεσία του παραμένει κομψή και καθόλου επιδεικτική. Το ελαφρύ μελόδραμα ποτίζεται με σωστές δόσεις αγγλικού χιούμορ και το αποτέλεσμα καταλήγει ευχάριστο. Λείπει, όμως, αυτός ο καλογραμμένος συμπρωταγωνιστής που θα δέχεται με άνεση της πάσες της Dench και θα οδηγήσει σε ένα αξιομνημόνευτο ντουέτο, όπως είχε γίνει προ τετραετίας με τον Steve Coogan. Όχι πως είναι άσχημη η ερμηνεία του Michael Gambon, αλλά δείχνει σαν κάτι να της λείπει. Και, επιπλέον, από το σενάριο απουσιάζουν οι πολύ δυνατές στιγμές που θα απογειώσουν νοηματικά την ταινία. Γιατί όσο καλοπροαίρετος και να είναι ο ανθρωπισμός του Frears, μοιάζει λίγος μπροστά σε άλλα δείγματα γραφής του.

Εν τέλει, για μια ακόμα φορά, έστω και αν δεν είναι τέλειος, είναι ευπρόσδεκτος ο τρόπος αφήγησης του σκηνοθέτη και ο χρόνος περνάει με τον ίδιο τρόπο που μόνο ο Frears μπορεί να επιτύχει. Όχι απαραίτητη, αλλά σίγουρα θα σας αφήσει με ένα μειδίαμα.

 


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες