Une Histoire de Fou (Don't Tell Me the Boy Was Mad) (Κάννες Κριτική) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Une Histoire de Fou (Don’t Tell Me the Boy Was Mad) (Κάννες Κριτική)


Η γενοκτονία των Αρμενίων απασχολεί πολύ τελευταία το Ευρωπαϊκό σινεμά. Ένας Τούρκος, ο Fatih Akin, αποφάσισε να κάνει πρώτος ταινία για το θέμα. Ο λόγος για το The Cut, που είδαμε πριν λίγους μήνες. Τώρα έρχεται ένας Γάλλο-αρμένιος ο Robert Guédiguian, να ασχοληθεί με το θέμα, επικεντρώνοντας όμως όχι την εποχή της γενοκτονίας, αλλά αρκετά μετά, οπότε και οι Αρμένιοι στην Ευρώπη προσπαθούσαν να αναγνωριστεί η γενοκτονία, με τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να φαίνονται αντίθετες με το να χαλάσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία.

H ταινία αρχίζει με μία σκηνή από το μακρινό 1920 όταν αμέσως μετά τον πρώτο παγκόσμιο βρισκόμαστε στο Βερολίνο και την ηττημένη Γερμανία, που έχει υποδεχτεί όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη πολλούς πρόσφυγες που εκδιώχτηκαν από την Αρμενία κατά την διάρκεια της γενοκτονίας. Ένας Αρμένιος πυροβολεί τον Τούρκο αξιωματούχο, τον Talaat Pasha και η δίκη του αρχίζει. Εκείνος θα ισχυριστεί ότι η νεκρή μητέρα του σε όραμα του είπε να σκοτώσει τον Talaat Pasha, ξέροντας ότι ήταν από τα κύρια πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην σφαγή ολόκληρης της πόλης του. Μετά από δίκη λίγων ημερών με τις αποκαλύψεις για την Αρμενική γενοκτονία να διαδέχονται η μία την άλλη, ο Soghomon Tehlirian, όπως ήταν το όνομα του δράστη θα αθωωθεί και θα γίνει εθνικός ήρωας των Αρμενίων, που με σημαία τους το πρόσωπό του, συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να μάχονται για την αναγνώριση όσων πέρασαν.

une-histoire-de-fou-de-robert-guediguian-seance-speciale

Κάπου εκεί οι σοφοί των Αρμενικών οργανώσεων κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, να μη μετατραπεί η αντίδρασή τους σε ένα χωρίς τελειωμό σκοτωμό Τούρκων στην Ευρώπη, αλλά να κρατήσουν γνήσιο τον σκοπό τους και να αναγνωριστεί η γενοκτονία.

Η ιστορία θα συνεχιστεί δύο γενιές μετά, στην Μασσαλία. Μία οικογένεια Αρμενίων, προσπαθεί να σβήσει τις πληγές της και να ζήσει σαν να ήταν Γάλλοι, καθώς πλέον τα παιδιά δεν μιλάνε καθόλου την γλώσσα τους, ενώ και οι γονείς δυσκολεύονται. Η απαίτηση ενός Τούρκου αξιωματούχου να μην γιορταστεί η μέρα της γενοκτονίας επίσημα από τους Αρμενίους, μετά τον εκκλησιασμό τους, θα κάνει τους Γάλλους να λάβουν μέτρα και να απαγορεύσουν τέτοιες εκδηλώσεις. Την ίδια ώρα η Ευρώπη αδιαφορεί για την γενοκτονία και δεν έχει ιδέα για το ότι οι Τούρκοι του 1910-1920 έκαναν ότι ακριβώς προσπάθησε να κάνει ο Χίτλερ με τους Εβραίους, αλλά κάποια χρόνια πριν.

Ο νεαρός γιος μιας οικογένειας εκεί θα αντιδράσει, θα πρωτοστατήσει στις εκδηλώσεις και θα κάνει την πεποίθησή του για το ότι τα γεγονότα αυτά δεν πρέπει να ξεχαστούν, ακτιβισμό που θα φτάσει μέχρι την τρομοκρατία, όταν θα βάλει βόμβα στο αυτοκίνητο του Τούρκου πρέσβη στο Παρίσι. Ένας ποδηλάτης που έτυχε να βρίσκεται στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή όμως θα τραυματιστεί σοβαρά στα πόδια του και η ζωή του θα αλλάξει για πάντα. Η συνέχεια θα βρει τον νεαρό Αρμένιο να γίνεται αντάρτης στην Συρία να οργανώνει επιθέσεις με Τουρκικούς στόχους στην Ευρώπη και τον Γάλλο να έρχεται στην Μασσαλία για να γνωρίσει τον δολοφόνο του, για αναπτύξει μια ιδιότυπη σχέση με την οικογένειά του.

UneHistoireDeFou_Photo-2

Μπορεί η ταινία να μην είναι εξαίσια γυρισμένη και να έχει μέτρια ροή και κάποια κενά διαστήματα, με τα συναισθήματα των ηρώων να μην εξηγούνται επαρκών, όμως το Une Histoire de Fou (που παίρνει τον τίτλο του από το τραγούδι που άκουγε ο Γάλλος – παράπλευρη απώλεια την ώρα της επίθεσης) είναι μία παρά πολύ σημαντική ταινία. Όπως και το 13 Minutes που παίχτηκε νωρίτερα φέτος στο Βερολίνο έχει να κάνει με κάποιον τρομοκράτη που όμως έχει έναν φαινομενικά δίκαιο αγώνα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο αγώνας είναι η γενοκτονία των Αρμενίων που δεν αναγνωρίζεται από την Ευρώπη, όμως η προσέγγιση της ταινίας είναι πιο βαθιά από το συγκεκριμένο γεγονός. Έχει να κάνει με την γενική αίσθηση δικαίου στον παράνομο, τρομοκρατικό αγώνα κάποιων οργανώσεων (αναφορές γίνονται στην ETA των Βάσκων, ενώ ο νεαρός Αρμένιος έχει posters του Che Guevara). Αυτή την αίσθηση θα την καταλάβει μέχρι και ο άνθρωπος που κακώς χτυπήθηκε από την βόμβα, σε μία σπάνια περίπτωση θάρρους και προσωπικής ανιδιοτέλειας.

Το Une Histoire de Fou είναι μία ταινία μάθημα για όσους δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα της γενοκτονίας και το πως αντιμετωπίστηκε από την υπόλοιπο κόσμο, είναι και ένα μάθημα για τον κόσμο που αγωνίζεται μεν για τα δίκια του, από την άλλη όμως ξεχωρίζει την κοινή δολοφονία από τον ανώτερο ηθικό στόχο του. Η ταινία έτσι θέτει έτσι ερωτήματα που βασανίζουν για πολύ καιρό τώρα την τέχνη, την κοινωνία, την πολιτική και την δικαιοσύνη. Ερωτήματα που απάντηση δεν υπάρχει και είναι διαφορετική ανάλογα με την οπτική του καθενός.