The Monuments Men (Berlinale κριτική) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Monuments Men (Berlinale κριτική)


Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μία ειδική διμοιρία ανδρών των Συμμαχικών Δυνάμεων αναλαμβάνει να διεισδύσει στη Γερμανία και να διασώσει τα αριστουργήματα τέχνης που εκλάπησαν από τους Ναζί και πρόκειται να καταστραφούν ολοκληρωτικά αν η Γερμανία χάσει τον πόλεμο. Το έργο του Αμερικανού αξιωματικού George Stout (George Clooney), που είναι επικεφαλής της αποστολής αυτής, φαντάζει ακατόρθωτο καθώς καλείται να στρατοπεδεύσει μία ομάδα ειδημόνων στις τέχνες -ιστορικών τέχνης, διευθυντών μουσείων, διοργανωτών εκθέσεων- αλλά άσχετων με την τέχνη του πολέμου. Οι «Μνημείων Άνδρες», όπως αποκαλούνται, θα έρθουν αντιμέτωποι με το χρόνο προκειμένου να αποτρέψουν την καταστροφή των μεγαλύτερων πολιτιστικών μνημείων της ανθρωπότητας, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους.

monuments-of-men

Πρόκειται για την πέμπτη σκηνοθετική προσπάθεια του Clooney, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο μαζί με τον Grant Heslov, ερμηνεύοντας παράλληλα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί του συναντάμε ένα δυνατό cast όπως τους Matt Damon, Bill Murray, Cate Blanchett, John Goodman, Jean Dujardin, Bob Balaban και Hugh Bonneville.

Το σενάριο είναι βασισμένο στο βιβλίο των Robert M. Edsel και Bret Witter “The Monuments Men: Allied Heroes, Nazi Thieves and the Greatest Treasure Hunt in History” που αναφέρεται στην αληθινή ιστορία μιας επίλεκτης διμοιρίας, που ανέλαβε να διασώσει πάνω από 5.000.000 έργα πολιτισμού αμύθητης αξίας κλεμμένα από τους ναζιστές κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κατάφερε να επιστρέψει ένα μεγάλο μέρος αυτών στους νόμιμους κατόχους.

Η ταινία ήταν να προβληθεί τον Δεκέμβρη ώστε να προλάβει τα Oscar ωστόσο άργησε και έτσι πλέον έκανε μόλις πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου οπότε και την είδαμε. Αν την είχαμε δει πιο νωρίς ίσως να καταλαβαίναμε ότι η ταινία άργησε καθώς δεν είχε καμία ελπίδα για Oscar. Περιμέναμε πολλά περισσότερα από το Monuments Men.

Συγκεκριμένα όμως: το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας είναι το θέμα της. Όπως και να το κάνουμε με όσα είχαν γίνει στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, μια ομάδα ειδικών στα περί τέχνης, που έρχονται στην Ευρώπη για να συλλέξουν τα έργα τέχνης που έχει στην κατοχή της η Γερμανία, δε το λες και το πιο ενδιαφέρον θέμα. Είναι όμως ένα θέμα που αφορά την τέχνη αυτή καθεαυτή, κάτι που συνήθως δίνει ενδιαφέρουσες ταινίες, ακόμη και από το Hollywood. Όπως ο Clooney προσπαθεί να πείσει τους ανωτέρους του ότι τα έργα τέχνης έχουν μεγάλη σημασία, (που έχουν δηλαδή αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) έτσι και ολόκληρο το Monuments Men προσπαθεί να πείσει τον θεατή του ότι η ιστορία που λέει είναι σημαντική. Ωστόσο είναι σαν οι ίδιοι οι δημιουργοί της ταινίας να μην πίστευαν τόσο στο project τους, με αποτέλεσμα οι πιο δυνατές στιγμές της ταινίας να έχουν να κάνουν με τον πόλεμο, είτε όταν κάποιος από τους άνδρες της ομάδας πεθαίνει, είτε όταν ανακαλύπτουν χρυσά δόντια από στρατόπεδα συγκεντρώσεων.

Ακούμε για δύο τρεις φορές στην ταινία τον χαρακτήρα του Clooney να τονίζει την ιστορική σημασία των μνημείων που θέλει να σώσει. Προσωπικά δεν με έπεισε ο George. Θα μπορούσε να μας είχε πει 1000 διαφορετικά παραδείγματα απαντώντας το Γιατί είναι σημαντικό αυτό που έκανε στην ταινία του. Γιατί τελικά ο Picasso και ο Michelangelo είναι πιο σημαντική από την ίδια την ζωή των ανθρώπων της ομάδας του. Καλό concept, μηδέν υποστήριξη όμως. Στο τέλος βλέπουμε τον Clooney να λέει “ναι θα πέθαινα για να σωθούν αυτά” και λες γιατί όμως ρε παιδί μου; Γιατί αυτά σημαίνουν 5-10 βασικά πράγματα, και όχι κάτι γενικολογίες περί ιστορίας.

Έτσι αντί να κοιτάξει την ουσία η ταινία αναλώνεται σε Αμερικάνικα κλισέ, με τους κακούς Γερμανούς και Ρώσους, τους γενναίους αλλά και δίκαιους Αμερικάνους αλλά και σε σημαίες εκεί που ο μέσος Αμερικάνος τις θέλει, αλλά ο μέσος θεατής στην Ευρώπη βλέπει κλισέ πάνω στο κλισέ.

  • monuments-of-men
  • μον