The Lesson (Urok) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Lesson (Urok)


«Το Μάθημα» είναι ο τίτλος της ταινίας και, πραγματικά, όλο το στόρι κρύβει προβληματισμούς πάνω στη συγκεκριμένη έννοια και τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει κάθε φορά.

Μια γυναίκα με πολλά ιδανικά και ένα στέρεο ηθικό κώδικα αφιερώνει χρόνο και σκέψη προκειμένου να διδάξει στους μαθητές της το ορθό και το δίκαιο. Την ίδια στιγμή έρχεται αντιμέτωπη με μία μακρά αλυσίδα «ατυχών» γεγονότων στην προσωπική της ζωή, όπου η μία καταστροφή φέρνει την άλλη, από τον κίνδυνο να χάσει το σπίτι της εξαιτίας του μέθυσου συζύγου της, μέχρι την ανάγκη να μαζέψει κέρματα από το συντριβάνι μιας πλατείας για να ξεπληρώσει το χρέος των 2.40 λέβα (!) στην τράπεζα. Η ίδια καλείται να αντιμετωπίσει τη σωρεία ατυχίας παραμένοντας πιστή στον εαυτό της, στα πιστεύω της και στις αρχές που ενστερνίζεται απέναντι στους μαθητές της. Θα αντέξει;

fp_622391_meg

Είναι μία ταινία που προκαλεί τρομερή νευρικότητα σε όλη τη διάρκειά της. Πρώτον επειδή τοποθετείται σε μία κοινωνία χρόνια πίσω (δυστυχώς μιλάω μεταφορικά), όπου η κρατική υποδομή φαντάζει εντελώς παράλογη κάποιες φορές και όπου οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων διατηρούν αποστάσεις που σίγουρα ξενίζουν.

Δεύτερον επειδή η Νάντε ως χαρακτήρας είναι τρομερά καλόβολη, ακέραιη, συνεπής, εργατική, με κατανόηση, με πολλά ιδανικά και  διάθεση για συγχώρεση κτλ. Ε συγγνώμη αλλά, εκτός του ότι δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικός είναι αυτός ο χαρακτήρας, το ότι της συμβαίνουν τα πάνδεινα χωρίς να έχει φταίξει πουθενά και το ότι παρ’ όλα αυτά σκοτώνεται να λύσει όλα τα προβλήματα μόνη της εμένα τουλάχιστον με κάνει να θέλω να τη χαστουκίσω για να συνέλθει!

6d93d218489bd89a9990c81485c470ec

Τρίτος λόγος για τον οποίο θεωρώ την ταινία εκνευριστική είναι ακριβώς αυτή η μη φυσιολογική ροή των γεγονότων, μια σκυταλοδρομία στην οποία η Νάντε κουβαλά κάθε 5 λεπτά ένα καινούριο πρόβλημα. Πρόκειται περί μίας εφαρμογής του νόμου του Μέρφι σε όλο του το μεγαλείο. Καταντά λίγο κουραστική η όλη διαδικασία, και ο θεατής εύκολα –εγώ σίγουρα- θα δυσανασχετήσει με τα συμβάντα.

Ωστόσο, αν καταφέρουμε να απαλλαγούμε από τέτοιες σκέψεις και δούμε την ταινία ως μια αλληγορία, ως μια ιστορία που διδάσκει τις παραξενιές της ζωής και το πόσο μπορείς να τις προσπερνάς πάντα αλώβητος και πιστός στον εαυτό σου, θα βρούμε την ουσία του «μαθήματος» που θέλησε να παραδώσουν οι Kristina Grozeva και Petar Valchanov. Σε συμβολικό επίπεδο, λοιπόν, η ταινία έχει να προσφέρει σημαντικά πράγματα όσον αφορά το πώς βλέπουμε τη ζωή εν γένει. Το τέλος, απόλυτα λιτό και πολύ ξεκάθαρο, επιτρέπει στο θεατή να διατυπώσει μόνος του τα αποφθέγματα της ιστορίας, εξορίζοντας -προς τιμήν του- κάθε είδος διδακτισμού από την όλη προσέγγιση.

aa88bdfee56adc68e6c07b585ca78f2e

Η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο «Kutxa» Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη (Kristina Grozeva, Petar Valchanov)  στο φεστιβάλ κινηματογράφου του San Sebastián 2014.