The High Sun: ένας ύμνος στην αγάπη - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The High Sun: ένας ύμνος στην αγάπη


Το “The High Sun” είναι η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Κροάτη Dalibor Matanić, που είναι και η πρώτη Κροατική ταινία στο Φεστιβάλ μετά από πολλά χρόνια και διαγωνίζεται στο Un Certain Regard. Η ταινία ακολουθεί τρία ζευγάρια σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες στα 1991, 2001 και 2011, ενώ αυτά προσπαθούν να μείνουν μαζί, ενώ γύρω τους υπάρχουν έντονες εθνικές κρίσεις και συγκρούσεις. Με το να τονίσει το πάθος των ζευγαριών για την αγάπη τους και την ζωή, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τα γεγονότα που η Κροατία και οι γείτονες χώρες της πέρασαν: προπολεμική βία, μεταπολεμικά τραύματα και τελικά την αγάπη που επανέρχεται και ριζώνει.

Zvizdan_Dalibor_Matanic

Και τα τρία ζευγάρια παίζονται από τους πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς Tihana Lazović και Goran Marković, που ερμηνεύουν σε καθένα από τα τρία μέρη της ταινίας διαφορετικούς χαρακτήρες που ζουν την απαγορευμένη αγάπη.

Ο σκηνοθέτης Dalibor Matanić έρχεται στις Κάννες για πρώτη φορά με μεγάλου μήκους ταινία, όμως έχει επισκεφτεί ξανά το Φεστιβάλ με τα μικρού μήκους Drought (στο Directors Fortnight το 2003) και Party (στην εβδομάδα Κριτικής το 2009).

eabe8c40-7878-4800-9bcc-2d8f5dd7c5fe

“Στόχος μου σαν σκηνοθέτης ήταν να δείξω την αντίθεση του φυσικού κόσμου και την ανέμελη βεβαιότητα των νέων με το μακροχρόνιο μίσος των ανθρώπων. Η ταινία μου αναδεικνύει την ανιδιοτέλεια και την αγάπη – το καλύτερο στοιχείο του ανθρώπινου είδους, που εξακολουθεί να αγωνίζεται να βγει νικητής σε περιοχές μας. Για ένα πράγμα μπορώ να είμαι σίγουρος: στο τέλος της ημέρας, η πολιτική και ο ακραίος εθνικισμός ποτέ δεν νικούν. Η αγάπη θα νικήσει.”

Ο Matanić καταφέρνει και φτιάχνει μια ταινία που είναι πραγματικός ύμνος στην αγάπη κάτω από οποιεσδήποτε εξωτερικές συνθήκες. Οι τρεις ιστορίες του συνθέτουν μια σπονδυλωτή ιστορία με δύο υπέροχα πρώτα μέρη και ένα λίγο λιγότερο καλό τρίτο. Μέσα από τις ιστορίες βλέπουμε τρία διαφορετικά ζευγάρια, που θα μπορούσε να είναι το ίδιο, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές του πολέμου και του μίσους ανάμεσα σε Σέρβους και Κροάτες. Από την πρώτη ιστορία απαγορευμένης αγάπης με το ξέσπασμα του πολέμου που μας δείχνει με λιτό τρόπο τον έρωτα δύο νέων παιδιών πάμε στην δεύτερη που θα μας δείξει το μίσος ανάμεσα στα ίδια παιδιά, τις εναλλακτικές εκδοχές τους καλύτερα. Μίσος που τους άφησε οι πληγές του πολέμου και που θα τους κάνει να είναι χωριστά παρά το αναμφισβήτητο πάθος. Και από κει θα πάμε στην τρίτη εκδοχή τους όπου το μίσος μεν έχει σβήσει, υπάρχει όμως η προκατάληψη από προηγούμενες γενιές που θα τους κάνει να πάρουν λάθος αποφάσεις και να απομακρυνθούν.

Ο ήλιος που βρίσκεται ψηλά στον ουρανό ή δύει, είναι το κοινό στις τρεις ιστορίες προσφέροντας όμορφα γαλήνια και ποιητικά πλάνα. Δεύτερο κύριο στοιχείο της ταινίας, ειδικά στο πρώτο μέρος της είναι η τέχνη καθώς ο μουσικός που παίζει την τρομπέτα του μπροστά σε συνοριοφρουρά για να ακούσει η κοπέλα του, είναι μια σκηνή που δύσκολα σου φεύγει από το μυαλό.

Χωρίς να είναι αριστούργημα η ταινία καταφέρνει να μας περάσει αντιρατσιστικά μηνύματα και να μας δείξει πως ο ρατσισμός, η έχθρα και η προκατάληψη μπορεί να επηρεάσει τον αγνό έρωτα δύο νέων παιδιών.