The Dark Knight – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Dark Knight


Γράφει:

Το The Dark Knight αποτελεί το δεύτερο τμήμα της ανθρωπονυχτεριδικής τριλογίας του Christopher Nolan, με πρώτο το Batman Begins και πιο πρόσφατο το The Dark Knight Rises. Επίσης, αποτελεί την πρώτη ταινία του υπέρ-ήρωα της Gotham City η οποία δεν φέρει το όνομα του στο τίτλο της. Ίσως αυτό να αποτελεί και μια ένδειξη της διάθεσης των δημιουργών να πραγματοποιήσουν ένα πλήρες reboot στο franchise. Στο The Dark Knight βλέπουμε την Gotham City να αρχίζει να μπαίνει σιγά σιγά στο ίδιο δρόμο. Πρωτεργάτες της πάταξης της καλπάζουσας εγκληματικότητάς της πόλης δεν είναι άλλοι από τον batman, τον αρχιφύλακα Gordon και τον νέο ανερχόμενο και φιλόδοξο γενικό εισαγγελέα της πόλης, Χάρβευ Ντεντ. Όλα αυτά, όμως, πριν στο διάβα τους βρεθεί μια διεστραμμένα εγκληματική φιγούρα με το ψευδώνυμο «Joker». Τώρα που «the clown is out of the box” οι τρεις τους θα πρέπει να δώσουν τον υπέρτατο αγώνα πριν η πόλη παραδοθεί οριστικά στο χάος και την αναρχία.

Προσωπικά, δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τα reboots. Προτιμώ ο οποιοσδήποτε δημιουργός θέλει να καταπιαστεί με μια ιστορία που έχουμε ήδη δει, να μας πει κάτι παραπάνω, είτε μέσω ενός prequel ή ενός sequel. Τα reboots μου έβγαζαν πάντα κάτι το εγωιστικό: «Δεν με νοιάζει αν τα έχετε ξαναδεί και ξανακούσει, εγώ θα σας τα ξαναπώ, για να τα πω όπως θέλω εγώ». Σε αυτή τη λογική, για παράδειγμα, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ενώ είδαμε το origin story του Spiderman-Tobey Maguire στο Spiderman, έπρεπε να τα ματαξαναπούμε με τον Spiderman – Andrew Garfield στον The Amazing Spiderman. Παρόλα αυτά, η απόπειρα του Christopher Nolan να μας ξαναπεί την ιστορία του Batman, ήταν για μένα από τις πιο καλοδεχούμενες. Και αυτό, γιατί η πορεία των ιστοριών του ανθρώπου νυχτερίδα είχε δυστυχώς αρχίσει, κατά την γνώμη μου, να διαγράφει μία ομαλά επιταχυνόμενη καθοδική πορεία. Οι πρώτες ταινίες (Batman και Batman Returns) θα παραμένουν πάντα ένα καλλιτεχνικό σημείο αναφοράς, πλημμυρισμένες από την γκροτέσκα, καρτουνίστικη αισθητική του μοναδικού στο είδος του Tim Burton. Σε κάθε περίπτωση, όμως, that was the 80s baby και όσο και αν αυτή η αισθητική μας θυμίζει κάτι από παιδικές απολαύσεις με ενοικίαση ταινίας από το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς, δεν παύει να είναι μια αισθητική που δεν ανταποκρίνεται πλέον στις επιθυμίες του κοινού των 00s. Από εκεί και πέρα, η μοίρα του Batman πέρασε στα χέρια του Joel Schumacher (Batman forever και Batman and Robin), ο οποίος δεν φάνηκε να έχει κάτι αξιοσημείωτο να προσθέσει στην υπέρ-ηρωική saga (εκτός ίσως από την έμπνευση η στολή του batman να έχει ανάγλυφες ρόγες… Αναφορά στα αρχαιοελληνικά αγάλματα μας είπαν… Α, και έναν σίγουρα εκπληκτικό Jim Carey ως Riddle). Και μετά ήρθε ο Christopher, ο οποίος αποφάσισε ότι ο batman όφειλε να εκσυγχρονιστεί, να αποκοπεί από τις καρτουνίστικες καταβολές του, να γίνει λίγο πιο dark αλλά πάνω από όλα, να αποκτήσει περισσότερο βάθος σαν χαρακτήρας (όπως ακριβώς αποφάσισε να κάνει και ο Zack Snyder για τον Superman με το Man of Steel).

Και με τούτα και με εκείνα, ερχόμαστε να έχουμε στις οθόνες μας το The Dark Knight. Όλοι όσοι μας συστήθηκαν είδη από το Batman Begins, αποδεικνύουν ότι ήρθαν για να μείνουν. Ο Christian Bale αποδεικνύεται μία σίγουρη, σταθερή επιλογή για την ενσάρκωση του Bruce Wayne, ενώ ο sir Michael Caine με όλη του τη βρετανική φινέτσα μοιάζει να αποτελεί το υποκριτικό αρχέτυπο του πιστού ακόλουθου-butler. Και μιας και πιάσαμε να σχολιάζουμε το cast, ήρθε η στιγμή που όλοι περιμένατε… Νομίζω πραγματικά ότι δεν θα μπορέσει να γραφτεί άρθρο για το The Dark Knight, να ειπωθεί σχόλιο ή γνώμη και η συζήτηση να μην καταλήξει στον Heath Ledger και τον Joker του. Καταρχάς, θεωρώ ότι το αντίστοιχο «να ζει κανείς ή να μη ζει» των απανταχού fans των ταινιών υπέρ-ηρώων είναι το “Heath Ledger ή Jack Nicholson?”.

Αυτό το ερώτημα μετατράπηκε σε σχεδόν υπαρξιακή συζήτηση σε κάθε block, σε κάθε forum, σε κάθε περιοδικό, σε κάθε σινεφιλική συνάθροιση. Και φυσικά δεν ξεκίνησα να γράψω όλες αυτές τις γραμμές, χωρίς να έχω σκοπό να καταθέσω και εγώ την προσωπική, ταπεινή μου άποψη επί του θέματος. Καταρχάς, για να θέτουμε τα πράγματα σε μία αντικειμενική και σωστή βάση, ο αγώνας είναι κατά τι άνισος. Το δυστυχές γεγονός, ότι ο κινηματογραφικός κόσμος έχασε πολύ νωρίς των Heath από κοντά του και το γεγονός ότι, αυτός ειδικά ο ρόλος του Joker, ήταν η τελευταία ολοκληρωμένη παρουσία του επί της μεγάλης οθόνης, δίνει αμέσως στο ρόλο μία κάποια διαφορετική ατμόσφαιρα (πολύ επιχειρηματολόγησαν ότι το γεγονός αυτό ώθησε σημαντικά τα πράγματα στο να γίνει ο Heath Ledger ο μοναδικός μέχρι στιγμής ηθοποιός ο οποίος κερδίζει Oscar β ανδρικού με συμμετοχή σε comic, fantasy, super hero, ταινία.) Από εκεί και πέρα, κατ’ εμέ, ο ιδανικός συνδυασμός θα ήταν η αισθητική παρουσίαση του Joker του Heath Ledger, με την ερμηνεία του Jack. Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι δεν θεωρώ ερμηνεία σταθμό αυτήν του Ledger. Ίσα ίσα, που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Ledger φάνηκε να προσπαθεί να μπει πολύ πιο βαθιά στο πετσί του ρόλου και να κατανοήσει το χαρακτήρα του (ο αστικός θρύλος (;) του Hollywood θέλει την προσπάθεια του Heath να μπει βαθιά στα νερά του Joker να επιτάχυνε την πορεία του προς το τραγικό τέλος. Δημοσιεύματα τοποθετούσαν ακόμα και τον ίδιο τον Nicholson να αναφέρει ότι τον είχε προειδοποιήσει, ενώ αργότερα ο ηθοποιός διευκρίνισε ότι αναφερόταν στα υπνωτικά χάπια που έπαιρνε ο Ledger και όχι στον ρόλο). Τέλος οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το τελείως διαφορετικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο καθένας ανέπτυξε το χαρακτήρα του. Ο Jack μας σύστησε έναν Joker, μέσα στη δεκαετία του 80, όπου το μακιγιάζ και τα οπτικά εφέ υστερούσαν σημαντικά σε σύγκριση με τώρα και φυσικά υπό τις εντολές του πιο καρτουνίστα σκηνοθέτη που έχουμε γνωρίσει. Ο Heath, από την άλλη, έρχεται να υπηρετήσει μία αισθητική πολύ πιο σκοτεινή, πιο σύγχρονη και πιο ενήλικη. Προσωπικά, από την δική μου ματιά και οπτική, θα τείνω να προτιμώ Jack. Ο Joker του Heath είναι μοχθηρός, κακός, ειρωνικός, αλλοπρόσαλλος (σε σημεία σχεδόν θυμίζει το ψυχοπαθητικό ξαδερφάκι του Jack Sparrow-Johnny Depp). Ο Jοker του Jack, είναι μουρλός. Τελείως. Όχι ίσως και η πιο εκλεπτυσμένη επιλογή λέξης, αλλά στο μυαλό μου η πιο περιγραφική. Ο Joker του Nicholson είναι μουρλός, χωρίς να ξέρεις ποτέ, πότε θα συμβεί η εναλλαγή από το να ζωγραφίζει πίνακες ντυμένος με λιλά σκούφο στο να αρπάξει ένα οπλοπολυβόλο και να γαζώσει το κτήριο. Και όλοι νομίζω γνωρίζουμε πόσο η φυσιογνωμία και η περσόνα του Nicholson μπορεί να ταιριάξει σε ένα τέτοιο μοτίβο.

Κλείνοντας θα πω απλώς ότι το The Dark Knight έχει ελάχιστα ψεγάδια να του βρει κανείς. Σε τελείως υποκειμενικό επίπεδο θα ανέφερα ως αρνητικό σεναριακά στοιχείο την απουσία ενός origin story για τον Joker (πέρα από την ευρηματική ιστοριούλα του “why so serious?”) Αποτελεί κλασσική απόλαυση για κάθε fan του σύμπαντος των υπέρ-ηρώων. Μεγάλο σε διάρκεια, χορταστικό, γεμάτο βαρβάτους χαρακτήρες (μπορεί ο Joker να μονοπωλεί τη συζήτηση αλλά πολύ γεμάτη είναι και η παρουσία του two-face στην ταινία – παρεμπιπτόντως κανείς δεν φαίνεται να πολύ-ασχολήθηκε να συγκρίνει τον Aaron Eckhart με τον Tomy Lee Jones-) και old time classic άψογα χορογραφημένες σκηνές μάχης και καταδίωξης.

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες