The Cut του Fatih Akin - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Cut του Fatih Akin

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Το πρώτο τρέιλερ της νέας ταινίας του -αγαπημένου στην Ελλάδα- Τούρκου Fatih Akin, The Cut… είναι στα γερμανικά! Αν μιλάτε γερμανικά είστε τυχεροί. Αν όχι, απλώς χαζέψτε τις εικόνες και διαβάστε την κριτική του cinefreaks από τη Βενετία.

Θυμάστε τι είχε γίνει με την ταινία πριν λίγους μήνες. Επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα στις Κάννες, αλλά ο σκηνοθέτης την απέσυρε 4 μέρες πριν τη ανακοίνωση του επίσημου προγράμματος του φεστιβάλ, για “προσωπικούς λόγους” και ευχήθηκε να τα καταφέρει σε κάποιο από τα επόμενα. Όπερ και εγένετο, καθώς το The Cut είναι τώρα υποψήφιο για το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. (Διαβάστε τα πάντα για το φεστιβάλ εδώ).

Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Tahar Rahim, με συμμετοχές στο Un prophète (2009) και στο Le passé (2013), στο πλευρό της Bérénice Bejo, ενώ τυχόν λεπτομέρειες σχετικές με την υπόθεση είχαν παραμείνει κρυφές. Το μόνο που είχε γίνει γνωστό, είναι ότι ο Rahim παίζει ένα Τσάρλυ Τσαπλιν-ικό χαρακτήρα που δε βγάζει άχνα καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, και μοιάζει, σύμφωνα με το σκηνοθέτη, με «ήρωα βγαλμένο από γουέστερν του Sergio Leone».

Η σύνοψη του φιλμ που δημοσιοποίησε η εταιρία παραγωγής:

«Μαρντίν, 1915: Μια νύχτα, η τουρκική αστυνομία συλλαμβάνει όλους τους Αρμένιους άντρες. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο νεαρός σιδεράς Nazareth Manoogian (Tahar Rahim) που αναγκάζεται να αποχωριστεί την οικογένειά του με τη βία. Αφού καταφέρνει να επιβιώσει από τη φρίκη της γενοκτονίας, χρόνια αργότερα, πληροφορείται ότι οι δίδυμες κόρες του είναι ζωντανές. Ακολουθώντας τα ίχνη τους οδηγείται, από της ερήμους της Μεσοποταμίας, πάνω από την Αβάνα, στα άγονα λιβάδια της Βόρειας Ντακότα. Κατά τη διάρκεια της Οδύσσειάς του θα συναντήσει πολλούς και πολύ διαφορετικούς ανθρώπους˙ αγγελικούς και φιλάνθρωπους, αλλά και το διάβολο με ανθρώπινη μορφή.»

the cut 4

Η κριτική του cinefreaks:

Είναι κάπως στενάχωρο να βλέπεις ένα χαρισματικό σκηνοθέτη να σπαταλά το ταλέντο του σε ένα φιλμ που είναι κάτω του φάσματος των ικανοτήτων του. Ειδικά όταν αυτό το φιλμ είναι εμπορικό, φαίνεται ίσως σαν ο σκηνοθέτης να πουλά την ίδια την ψυχή του, κάτι που προκαλεί θλίψη.

Ίσως είναι λίγο υπερβολικό να πούμε για τον Fatih Akin ότι πουλά την ψυχή του με τη νέα του ταινία The Cut, που φαίνεται να είναι η πιο ακριβή παραγωγή του μέχρι στιγμής. Το πιθανότερο είναι όμως ότι την έχασε (την ψυχή του) κάπου ανάμεσα στις προηγούμενες γερμανικές ταινίες του, αν και μπορούμε να αφουγκραστούμε κάποια από τα συνήθη θέματά του σύμπαντος του κινηματογραφιστή σε αυτήν εδώ. Η ταινία πραγματεύεται τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ το δελτίο τύπου αναφέρει ότι η ταινία “εξερευνά το θέμα του« διαβόλου », εξετάζοντας το κακό που μπορούμε να προκαλέσουμε στους άλλους”.

the cut 2

Η δράση τοποθετείται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 1915, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, και αφηγείται την ιστορία του Nazaret (Tahar Rahim), ενός άνδρα αρμενικής καταγωγής που χωρίζεται από την οικογένειά του, αιχμαλωτίζεται από Τούρκους και την τελευταία στιγμή γλυτώνει τον αποκεφαλισμό. Μετά από αυτό το περιστατικό, μπορεί να επιβιώνει μεν, αλλά χάνει τη φωνή του και στο εξής φορά πάντοτε ένα κασκόλ στο λαιμό. Χρόνια αργότερα, κάποιος του λέει ότι οι δίδυμες κόρες του είναι επίσης ζωντανές, και αυτή η πληροφορία γίνεται ο λόγος που συνεχίζει να ζει: αποφασίζει ότι θα κάνει ό, τι χρειάζεται για να τις βρει.

Η ταινία παίρνει επικές διαστάσεις – ξεκινά από την Τουρκία, μετά περνά στην Κούβα, τη Φλόριντα και καταλήγει στα βόρεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Nazaret υποφέρει πολύ, φλερτάρει συχνά με το θάνατο, αλλά είναι ο βασικός ήρωας της ταινίας, οπότε πρέπει να επιβιώσει μέχρι τέλους, ό, τι κι αν του συμβεί. Δεν είναι όμως μόνο σωματικά δυνατός, αλλά και ψυχικά άτρωτος. Βρίσκεται στην Κούβα, όταν κάποια στιγμή συναντά στο δρόμο έναν άνδρα που αρνήθηκε να παντρευτεί τη μία από τις κόρες του, επειδή αυτή κουτσαίνει όταν περπατά. Ο Nazaret τότε τον χτυπά πολύ βίαια, κάτι που υποτίθεται ίσως πως θα κάνει το κοινό να νιώσει χαρά και ανακούφιση. Σημαίνει μήπως αυτό ότι ο Akin θεωρεί πως ένας άντρας θα πρέπει να παντρευτεί μια γυναίκα μόνο και μόνο από οίκτο; Δεν έχει ο καθένας το δικαίωμα να επιλέξει τι χαρακτηριστικά θα έχει αυτός/-ή που θα παντρευτεί; Η ηθική του ήρωα – και κατ’ επέκταση του σκηνοθέτη- είναι λοιπόν αρκετά αμφισβητήσιμη.

the cut 3

Το φιλμ είναι κάθε άλλο παρά ρεαλιστικό. Ορισμένες σεκάνς είναι σχεδιασμένες σαν πίνακες ζωγραφικής και με τους ηθοποιούς να λειτουργούν σαν γλυπτά – όταν ο Nazaret βρίσκει στην έρημο ένα στρατόπεδο προσφύγων, βλέπουμε ημίγυμνα σώματα, χρωματισμένα σε γκρι αποχρώσεις, με τρομοκρατημένες όψεις. Η σκηνή κατά την οποία βοηθά την αδελφή της γυναίκας του να πεθάνει, θυμίζει μία μίξη της Pietá του Michelangelo και της Κραυγής του Edvard Munch, δημιουργώντας μια όμορφη και συγκινητική εικόνα. Όμως όλες οι στυλιζαρισμένες σαν κι αυτή σκηνές της ταινίας, μοιάζουν να μην έχουν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό αισθητικά – φαίνεται ότι βρίσκονται εκεί μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν με την ομορφιά τους.

Η συντριπτική πλειοψηφία των χαρακτήρων της ταινίας είναι Αρμένιοι, έτσι, για εμπορικούς λόγους, όλοι μιλούν Αγγλικά (εντάξει, είναι φυσικά σαφές ότι τα “Αγγλικά” υποτίθεται ότι είναι Αρμένικα). Όταν όμως ο Nazaret φτάνει στις ΗΠΑ, ο κόσμος εκεί μιλά Αγγλικά – τα “αληθινά” αυτή τη φορά – αλλά οι Αρμένιοι συνεχίζουν να μιλούν μεταξύ τους τα δικά τους “Αγγλικά”… Είναι πράγματι τόσο περίπλοκο όσο ακούγεται και επίσης κάτι ακόμα : γελοίο.

the cut 1

Τέλος, η “κάμερα” του Akin δεν έχει καμιά λεπτότητα. Για να δηλωθεί η μεγάλη δίψα κάποιου ήρωα, δεν αρκεί να τοποθετηθεί αυτός μέσα στην καυτή έρημο, με στεγνά χείλη – πρέπει να αρπάξει βίαια ένα φλασκί με νερό και να το αδειάσει στο στόμα του, καταπίνοντας μέχρι και την τελευταία σταγόνα. Και όταν θέλει να δείξει πως κάποιος είναι αηδιαστικός, πρέπει αυτός ο κάποιος να χώσει το δάχτυλό του βαθιά μέσα στη μύτη του, να βγάλει ό, τι βρει εκεί μέσα και να πετάξει τα ευρήματά του πάνω στους άλλους. Για ακόμη μια φορά: δεν πρόκειται για αισθητική υπερβολή – πρόκειται μάλλον για την πεποίθηση του σκηνοθέτη ότι το κοινό του είναι χαζό. Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι έτσι, και πως γνωρίζουν ότι ο Fatih Akin εισέρχεται σε επικίνδυνα μονοπάτια, γυρίζοντας συμβατικές ταινίες όπως αυτή. Το πεδίο μπορεί να είναι πλούσιο, αλλά είναι άψυχο.


Από 14 Σεπτέμβρη, το πρόγραμμα των αιθουσών στο Cinefreaks.gr!