Ταξί στην Τεχεράνη του Jafar Panahi - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ταξί στην Τεχεράνη του Jafar Panahi


Ταξί στην Τεχεράνη - Trailer

«Ταξί στην Τεχεράνη», η νέα ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη Jafar Panahi (Χρυσή Άρκτος & Bραβείο FIPRESCI στο 65ο Φεστιβάλ Βερολίνου), από 3 Μαρτίου στους κινηματογράφους.

Posted by Feelgood Entertainment on Sunday, February 21, 2016

Το σινεμά είναι μια απλή τέχνη. Πολλοί κάνουν τα πράγματα δύσκολα και απωθούν το κοινό που διψά για σινεμά. Όσο υπάρχουν όμως άνθρωποι, προσέξτε όχι αναγκαστικά σκηνοθέτες, αλλά άνθρωποι σαν τον Jafar Panahi, τότε το σινεμά ούτε θα χαθεί ποτέ μέσα στην τέχνη για τον εντυπωσιασμό, ούτε θα ακολουθήσει προφανώς τον δρόμο του κέρδους. Πρώτα όμως λίγο background καθώς το Ταξί του Panahi είναι μία άκρως προσωπική ταινία, με τον ίδιο τον σκηνοθέτη να είναι και πρωταγωνιστής της ταινίας του.

Ο Panahi είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ιρανούς σκηνοθέτες, βραβευμένος με Αργυρή Άρκτο Σεναρίου στο Βερολίνο και με Χρυσή Κάμερα στις Κάννες. Ο Panahi σε πολλές περιπτώσεις όπως και σχεδόν όλοι οι Ιρανοί σκηνοθέτες έχει συγκρουστεί με το καθεστώς της Ασιατικής χώρας και έχει κάνει ταινίες κάτω από πολύ δύσκολες καταστάσεις. Το 2009 όμως το ποτήρι ξεχείλισε όταν ο Panahi αμφισβήτησε το αποτέλεσμα των εκλογών και έγινε από τους πρωταγωνιστές στις συγκρούσεις που προκλήθηκαν για αρκετό καιρό στο Ιράν. Φυλακίστηκε δύο φορές μία το 2009 και μια το 2010, ενώ για την κατάσταση του γύρισε ένα ντοκιμαντέρ το “This is not a film”, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε τέσσερις μέρες με χρήση ψηφιακής βιντεοκάμερας και iphone, ενώ για να μεταφερθεί εκτός Ιραν, η ταινία ταξίδεψε σε ένα USB stick μέσα σε ένα κέικ… Γιατί όλα αυτά; Γιατί το Ιράν απαγόρευσε στον Jafari να κάνει ταινίες! Ο ίδιος όμως μέσα σε πέντε χρόνια έσπασε αυτό το εμπάργκο τρεις φορές και οι ταινίες του βρέθηκαν σε μεγάλα Φεστιβάλ. Το 2010 το “This is not a film” μάλιστα προτάθηκε και για Oscar καλύτερου ντοκιμαντέρ.

201511112_3_IMG_FIX_700x700

Φέτος λοιπόν ο Jafari παρουσιάζει στην Berlinale ένα ακόμη προσωπικό φιλμ με τον ίδιο να οδηγεί ένα ταξί και διάφορους επιβάτες να μπαίνουν μέσα και να ανοίγουν συζήτηση με τον ίδιο ή μεταξύ τους. Πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και κινηματογραφικά θέματα συζητιούνται μέσα στο ταξί, με τον σκηνοθέτη να γυρίζει την κάμερα που έχει βάλει στο ταξί δεξιά και αριστερά για να ακολουθήσει τους πρωταγωνιστές, την ίδια ώρα που εφευρετικοί τρόπου όπως η κάμερα της ανιψιάς του δίνουν έξτρα κάμερες στο δύσκολο εγχείρημα του να γυρίσεις μια ολόκληρη ταινία μέσα σε ένα ταξί σε κίνηση στους δρόμους της Τεχεράνης. Τελικά η ταινία μοιάζει να είναι ένα μόνο πλάνο με τρεις – τέσσερις κούρσες του Panahi και κάποιες συναντήσεις με γνωστούς και φίλους του.

Το αποτέλεσμα της ταινίας από αισθητικής πλευράς, προφανώς δεν είναι το καλύτερο, αλλά δεδομένων των συνθηκών, ο Panahi κατάφερε να φτιάξει μια ταινία αριστούργημα. Το ίδιο ενδιαφέρον με την ταινία θα ήταν να ακούσουμε το πως γυρίστηκε και το τι από όλα αυτά που είδαμε είναι μυθοπλασία, ιστορίες βασισμένες σε γεγονότα ή πραγματικά γεγονότα, κάτι που δεν γίνεται ξεκάθαρο στην ταινία. Σε κάθε περίπτωση το σενάριο του Panahi είναι αστείο, γεμάτο αυτοσαρκασμό και σχόλια για την κατάσταση που επικρατεί στο Ιραν και καταφέρνει μια χαρά να κάνει αυτό που μάλλον ήθελε να δώσει ένα βροντερό παρόν και να μας δείξει πόσο απλό είναι το σινεμά, ακόμα και όταν στο απαγορεύουν.

201511112_5_IMG_FIX_700x700

Στην ταινία βλέπουμε συζήτηση με την ανιψιά του Panahi, η οποία πρέπει για το σχολείο της να φτιάξει μία ταινία υπακούοντας τους τρελούς νόμους του καθεστώτος, βλέπουμε έναν φίλο του Panahi να μην δίνει στην δικαιοσύνη έναν κλέφτη, καθώς ξέρει ότι εκείνος θα έχει πολύ δραματική κατάληξη και τιμωρία, ακούμε μια φίλη του Panahi να σχολιάζει το ότι όπως εκείνος έχασε το δικαίωμα να κάνει ταινίες, πιθανότατα αυτή να χάσει το δικαίωμα να δικηγορεί, εξαιτίας της δράση της, ενώ θα δούμε και καθημερινούς ανθρώπους όπως κάποιον φανατικό της θρησκείας, μία δασκάλα και έναν πωλητή παράνομων στο Ιράν DVD, που είχε δώσει μεταξύ άλλων στον Panahi να δει το Midnight in Paris του Woody Allen.

Το Taxi, τελικά δεν είναι μία ταινία με όλη την σημασία που έχουμε δώσει στον όρο, όμως είναι κάτι που χρειάζεται στην τέχνη, τον πολιτισμό, αλλά και τον κόσμο γενικότερα, γι’ αυτό και παρά τις ατέλειές του, καταχειροκροτήθηκε από το κοινό της Berlinale.

Κλείνουμε με την δήλωση του Panahi για την ταινία:

“Είμαι κινηματογραφιστής. Δεν μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο από το να φτιάχνω ταινίες. Το σινεμά είναι το μέσο έκφρασης και το νόημα της ζωής μου. Τίποτα δεν μπορεί να με αποτρέψει από το να φτιάχνω ταινίες. Όταν πιέζομαι σε σκοτεινές γωνίες απλά έρχομαι σε επαφή περισσότερο με τον εσωτερικό μου κόσμο. Και σε τέτοιες γωνίες, παρά τις δυσκολίες, η αναγκαιότητα της δημιουργίας τέχνης γίνεται ακόμα πιο αναγκαία. Το σινεμά σαν τέχνη παραμένει η κύρια μου απασχόληση. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να συνεχίσω να κάνω ταινίες, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες: να δώσω τα εύσημα μου στην τέχνη και να νιώσω ζωντανός.”