Ταντ: Το Μυστικό Του Βασιλιά Μίδα – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ταντ: Το Μυστικό Του Βασιλιά Μίδα

(Tad the Lost Explorer And the Secret of King Midas)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 85
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 22-02-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...
Ο Tad Jones, είναι ίσως ένας από τους χειρότερους εξερευνητές εκεί έξω. Όταν όμως η αγαπημένη του Sara θα πέσει θύμα απαγωγής ενός εκατομμυριούχου, θα πρέπει να κάνει τα πάντα για να την σώσει, άλλο και να τον εμποδίσει να βρει το κολιέ του Βασιλιά Μίδα.
Σε σκηνοθεσία των David Alonso και Enrique Gato, και σενάριο των Jordi Gasull και Neil Landau, ακούγονται οι φωνές των Óscar BarberánMichelle Jenner και Adriana Ugarte. 

Κακά τα ψέματα, η πλειοψηφία των ταινιών κινουμένων σχεδίων εκεί έξω απευθύνονται κυρίως σε ανήλικους, όμως εταιρείες όπως η Pixar έχουν φροντίσει την τελευταία εικοσαετία να σηκώσουν την μπάρα τόσο ψηλά που έχουν «κακομάθει» το κοινό, παραδίδοντας δημιουργίες με έμμεσα κι άμεσα ενήλικες θεματολογίες, τρισδιάστατους χαρακτήρες και πρωτότυπες ιδέες, διευρύνοντας έτσι αποφασιστικά την ηλικιακή βάση στην οποία απευθύνονται αυτά τα φιλμ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όταν η παιδικότητα ήταν κανόνας δεν είχαν παραχθεί ταινίες-σταθμοί για το είδος. Κάπως έτσι όμως έχει «ξεγυμνωθεί» περισσότερο η πραγματική ποιότητα δημιουργιών δεύτερης και τρίτης κλάσης που ακολουθούν την πεπατημένη, εξαντλώντας τα ελαφρυντικά που θα μπορούσαν να προτάξουν περί περιορισμούς του είδους. Το συγκεκριμένο σίκουελ είναι ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συνομοταξίας. Πρόκειται για μια κωμική περιπέτεια συνταγής που τηρεί βήμα προς βήμα όλα τα γνωρίσματα και τα ενοχλητικά κλισέ μιας τυπικής αφηγηματικής δομής και παραδοσιακής προσέγγισης ως προς την κατηγορία φιλμ που εκπροσωπείται (κακοστημένες παρεξηγήσεις που κινητοποιούν αναλόγως την ιστορία, λεπτομέρειες στο μύθο που στήνεται που φαντάζουν γαρνιτούρες για να αποκτήσουν προφανώς στρατηγικό ρόλο στην έκβαση της πλοκής αργότερα, ανατροπές που λαμβάνουν χώρα πριν αλλάξει το γεωγραφικό πεδίο της δράσης για να αναθεωρηθεί και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται οι ενέργειες των ηρώων, σαφή και καθαρά οριοθετημένα πεδία του «καλού» και του «κακού», που σπάει μονάχα σε μια στιγμή στην ιστορία για να προωθήσει την εξέλιξη της ιστορίας και μετά σαν να ξεχνιέται εντελώς πως συνέβη), που είναι ο ορισμός του «προϊόντος» σε νοοτροπία και όχι της «δημιουργίας».

Οι μικροί σε ηλικία θεατές, όντας μη εκτεθειμένοι στον ίδιο βαθμό σε υφολογικές συμβάσεις σε σχέση με τους ενήλικες συνδούς τους, σίγουρα θα περάσουν πολύ καλύτερα. Υπό την προϋπόθεση να αφήσουν ακόμη και βασικές απαιτήσεις έξω από την πόρτα της αίθουσας, ενδέχεται και οι ενήλικες να διασκεδάσουν μέχρις ενός βαθμού. Βέβαια θέλει μια προσπάθεια για να ψυχαγωγηθεί κάποιος που έχει πάνω από μια δεκαετία πείρας στην καμπούρα του με μια περιπετειούλα που αποτελεί κακέκτυπο Indiana Jones σε προσαρμογή για μικρά παιδιά με άφθονο σλάπστικ προς τέρψη της συγκεκριμένης ομάδας προερχόμενο κυρίως από το χαρακτήρα της μούμιας που αποτελεί κωμική ανάπαυλα με τις παρενδυτικές της τάσεις και κανά δυο χαριτωμένα και περίεργα ζωάκια που γεμίζουν το χρόνο με γκαγκς. Το animation έχει μια φτώχεια σε επίπεδο λεπτομέρειας και σύνθεσης σε σύγκριση με μεγαλύτερες παραγωγές που φαίνεται, ενώ και οι κινήσεις των χαρακτήρων φαντάζουν σπασμωδικές και όχι αρκούντως «ρευστές», κάτι που χτυπάει στο μάτι, ωστόσο αυτό που έχει παραχθεί σε αυτό το επίπεδο δεν είναι και στο απόλυτο ναδίρ ποιοτικά, ειδικά για ισπανικής προέλευσης ταινία (εδώ έχουν υπάρξει δουλειές εξ Αμερικής απίστευτα κακοφτιαγμένες και φτηνιάρικες αν ληφθεί υπόψιν η πρόοδος που έχει επιτευχθεί σε αυτόν τον τομέα τα τελευταία χρόνια ειδικά εκεί, όπως το απερίγραπτο “Norm of the North”).

Είναι ολοφάνερο σε όλη τη διάρκεια του φιλμ ότι οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν για να μοιραστούν ιδέες και να χτίσουν κάτι ολοκληρωμένο υποτιμούν το πλαίσιο στο οποίο κινούνται, οπότε και η προσπάθειά που καταβάλλουν είναι αναλόγως πενιχρή, ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο στα πάντα, από το πως ξετυλίγεται η πλοκή κι επιλύονται τα αδιέξοδα στα οποία φτάνουν οι ήρωες μέχρι το χιούμορ. Το ότι υπάρχει επίγνωση του ότι πρόκειται για κάτι βασισμένο σε μια φόρμουλα μέσω της ανάλαφρης, χαρούμενης και χαλαρής ατμόσφαιρας (ενώ η εναρκτήρια σκηνή προετοιμάζει για κάτι ελαφρώς πιο «σκοτεινό» από το μέσο όρο, αυτή η προσδοκία εν τέλει διαψεύδεται) που επικρατεί απλά κάνει πιο υποφερτό το τελικό αποτέλεσμα, όμως η ουσία παραμένει ίδια. Τέλος, λείπει αυτός ο ενθουσιασμός και η ζωντάνια που χαρακτηρίζουν τα σύμπαντα των δουλειών μεγαλύτερων στούντιο όπως η Pixar και η Dreamworks: όλα εδώ είναι πιο βιομηχανοποιημένα και αυτοματοποιημένα, προορισμένα για γρήγορη κατανάλωση μια κι έξω.

Βαθμολογία: 0,5/5